25 januari

Opdat ook het leven van Jezus in ons lichaam zoude geopenbaard worden.
2 Korinthe 4:10

Het is in dit aarden vat, ons gering en sterfelijk lichaam, dat beide de dood van Jezus en het leven van Jezus worden geopenbaard. In de moeite, de verslagenheid, het terneder geworpen zijn, is het sterven van Jezus. In het niet in benauwdheid verkeren, in het niet zijn in een wanhopige toestand, in het niet verlaten zijn, in het niet verwoest zijn, is het leven van Jezus. Zo is in hetzelfde lichaam een stervende en een levende Christus; Christus in Zijn lijden en zwakheid, en Christus aan de rechterhand Gods in Zijn kracht. Deze twee zaken te kennen is te kennen de kracht van Christus’ opstanding en de gemeenschap aan Zijn lijden. Het zijn de twee Goddelijke zegeningen waarnaar Paulus’ ziel zo uitzag ze te mogen ondervinden.

In de kennis dan, de bevindelijke kennis bedoel ik – want alle andere kennis is van geen nut – van Christus gekruisigd en Christus herrezen, bestaat het geestelijk leven van een kind van God. Zo te leven is een leven des geloofs in de Zoon van God. Zo te leven is gedoopt te worden met die Geest waarmede Paulus gedoopt was toen hij zeide: „Ik ben met Christus gekruist en ik leef; doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij; en hetgeen ik nu leef, dat leef ik door het geloof des Zoons Gods, Die mij liefgehad heeft en Zichzelf voor mij overgegeven heeft.”

Het leven van Christus aan de rechterhand van God de Vader is de fontein en grondzuil van geheel ons tegenwoordig leven. „Omdat Ik leef, zult gij ook leven”, was Zijn genadige belofte toen Hij hier op aarde was, en Hij is opgevaren in de hoogte om Zijn belofte te vervullen en te verwezenlijken. Hij is „ons leven” en dit leven moet geopenbaard worden in ons sterfelijk lichaam; geopenbaard voor onszelf en ook voor anderen. Geopenbaard voor onszelf door de mededeling van licht, leven, vrijheid en liefde; geopenbaard voor anderen door de vruchten van een leven en van gesprekken die het Evangelie versieren, en door een wandel in heilige gehoorzaamheid aan Zijn geboden.

Opdat ook het leven van Jezus in ons lichaam zoude geopenbaard worden.
2 Korinthe 4:10

Het is in dit aarden vat, ons gering en sterfelijk lichaam, dat zowel de dood van Jezus als het leven van Jezus geopenbaard worden. In de moeite, de verslagenheid, het terneergeworpen zijn, is het sterven van Jezus. In het niet benauwd zijn, het niet in een wanhopige toestand verkeren, het niet verlaten zijn, het niet verwoest zijn, is het leven van Jezus. Zo is er in hetzelfde lichaam een stervende en een levende Christus: Christus in Zijn lijden en zwakheid, en Christus aan de rechterhand van God in Zijn kracht. Deze twee dingen kennen is de kracht van Christus’ opstanding kennen en de gemeenschap aan Zijn lijden. Dat zijn de twee Goddelijke zegeningen waarnaar de ziel van Paulus zo uitzag om ze te mogen ervaren.

In de kennis dan – ik bedoel de bevindelijke kennis, want alle andere kennis heeft geen nut – van Christus gekruisigd en Christus opgestaan, bestaat het geestelijk leven van een kind van God. Zo te leven is een leven van het geloof in de Zoon van God. Zo te leven is gedoopt worden met de Geest waarmee Paulus gedoopt was toen hij zei: „Ik ben met Christus gekruist en ik leef; doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij; en hetgeen ik nu leef, dat leef ik door het geloof des Zoons Gods, Die mij liefgehad heeft en Zichzelf voor mij overgegeven heeft.”

