3 februari

Daarom dan ook, alzo wij zo groot een wolk der getuigen rondom ons hebben liggende, laat ons afleggen alle last, en de zonde, die ons lichtelijk omringt, en laat ons met lijdzaamheid lopen de loopbaan, die ons voorgesteld is.
Hebreeën 12:1

Hoezeer hinderde het ongeloof Abraham toen hij over zijn vrouw loog; Sara toen ze Hagar in diskrediet bracht; Izak toen hij heimelijk Ezau de voorkeur boven Jakob gaf; Rebekka toen ze door bedrog de zegening verwierf; Job en Jeremia toen ze de dag van hun geboorte vervloekten; David toen hij het volk telde; Jona toen hij naar Tarsis vluchtte; en Petrus toen hij zijn Heere en Meester loochende. En ik zou een beroep willen doen op de ervaring van elke heilige Gods die de loopbaan loopt, of hij niet vindt dat ongeloof de zonde is die hem het meest belemmert. Hij moet hem dus afleggen, anders kan hij niet lopen om te winnen.

Maar hoe, vraagt u zich wellicht af, legt hij hem af? Kan hij dat zonder bijzondere hulp? Nee, beslist niet. Te zeggen dat hij dat zou kunnen, betekent dat aan het schepsel kracht wordt verleend; betekent dat de genadekroon van het hoofd van de Verlosser wordt genomen en op het hoofd van de mens wordt gezet. Dezelfde genade die aanvankelijk zijn ogen opende om de loopbaan te zien die hem is voorgesteld, die zijn voeten op het rechte pad plaatste; dezelfde genade in gezegende oefening stelt hem door een geloofsdaad in staat „de zonde af te leggen die ons zo lichtelijk omringt”.

Maar er is een verschil tussen de hemelse loopbaan en de aardse. In de aardse loopbaan voelt men de last, als die eenmaal is opgegeven, niet meer. Het gewaad dat is afgelegd, wordt niet meer opgepakt. Maar dat is niet zo in de hemelse loopbaan. De lasten, of tenminste vele ervan, worden weer opgepakt, of nieuwe komen ervoor in de plaats; en als de zonde die ons zo makkelijk omringt wordt afgelegd, pakt ons hart hem op, want ongeloof is diep geworteld in onze aard, en duikt voortdurend diep vanuit onze vleselijke geest weer op.

Als we derhalve op een dag elk gewicht kunnen afleggen alsmede de zonde die ons zo makkelijk omringt, zijn de volgende dag de lasten even zwaar als altijd, en omringt het ongeloof ons krachtiger en heftiger dan ooit. Toch moeten we lopen, en dat zullen we ook, geholpen door de genade Gods; en elke stap die we zetten wordt alleen bereikt door de lasten af te leggen en de zonde die ons zo lichtelijk omringt.

Lezen: 1 Korinthe 9:14-27

Daarom dan ook, alzo wij zo groot een wolk der getuigen rondom ons hebben liggende, laat ons afleggen alle last, en de zonde, die ons lichtelijk omringt, en laat ons met lijdzaamheid lopen de loopbaan, die ons voorgesteld is.
Hebreeën 12:1

Hoezeer hinderde het ongeloof Abraham toen hij over zijn vrouw loog; Sara toen ze Hagar in diskrediet bracht; Izak toen hij Ezau in stilte boven Jakob verkoos; Rebekka toen ze door bedrog de zegen verwierf; Job en Jeremia toen ze de dag van hun geboorte vervloekten; David toen hij het volk telde; Jona toen hij naar Tarsis vluchtte; en Petrus toen hij zijn Heere en Meester verloochende. En ik zou een beroep willen doen op de ervaring van iedere heilige van God die de loopbaan loopt: merkt hij niet dat het ongeloof de zonde is die hem het meest belemmert? Hij moet het dus afleggen, anders kan hij niet zo lopen dat hij wint.

Maar hoe legt hij het af, vraagt u misschien? Kan hij dat zonder bijzondere hulp? Nee, beslist niet. Zeggen dat hij dat zou kunnen, betekent kracht toekennen aan het schepsel; het betekent de kroon van de genade van het hoofd van de Verlosser nemen en op het hoofd van de mens zetten. Dezelfde genade die eerst zijn ogen opende om de loopbaan te zien die hem is voorgesteld, en die zijn voeten op het rechte pad zette, diezelfde genade stelt hem, wanneer zij gezegend werkzaam is, door een daad van het geloof in staat „de zonde af te leggen die ons zo lichtelijk omringt”.

Maar er is een verschil tussen de hemelse loopbaan en de aardse. In de aardse loopbaan voelt men een last niet meer als men die eenmaal heeft weggelegd. Het gewaad dat is afgelegd, wordt niet meer opgepakt. Maar zo is het niet in de hemelse loopbaan. De lasten, of in elk geval veel ervan, worden weer opgepakt, of er komen nieuwe voor in de plaats. En als de zonde die ons zo gemakkelijk omringt, is afgelegd, pakt ons hart haar weer op, want het ongeloof is diep in onze aard geworteld en komt voortdurend uit de diepte van ons vleselijk gemoed weer naar boven.

