31 maart

Want Dien, Die geen zonde gekend heeft, heeft Hij zonde voor ons gemaakt, opdat wij zouden worden rechtvaardigheid Gods in Hem.
2 Korinthe 5:21

Onze gezegende Heere heeft Zich voor de zonde gegeven; dat is, opdat Hij de zonde mocht tenietdoen door Zijn offerande. „Die Zelf onze zonden gedragen heeft op het hout” (1 Petrus 2:24). Het was volstrekt nodig dat de zondaar in zijn eigen persoon zou boeten, of in die van een plaatsbekleder. Jezus werd deze Plaatsbekleder; Hij stond vrijwillig in de plaats des zondaars, en droeg in Zijn heilig lichaam en heilige ziel de straf die gene verdiend had; want Hij werd „met de overtreders gerekend”. Aldus opende Hij, door het storten van Zijn kostelijk bloed, in Zijn eigen lichaam een Fontein tegen de zonde en tegen de onreinheid (Zach. 13:1).

Het kruis was de plaats waar dit Offer werd gebracht; want evenals het bloed van het lam werd gestort aan de voet van het altaar, op zijn hoornen gesprengd, en verbrand in zijn eeuwigdurend vuur, zo ook stortte onze gezegende Heere Zijn bloed op het kruis. Daar droeg Hij ten volle de toorn Gods; daar deed Hij de zonde teniet door Zijn eigen offerande; daar bood Hij Zijn heilig lichaam en Zijn heilige ziel, Zijn gans reine en gewijde mensheid, in vereniging met de eeuwige Godheid, als een verzoening voor de zonden Zijns volks. Aldus werden al hun zonden verzoend, geboet, weggedaan, uitgewist, en zullen hun nooit weder toegerekend worden.

Dit is het grote geheim van de verlossende liefde en het verzoenende bloed. Hier schittert het kruis in al zijn luister; hier ontmoeten God en de mens elkander in de offerande van de Godmens, en hier heerst te midden van lijden en smart, zuchten en tranen, het bloed en de gehoorzaamheid van Gods lieve Zoon, onze natuur aangenomen hebbende, de genade door de rechtvaardigheid ten eeuwigen leven.

Brandofferen, noch offer voor de schuld
voldeden aan Uw eis noch eer.
Toen zeid’ ik: „Zie, ik kom, o Heer,
de rol des boeks is met mijn naam vervuld.
Mijn ziel, U opgedragen,
wil U alleen behagen.

Ps. 40:4

Want Dien, Die geen zonde gekend heeft, heeft Hij zonde voor ons gemaakt, opdat wij zouden worden rechtvaardigheid Gods in Hem.
2 Korinthe 5:21

Onze gezegende Heere heeft Zich voor de zonde gegeven, dat wil zeggen: om de zonde door Zijn offerande teniet te doen. „Die Zelf onze zonden gedragen heeft op het hout” (1 Petrus 2:24). Het was volstrekt nodig dat er geboet werd, door de zondaar in eigen persoon of door een plaatsbekleder. Jezus werd die Plaatsbekleder. Hij stond vrijwillig in de plaats van de zondaar en droeg in Zijn heilig lichaam en Zijn heilige ziel de straf die de zondaar verdiend had, want Hij werd „met de overtreders gerekend”. Zo opende Hij, door het storten van Zijn kostbaar bloed, in Zijn eigen lichaam een Fontein tegen de zonde en tegen de onreinheid (Zach. 13:1).

Het kruis was de plaats waar dit Offer werd gebracht. Want zoals het bloed van het lam aan de voet van het altaar werd uitgegoten, op zijn hoornen werd gesprengd en in zijn eeuwigdurend vuur werd verbrand, zo stortte ook onze gezegende Heere Zijn bloed aan het kruis. Daar droeg Hij ten volle de toorn van God. Daar deed Hij de zonde teniet door Zijn eigen offerande. Daar bood Hij Zijn heilig lichaam en Zijn heilige ziel, Zijn volkomen reine en heilige mensheid, in vereniging met de eeuwige Godheid, aan als een verzoening voor de zonden van Zijn volk. Zo werden al hun zonden verzoend, geboet, weggedaan en uitgewist, en zullen zij hun nooit meer toegerekend worden.

