31 december

En Hij gezonden zal hebben Jezus Christus, Die u tevoren gepredikt is; Welke de hemel moet ontvangen tot de tijden der wederoprichting aller dingen.
Handelingen 3:20-21

Als we in het algemeen naar de belijdende kerk kijken, kunnen we dan zeggen dat haar ervaring of wandeling is dat zij leeft vanuit de Heere Jezus en hoopvol Zijn verschijnen afwacht? De wijze maagden, alsmede de dwaze, slapen en sluimeren; en overal heerst een koude, lauwe belijdenis. Dwaling is overal overvloedig aanwezig; strijd en afscheiding heersen alom; en we lijken te zijn terechtgekomen in die laatste hachelijke dagen die zijn voorzegd. We kunnen ons er niet over verbazen dat de wereld is zoals ze altijd is geweest, een vijand van God en godvruchtigheid, begraven in zinnelijkheid en dood, onwetend van haar ellende en verval, en onbezorgd over het vreselijke oordeel dat haar wacht en bijna tot haar doordringt. Maar we kunnen ons er terecht over verwonderen dat de Kerk van Christus, die belijdt verlost te zijn door het bloed van het Lam, zo diep moet zinken, en zo weinig laat blijken van het leven en de kracht van levende godvruchtigheid.

Toch is dit slechts wat het woord der waarheid ons doet geloven. De Heere Zelf heeft gezegd: „De Zoon des mensen, als Hij komt, zal Hij ook geloof vinden op de aarde?” (Luk. 18:8) en „omdat de ongerechtigheid vermenigvuldigd zal worden, zo zal de liefde van velen verkouden” (Matth. 24:12). Dus, in plaats van te verwachten dat de wereld geleidelijk beter wordt, waarvan men vergeefs droomt, of dat heldere en heerlijke dagen de belijdende kerk wachten, kunnen we eerder verwachten dat alles in beide gevallen geleidelijk slechter wordt, tot Hij komt Die te komen staat, en niet zal vertoeven (Hebr. 10:37).

Maar wanneer Hij ook zal komen, het zal goed zijn voor de rechtvaardigen. Degenen die Zijn Naam vrezen, zal de Zon der gerechtigheid opgaan, en er zal genezing zijn onder Zijn vleugelen (Mal. 4:2), en Hij zal door degenen die Hem verwachten, zonder zonde gezien worden tot zaligheid (Hebr. 9:28).

Lezen: Mattheüs 25:1-13

En Hij gezonden zal hebben Jezus Christus, Die u tevoren gepredikt is; Welke de hemel moet ontvangen tot de tijden der wederoprichting aller dingen.
Handelingen 3:20-21

Als we in het algemeen naar de belijdende kerk kijken, kunnen we dan zeggen dat het haar ervaring of wandel is dat zij uit de Heere Jezus leeft en hoopvol Zijn verschijning verwacht? De wijze maagden, net als de dwaze, slapen en sluimeren, en overal heerst een koude, lauwe belijdenis. Dwaling is overal overvloedig aanwezig, strijd en scheuring heersen alom, en we lijken terechtgekomen te zijn in die laatste zware tijden die voorzegd zijn. We hoeven ons er niet over te verbazen dat de wereld is zoals ze altijd is geweest: een vijand van God en godvruchtigheid, begraven in zinnelijkheid en dood, onwetend van haar ellende en verval, en onbezorgd over het vreselijke oordeel dat haar wacht en haar al bijna bereikt. Maar we kunnen ons er terecht over verwonderen dat de Kerk van Christus, die belijdt verlost te zijn door het bloed van het Lam, zo diep moet zinken en zo weinig laat zien van het leven en de kracht van levende godvruchtigheid.

Toch is dit precies wat het woord der waarheid ons doet verwachten. De Heere Zelf heeft gezegd: „De Zoon des mensen, als Hij komt, zal Hij ook geloof vinden op de aarde?” (Luk. 18:8) en „omdat de ongerechtigheid vermenigvuldigd zal worden, zo zal de liefde van velen verkouden” (Matth. 24:12). In plaats van te verwachten dat de wereld geleidelijk beter wordt, waarvan men tevergeefs droomt, of dat heldere en heerlijke dagen de belijdende kerk wachten, kunnen we dus eerder verwachten dat het met beide geleidelijk slechter wordt, totdat Hij komt Die komen zal, en Hij zal niet vertoeven (Hebr. 10:37).

