Doch roepende tot de HEERE in de benauwdheid die zij hadden, verloste Hij hen uit hun angsten.
Psalm 107:13
Sommige van Gods kinderen denken dat ze slechts hoeven te smachten, en dat zodra ze smachten, de zegen wel komt; dat ze alleen maar hoeven te dorsten, en dat zodra ze dorsten, God hun zeker een voorraad zal sturen. Maar dit is niet zo. Honger en dorst moeten eerst een bepaalde werkzaamheid hebben. Wat is deze werkzaamheid? Hun zielen in hen te overstelpen, ze van alle geestelijke kracht te beroven en ze te verzwakken tot verhongeren toe.
En wees er zeker van dat u nooit echt honger en dorst hebt geleden als uw ziel nooit overstelpt is geweest: overstelpt door de zwakheid die is voortgekomen uit het afwijzen van geestelijk voedsel — overstelpt vanwege de moeilijkheden die u hebt moeten doorstaan — overstelpt door de lasten die op uw schouders zijn gelegd — overstelpt door het woeste en smalle pad waarlangs u hebt moeten reizen. Wat zijn vele van Gods kinderen tot dit punt gebracht, waarop ze alles als verloren moeten opgeven! Wat zijn er vele in wanhoop verzonken, omdat de Heere hun geen aandacht schenkt als ze Zijn Naam aanroepen — dat Hij niet tot hun zielen spreekt, ofschoon ze Hem zo vaak hebben gesmeekt te luisteren en te antwoorden — dat Hij niet de lasten van hun schouders wil afnemen waaronder ze wegzakken — dat Hij hun niet die bewijzen, getuigenissen en glimpen wil geven waarnaar hun hart snakt!
Maar de Heere heeft met dit alles een bijzondere bedoeling. Het is Zijn oogmerk dat hun zielen in hen overstelpt raken. Dit was het geval bij Jona: „Als mijn ziel in mij overstelpt was, dacht ik aan de HEERE, en mijn gebed kwam tot U, in de tempel Uwer heiligheid” (Jona 2:7). We moeten tot de rand van uitputting worden gebracht. En net zo is het met geestelijke honger en dorst; ze moeten doorgaan tot de ziel uitgeput is; dit is de bedoeling ervan. Tot de ziel uitgeput is, wil zij geen steun; de eeuwige armen worden versmaad — op het hart van Jezus wordt niet gesteund.
Lezen: Psalm 102:1-16
Aan de lezer…
Hebt u, bestreden ziel, al zo vaak geroepen en gesmeekt, en lijkt het of de Heere geen acht op u slaat? Spreekt Hij niet tot uw hart, neemt Hij de last niet van uw schouders, geeft Hij niet het bewijs waar u zo naar snakt? Denk dan niet te snel dat alles verloren is. De Heere heeft met dit lange wachten een bijzondere bedoeling: Hij laat uw ziel in u overstelpt raken, zoals bij Jona in de diepte.
Zolang wij nog wat kracht in onszelf menen te hebben, versmaden wij de eeuwige armen en leunen wij niet op het hart van Jezus. Maar wanneer de ziel uitgeput is, wordt zij gewillig gemaakt om alleen op Hem te steunen. Zo werd Jona’s nood het uur waarin hij aan de HEERE dacht en zijn gebed tot Hem doordrong. Laat dan uw uitputting u niet van Hem afdrijven, maar tot Hem heen.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Doch roepende tot de HEERE in de benauwdheid die zij hadden, verloste Hij hen uit hun angsten.
Psalm 107:13
Sommige van Gods kinderen denken dat ze alleen maar hoeven te smachten, en dat de zegen komt zodra ze smachten; dat ze alleen maar dorst hoeven te hebben, en dat God hun zeker voorraad zal sturen zodra ze dorsten. Maar zo is het niet. Honger en dorst moeten eerst een bepaalde uitwerking hebben. Wat is die uitwerking? Dat hun ziel in hen overstelpt raakt, dat ze van alle geestelijke kracht beroofd worden en verzwakt tot ze bijna van honger omkomen.