Dit is het grote geheim van de verlossende liefde en het verzoenende bloed. Hier schittert het kruis in al zijn luister. Hier ontmoeten God en de mens elkaar in de offerande van de Godmens. En hier heerst, te midden van lijden en smart, zuchten en tranen, door het bloed en de gehoorzaamheid van Gods geliefde Zoon, Die onze natuur heeft aangenomen, de genade door de rechtvaardigheid tot het eeuwige leven.

Brandofferen, noch offer voor de schuld
voldeden aan Uw eis noch eer.
Toen zeid’ ik: „Zie, ik kom, o Heer,
de rol des boeks is met mijn naam vervuld.
Mijn ziel, U opgedragen,
wil U alleen behagen.

Ps. 40:4

For He hath made Him to be sin for us, Who knew no sin; that we might be made the righteousness of God in Him.
2 Corinthians 5:21

Our blessed Lord offered Himself for sin; that is, that He might put away sin by the sacrifice of Himself—“Who His own self bore our sins in His own body on the tree” (1 Pet. 2:24). It was absolutely necessary either that the sinner should suffer in his own person, or in that of a substitute. Jesus became this substitute; He stood virtually in the sinner’s place, and endured in His holy body and soul the punishment due to him; for He “was numbered with the transgressors.” He thus, by the shedding of His most precious blood, opened in His sacred body a fountain for all sin and all uncleanness (Zech. 13:1).

The cross was the place on which this sacrifice was offered; for as the blood of the slain lamb was poured out at the foot of the altar, sprinkled upon its horns, and burned in its ever-enduring fire, so our blessed Lord shed His blood upon the cross. He there endured the wrath of God to the uttermost; He there put away sin by the sacrifice of Himself; He there offered His holy soul and body, the whole of His pure and sacred humanity, in union with His eternal Deity, as an expiation for the sins of His people.

Thus all their sin was atoned for, expiated, put away, blotted out, and will never more be imputed to them. This is the grand mystery of redeeming love and atoning blood. Here the cross shines forth in all its splendor; here God and man meet at the sacrifice of the God-man; and here, amid the sufferings and sorrows, the groans and tears, the blood and obedience of God’s dear Son in our nature, grace reigns through righteousness unto eternal life.

Al que no conoció pecado, hizo pecado por nosotros, para que nosotros fuésemos hechos justicia de Dios en Él.
2 Corintios 5:21

Nuestro bendito Señor se ofreció a Sí mismo por el pecado; es decir, para quitar el pecado por el sacrificio de Sí mismo: “El cual mismo llevó nuestros pecados en Su cuerpo sobre el madero” (1 Pedro 2:24). Era absolutamente necesario que el pecador sufriera, o bien en su propia persona, o bien en la de un sustituto. Jesús llegó a ser este sustituto; estuvo en efecto en el lugar del pecador, y soportó en Su santo cuerpo y en Su santa alma el castigo que a este se debía; porque Él “fue contado con los perversos”. Así, por el derramamiento de Su preciosísima sangre, abrió en Su sagrado cuerpo un manantial para todo pecado y toda inmundicia (Zacarías 13:1).

La cruz fue el lugar donde se ofreció este sacrificio; porque así como la sangre del cordero inmolado se derramaba al pie del altar, se rociaba sobre sus cuernos y se quemaba en su fuego perpetuo, así nuestro bendito Señor derramó Su sangre sobre la cruz. Allí soportó la ira de Dios hasta lo sumo; allí quitó el pecado por el sacrificio de Sí mismo; allí ofreció Su santa alma y Su santo cuerpo, toda Su pura y sagrada humanidad, en unión con Su eterna Deidad, como expiación por los pecados de Su pueblo.

Así todo su pecado fue expiado, quitado, borrado, y nunca más les será imputado. Este es el gran misterio del amor redentor y de la sangre expiatoria. Aquí la cruz resplandece en todo su esplendor; aquí Dios y el hombre se encuentran en el sacrificio del Dios-hombre; y aquí, en medio de los sufrimientos y dolores, los gemidos y las lágrimas, la sangre y la obediencia del amado Hijo de Dios en nuestra naturaleza, la gracia reina por la justicia para vida eterna.