Maar wanneer Hij ook komt, het zal de rechtvaardigen goed gaan. Voor hen die Zijn Naam vrezen, zal de Zon der gerechtigheid opgaan, en er zal genezing zijn onder Zijn vleugelen (Mal. 4:2). En Hij zal door hen die Hem verwachten, zonder zonde gezien worden tot zaligheid (Hebr. 9:28).

Lezen: Mattheüs 25:1-13

And He shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things.
Acts 3:20-21

When we look at the professing church in general, can we say that it is her experience or her walk to live upon the Lord Jesus and hopefully to look for His appearing? The wise virgins, as well as the foolish, slumber and sleep, and everywhere a cold, lukewarm profession prevails. Error abounds on every side, strife and division reign everywhere, and we seem to have fallen upon those last perilous times which were foretold. We need not wonder that the world is what it always has been: an enemy to God and godliness, buried in sensuality and death, ignorant of its misery and ruin, and unconcerned about the dreadful judgment that awaits it and is already almost upon it. But we may well wonder that the Church of Christ, which professes to be redeemed by the blood of the Lamb, should sink so low and show so little of the life and power of vital godliness.

Yet this is just what the Word of truth leads us to expect. The Lord Himself has said, “Nevertheless when the Son of man cometh, shall He find faith on the earth?” (Luke 18:8), and, “Because iniquity shall abound, the love of many shall wax cold” (Matt. 24:12). Instead of expecting that the world will gradually grow better, as men vainly dream, or that bright and glorious days await the professing church, we may rather expect that both will gradually grow worse, until He comes Who shall come, and He will not tarry (Heb. 10:37).

But whenever He comes, it shall be well with the righteous. Unto them that fear His Name shall the Sun of righteousness arise with healing in His wings (Mal. 4:2). And unto them that look for Him shall He appear without sin unto salvation (Heb. 9:28).

Reading: Matthew 25:1-13

Y enviará a Jesucristo, que os fue antes anunciado: al cual de cierto es menester que el cielo tenga hasta los tiempos de la restauración de todas las cosas.
Hechos 3:20-21

Cuando miramos a la iglesia profesante en general, ¿podemos decir que su experiencia o su andar sea vivir del Señor Jesús y esperar con esperanza Su aparición? Las vírgenes prudentes, así como las insensatas, cabecean y se duermen, y por todas partes prevalece una profesión fría y tibia. El error abunda por todos lados, la contienda y la división reinan en todas partes, y parece que hemos llegado a aquellos últimos tiempos peligrosos que fueron predichos. No tenemos por qué maravillarnos de que el mundo sea lo que siempre ha sido: enemigo de Dios y de la piedad, sepultado en la sensualidad y la muerte, ignorante de su miseria y ruina, e indiferente ante el terrible juicio que le espera y que ya casi está sobre él. Pero bien podemos maravillarnos de que la Iglesia de Cristo, que profesa estar redimida por la sangre del Cordero, se hunda tan bajo y muestre tan poco de la vida y el poder de la piedad vital.

Sin embargo, esto es precisamente lo que la Palabra de verdad nos lleva a esperar. El Señor mismo ha dicho: “Empero cuando el Hijo del hombre viniere, ¿hallará fe en la tierra?” (Lc. 18:8), y: “Por haberse multiplicado la maldad, la caridad de muchos se resfriará” (Mt. 24:12). En vez de esperar que el mundo vaya mejorando gradualmente, como los hombres sueñan vanamente, o que días brillantes y gloriosos aguarden a la iglesia profesante, más bien podemos esperar que ambos vayan empeorando gradualmente, hasta que venga el que ha de venir, y no tardará (He. 10:37).

Pero cuando quiera que Él venga, bien les irá a los justos. A los que temen Su Nombre nacerá el Sol de justicia, y en Sus alas traerá salud (Mal. 4:2). Y a los que le esperan aparecerá sin pecado para salud (He. 9:28).

Lectura: Mateo 25:1-13