Als we dus op een dag alle last en ook de zonde die ons zo gemakkelijk omringt, kunnen afleggen, zijn de lasten de volgende dag even zwaar als altijd en omringt het ongeloof ons krachtiger en heftiger dan ooit. Toch moeten we lopen, en dat zullen we ook, geholpen door de genade van God. Elke stap die we zetten, zetten we alleen door de lasten af te leggen, en de zonde die ons zo lichtelijk omringt.

Lezen: 1 Korinthe 9:14-27

Wherefore seeing we also are compassed about with so great a cloud of witnesses, let us lay aside every weight, and the sin which doth so easily beset us, and let us run with patience the race that is set before us.
Hebrews 12:1

How greatly did unbelief hinder Abraham when he lied about his wife; Sarah when she brought Hagar into disfavour; Isaac when he silently preferred Esau to Jacob; Rebekah when she obtained the blessing by deceit; Job and Jeremiah when they cursed the day of their birth; David when he numbered the people; Jonah when he fled to Tarshish; and Peter when he denied his Lord and Master. And I would appeal to the experience of every saint of God who is running the race: does he not find that unbelief is the sin which hinders him most? He must therefore lay it aside, or he cannot so run as to obtain.

But how does he lay it aside, you may ask? Can he do it without special help? No, certainly not. To say that he could is to ascribe power to the creature; it is to take the crown of grace from the Redeemer’s head and set it on the head of man. The same grace which first opened his eyes to see the race that is set before him, and which set his feet in the right path, that same grace, when it is blessedly at work, enables him by an act of faith “to lay aside the sin which doth so easily beset us.”

But there is a difference between the heavenly race and the earthly. In the earthly race a man no longer feels a weight once he has put it away. The garment that has been laid aside is not taken up again. But it is not so in the heavenly race. The weights, or at any rate many of them, are taken up again, or new ones come in their place. And when the sin which so easily besets us has been laid aside, our heart takes it up again, for unbelief is deeply rooted in our nature and is continually rising up again from the depths of our carnal mind.

So if one day we are able to lay aside every weight, and the sin which so easily besets us, the next day the weights are as heavy as ever and unbelief besets us more powerfully and fiercely than before. Yet we must run, and run we shall, helped by the grace of God. Every step we take, we take only by laying aside the weights, and the sin which doth so easily beset us.

Reading: 1 Corinthians 9:14-27

Por tanto nosotros también, teniendo en derredor nuestro una tan grande nube de testigos, dejando todo el peso del pecado que nos rodea, corramos con paciencia la carrera que nos es propuesta.
Hebreos 12:1

¡Cuánto estorbó la incredulidad a Abraham cuando mintió acerca de su mujer; a Sara cuando hizo caer en desgracia a Agar; a Isaac cuando en silencio prefirió a Esaú antes que a Jacob; a Rebeca cuando obtuvo la bendición con engaño; a Job y a Jeremías cuando maldijeron el día de su nacimiento; a David cuando contó al pueblo; a Jonás cuando huyó a Tarsis; y a Pedro cuando negó a su Señor y Maestro! Y apelaría a la experiencia de todo santo de Dios que corre la carrera: ¿no halla que la incredulidad es el pecado que más le estorba? Por tanto, debe dejarla, o no puede correr de tal manera que obtenga.

Pero ¿cómo la deja?, podría preguntar usted. ¿Puede hacerlo sin ayuda especial? No, ciertamente no. Decir que podría es atribuir poder a la criatura; es quitar la corona de la gracia de la cabeza del Redentor y ponerla sobre la cabeza del hombre. La misma gracia que primero abrió sus ojos para ver la carrera que le es propuesta, y que puso sus pies en el camino recto, esa misma gracia, cuando obra benditamente, le capacita por un acto de fe para “dejar el pecado que tan fácilmente nos rodea”.

Pero hay una diferencia entre la carrera celestial y la terrenal. En la carrera terrenal un hombre ya no siente un peso una vez que lo ha quitado. La vestidura que ha sido dejada no se vuelve a tomar. Pero no es así en la carrera celestial. Los pesos, o al menos muchos de ellos, se vuelven a tomar, o vienen otros nuevos en su lugar. Y cuando el pecado que tan fácilmente nos rodea ha sido dejado, nuestro corazón lo vuelve a tomar, porque la incredulidad está profundamente arraigada en nuestra naturaleza y se levanta continuamente de nuevo desde lo profundo de nuestra mente carnal.

Así, si un día podemos dejar todo peso, y el pecado que tan fácilmente nos rodea, al día siguiente los pesos son tan pesados como siempre y la incredulidad nos asedia con más poder y furia que antes. Sin embargo, debemos correr, y correremos, ayudados por la gracia de Dios. Cada paso que damos, lo damos solo dejando los pesos, y el pecado que tan fácilmente nos rodea.

Lectura: 1 Corintios 9:14-27