En weet zeker dat u nooit werkelijk honger en dorst hebt gehad als uw ziel nooit overstelpt is geweest: overstelpt door de zwakheid die voortkwam uit het gemis aan geestelijk voedsel, overstelpt door de moeiten die u hebt moeten doorstaan, overstelpt door de lasten die op uw schouders zijn gelegd, overstelpt door het ruwe en smalle pad waarlangs u hebt moeten reizen. Hoeveel van Gods kinderen zijn op dit punt gebracht, waar ze alles als verloren moeten opgeven! Hoeveel zijn er in wanhoop weggezonken, omdat de Heere geen acht op hen slaat als ze Zijn Naam aanroepen; omdat Hij niet tot hun ziel spreekt, hoewel ze Hem zo vaak hebben gesmeekt te horen en te antwoorden; omdat Hij de lasten waaronder ze wegzakken niet van hun schouders wil nemen; omdat Hij hun niet de bewijzen, getuigenissen en blijken wil geven waarnaar hun hart snakt!
Maar de Heere heeft met dit alles een bijzondere bedoeling. Het is Zijn oogmerk dat hun ziel in hen overstelpt raakt. Zo was het bij Jona: „Als mijn ziel in mij overstelpt was, dacht ik aan de HEERE, en mijn gebed kwam tot U, in de tempel Uwer heiligheid” (Jona 2:7). We moeten tot de rand van uitputting worden gebracht. Zo is het ook met geestelijke honger en dorst: ze moeten doorgaan tot de ziel uitgeput is; dat is hun bedoeling. Zolang de ziel niet uitgeput is, wil zij geen steun; dan worden de eeuwige armen versmaad en wordt er niet op het hart van Jezus geleund.
Lezen: Psalm 102:1-16
Aan de lezer…
Hebt u, bestreden ziel, al zo vaak geroepen en gesmeekt, en lijkt het alsof de Heere geen acht op u slaat? Spreekt Hij niet tot uw hart, neemt Hij de last niet van uw schouders, geeft Hij niet het bewijs waar u zo naar snakt? Denk dan niet te snel dat alles verloren is. De Heere heeft met dit lange wachten een bijzondere bedoeling: Hij laat uw ziel in u overstelpt raken, zoals bij Jona in de diepte.
Zolang wij nog wat kracht in onszelf menen te hebben, versmaden wij de eeuwige armen en leunen wij niet op het hart van Jezus. Maar wanneer de ziel uitgeput is, wordt zij gewillig gemaakt om alleen op Hem te steunen. Zo werd Jona’s nood het uur waarin hij aan de HEERE dacht en zijn gebed tot Hem doordrong. Laat uw uitputting u dan niet van Hem wegdrijven, maar naar Hem toe.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Then they cried unto the LORD in their trouble, and He saved them out of their distresses.
Psalm 107:13
Some of God’s children think they have only to languish, and that the blessing comes as soon as they languish; that they have only to thirst, and that God will surely send them supplies as soon as they thirst. But it is not so. Hunger and thirst must first have a certain effect. What is that effect? That their soul faints in them, that they are stripped of all spiritual strength and weakened until they are almost perishing with hunger.
And be sure of this, that you have never really hungered and thirsted if your soul has never fainted: fainted through the weakness that came from the want of spiritual food, fainted through the troubles you have had to endure, fainted through the burdens laid upon your shoulders, fainted through the rough and narrow path along which you have had to travel. How many of God’s children have been brought to this point, where they must give up all as lost! How many have sunk in despair, because the Lord takes no notice of them when they call upon His Name; because He does not speak to their soul, though they have so often begged Him to hear and answer; because He will not take from their shoulders the burdens under which they are sinking; because He will not give them the evidences, testimonies and tokens for which their heart is panting!