Het leven van Christus aan de rechterhand van God de Vader is de bron en het fundament van heel ons tegenwoordig leven. „Omdat Ik leef, zult gij ook leven”, was Zijn genadige belofte toen Hij hier op aarde was, en Hij is opgevaren in de hoogte om Zijn belofte te vervullen en waar te maken. Hij is „ons leven”, en dit leven moet geopenbaard worden in ons sterfelijk lichaam; geopenbaard aan onszelf en ook aan anderen. Aan onszelf door de mededeling van licht, leven, vrijheid en liefde; aan anderen door de vruchten van een leven en van gesprekken die het Evangelie versieren, en door een wandel in heilige gehoorzaamheid aan Zijn geboden.

That the life also of Jesus might be made manifest in our body.
2 Corinthians 4:10

It is in this earthen vessel, our poor mortal body, that both the death of Jesus and the life of Jesus are manifested. In the trouble, the perplexity, the being cast down, is the dying of Jesus. In not being distressed, in not being in despair, in not being forsaken, in not being destroyed, is the life of Jesus. Thus in the same body there is a dying Christ and a living Christ, Christ in His cross in His weakness—and Christ at the right hand of God in His power. To know these two things is to know the power of Christ’s resurrection, and the fellowship of His sufferings, those two divine blessings which the soul of Paul so longed to realize and experience.

In the knowledge then, the experimental knowledge, I mean, for all other knowledge is of no avail, of Christ crucified and Christ risen, consists the spiritual life of a child of God. So to live is to live a life of faith in the Son of God. So to live is to be baptized with that Spirit with which Paul was baptized when he said, “I am crucified with Christ—nevertheless I live; yet not I, but Christ lives in me—and the life which I now live in the flesh I live by the faith of the Son of God, Who loved me, and gave Himself for me.”

The present life of Christ at the right hand of God the Father, is the source and foundation of all our present life. “Because I live, you shall live also,” was His gracious promise when here below; and He has gone up on high, to fulfill that promise and make it effectual. He is “our life,” and this life must be made manifest in our mortal flesh, manifest to ourselves, and manifest to others; manifest to ourselves by the communication of light, life, liberty, and love, manifest to others by the fruits of a life and conversation adorning the gospel, and by walking in all holy obedience to its precepts.

Para que también la vida de Jesús sea manifestada en nuestros cuerpos.
2 Corintios 4:10

Es en este vaso de barro, nuestro pobre cuerpo mortal, donde se manifiestan tanto la muerte de Jesús como la vida de Jesús. En la tribulación, en la perplejidad, en el ser derribados, está la muerte de Jesús. En no estar angustiados, en no desesperar, en no ser desamparados, en no perecer, está la vida de Jesús. Así, en el mismo cuerpo hay un Cristo que muere y un Cristo que vive: Cristo en Su cruz, en Su flaqueza, y Cristo a la diestra de Dios, en Su poder. Conocer estas dos cosas es conocer la virtud de la resurrección de Cristo y la participación de Sus padecimientos, esas dos bendiciones divinas que el alma de Pablo tanto anhelaba realizar y experimentar.

En el conocimiento, pues —el conocimiento experimental, quiero decir, porque todo otro conocimiento de nada sirve—, de Cristo crucificado y Cristo resucitado consiste la vida espiritual de un hijo de Dios. Vivir así es vivir una vida de fe en el Hijo de Dios. Vivir así es ser bautizado con aquel Espíritu con que fue bautizado Pablo cuando dijo: “Con Cristo estoy juntamente crucificado, y vivo, no ya yo, mas vive Cristo en mí: y lo que ahora vivo en la carne, lo vivo en la fe del Hijo de Dios, el cual me amó, y se entregó a Sí mismo por mí.”

La vida presente de Cristo a la diestra de Dios Padre es la fuente y el fundamento de toda nuestra vida presente. “Porque Yo vivo, y vosotros también viviréis”, fue Su promesa llena de gracia cuando estaba aquí abajo; y Él ha subido a lo alto para cumplir esa promesa y hacerla eficaz. Él es “nuestra vida”, y esta vida tiene que manifestarse en nuestra carne mortal, manifestarse a nosotros mismos y manifestarse a otros: a nosotros mismos, por la comunicación de luz, vida, libertad y amor; a otros, por los frutos de una vida y conducta que adornan el evangelio, y por andar en toda santa obediencia a sus preceptos.