But the Lord has a special purpose in all this. It is His design that their soul should faint in them. So it was with Jonah: “When my soul fainted within me I remembered the LORD: and my prayer came in unto Thee, into Thine holy temple” (Jonah 2:7). We must be brought to the brink of exhaustion. So it is with spiritual hunger and thirst also: they must go on until the soul is exhausted; that is their purpose. As long as the soul is not exhausted, it wants no support; then the everlasting arms are despised and there is no leaning upon the bosom of Jesus.
Reading: Psalm 102:1-16
To the reader…
Have you, tried soul, cried and begged so often already, and does it seem as if the Lord takes no notice of you? Does He not speak to your heart, does He not take the burden from your shoulders, does He not give the evidence for which you are so panting? Then do not think too quickly that all is lost. The Lord has a special purpose in this long waiting: He lets your soul faint within you, as with Jonah in the deep.
As long as we still think we have some strength in ourselves, we despise the everlasting arms and do not lean upon the bosom of Jesus. But when the soul is exhausted, it is made willing to lean upon Him alone. So Jonah’s distress became the hour in which he remembered the LORD and his prayer came in unto Him. Then let your exhaustion not drive you away from Him, but towards Him.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Luego que clamaron a Jehová en su angustia, librolos de sus aflicciones.
Salmo 107:13
Algunos de los hijos de Dios piensan que solo tienen que languidecer, y que la bendición viene tan pronto como languidecen; que solo tienen que tener sed, y que Dios ciertamente les enviará provisión tan pronto como tengan sed. Pero no es así. El hambre y la sed tienen primero que producir cierto efecto. ¿Cuál es ese efecto? Que su alma desfallezca en ellos, que sean despojados de toda fuerza espiritual y debilitados hasta casi perecer de hambre.
Y esté seguro de esto: nunca ha tenido usted verdaderamente hambre y sed si su alma nunca ha desfallecido; desfallecido por la debilidad que vino de la falta de alimento espiritual, desfallecido por las aflicciones que ha tenido que soportar, desfallecido por las cargas puestas sobre sus hombros, desfallecido por el camino áspero y estrecho por el que ha tenido que viajar. ¡A cuántos de los hijos de Dios se los ha llevado a este punto, en que tienen que darlo todo por perdido! ¡Cuántos se han hundido en la desesperación, porque el Señor no hace caso de ellos cuando invocan Su Nombre; porque no habla a su alma, aunque tantas veces le han rogado que oiga y responda; porque no quiere quitar de sus hombros las cargas bajo las cuales se están hundiendo; porque no quiere darles las evidencias, testimonios y señales por los que su corazón anhela!
Pero el Señor tiene un propósito especial en todo esto. Es Su designio que su alma desfallezca en ellos. Así fue con Jonás: “Cuando mi alma desfallecía en mí, me acordé de Jehová; y mi oración entró hasta Ti en Tu santo templo” (Jon. 2:7). Tenemos que ser llevados al borde del agotamiento. Así es también con el hambre y la sed espirituales: tienen que continuar hasta que el alma esté agotada; ese es su propósito. Mientras el alma no está agotada, no quiere apoyo; entonces se desprecian los brazos eternos y no hay un apoyarse en el seno de Jesús.
Lectura: Salmo 102:1-16
Al lector…
Alma probada, ¿ha clamado y rogado ya tantas veces, y le parece como si el Señor no hiciera caso de usted? ¿No habla a su corazón, no quita la carga de sus hombros, no da la evidencia por la que tanto anhela? Entonces no piense demasiado pronto que todo está perdido. El Señor tiene un propósito especial en esta larga espera: deja que su alma desfallezca dentro de usted, como con Jonás en lo profundo.
Mientras todavía pensamos que tenemos alguna fuerza en nosotros mismos, despreciamos los brazos eternos y no nos apoyamos en el seno de Jesús. Pero cuando el alma está agotada, es hecha dispuesta a apoyarse solo en Él. Así la angustia de Jonás llegó a ser la hora en que se acordó de Jehová y su oración entró hasta Él. Que su agotamiento, pues, no le aleje de Él, sino que le lleve hacia Él.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl