21 december

Al ging ik ook in een dal der schaduw des doods, ik zou geen kwaad vrezen; want Gij zijt met mij, Uw stok en Uw staf, die vertroosten mij.
Psalm 23:4

De dood, de koning der verschrikkingen! De dood, met zijn zeis in zijn niet te ontwijken hand, maait miljoenen mensen van het veld des levens af. De dood begluurt zijn slachtoffers op elke hoek; de dood zal zeer spoedig u en mij in het graf leggen, en hij werpt zijn schaduw overal waar hij komt. Hij bezoekt de ziekenkamer en werpt daar een schaduw; hij beweegt zich over de wieg en zijn schaduw valt op het aangezicht van het kind. Hij komt met een brief uit het verre Indië, of met een zwartomrande rouwbrief uit onze omgeving, en die wordt ons ter hand gesteld.

En deze tijdingen of tekenen werpen een zwarte schaduw over onze harten. In waarheid, waar is er een plaats waar de dood zijn schaduw niet vertoont? Waar is het huis waar zijn schaduw nooit is waargenomen? Een feit is het dat hij nooit zonder schaduw komt. Hij is de laatste vijand, hij is de uiteindelijke vervulling van de oorspronkelijke vloek.

En ofschoon de dood voor een kind van God van zijn verschrikkingen is ontdaan, van zijn angel is beroofd en van zijn overwinning ontwapend, en ofschoon hij voor de stervende gelovige slechts een doorgang des levens is, om in te gaan in de gewesten der eeuwige zaligheid, wij kunnen zeggen wat wij willen, maar ook die doorgang werpt een schaduw af. Zelfs David, ofschoon vervuld van een zoet vertrouwen dat de Heere zijn Herder was, ten tijde dat zijn beker overvloeide van des Heeren goedertierenheid en liefde, noemt het „een dal der schaduw des doods”. De stok en de staf vertroostten hem en hij vreesde geen kwaad, maar toch was het een dal waarover dreigende bergen en donkere wouden hingen, en de schaduw des doods was er van het begin tot het einde over uitgespreid.

Evenwel is het maar een schaduw. Voor de genadeloze, voor degene die Christus niet kent, voor de onboetvaardige en ongelovige, is het geen schijn, maar werkelijkheid, want de toorn Gods, die brandt tot in het onderste van de hel, wacht hem op aan het eind van het dal, om hem neder te stoten in de poel die brandt van vuur en sulfer. Doch voor degenen die in de Heere sterven, in de zoete genieting van de vrede door Zijn bloed, is het slechts een voorbijgaande schaduw. Voor hen stierf de dood toen Jezus stierf. De dood werd in Zijn graf begraven, doch stond niet met Hem op, want Hij vernietigde hem en bracht het leven en de onverderfelijkheid aan het licht.

Al ging ik ook in een dal der schaduw des doods, ik zou geen kwaad vrezen; want Gij zijt met mij, Uw stok en Uw staf, die vertroosten mij.
Psalm 23:4

De dood, de koning van de verschrikkingen! De dood maait met de zeis in zijn onontkoombare hand miljoenen mensen weg van het veld van het leven. De dood loert op elke hoek op zijn slachtoffers; de dood zal u en mij heel binnenkort in het graf leggen, en hij werpt zijn schaduw overal waar hij komt. Hij bezoekt de ziekenkamer en werpt daar een schaduw; hij beweegt zich over de wieg en zijn schaduw valt op het gezicht van het kind. Hij komt met een brief uit het verre Indië, of met een rouwbrief met zwarte rand uit onze omgeving, en die wordt ons in handen gegeven.

En zulke berichten of tekenen werpen een zwarte schaduw over ons hart. Waar is in waarheid een plaats waar de dood zijn schaduw niet laat zien? Waar is het huis waar zijn schaduw nooit is opgemerkt? Het is een feit dat hij nooit zonder schaduw komt. Hij is de laatste vijand, hij is de uiteindelijke vervulling van de oorspronkelijke vloek.

De dood is voor een kind van God ontdaan van zijn verschrikkingen, beroofd van zijn angel en ontwapend in zijn overwinning, en voor de stervende gelovige is hij slechts een doorgang naar het leven, om de gewesten van de eeuwige zaligheid binnen te gaan. Toch, wij kunnen zeggen wat wij willen, ook die doorgang werpt een schaduw af. Zelfs David, hoewel vervuld van een zoet vertrouwen dat de Heere zijn Herder was, in een tijd dat zijn beker overvloeide van de goedertierenheid en liefde van de Heere, noemt het „een dal der schaduw des doods”. De stok en de staf vertroostten hem en hij vreesde geen kwaad, maar toch was het een dal waarboven dreigende bergen en donkere wouden hingen, en de schaduw van de dood lag er van begin tot eind over uitgespreid.

Toch is het maar een schaduw. Voor de mens zonder genade, voor wie Christus niet kent, voor de onboetvaardige en ongelovige, is het geen schijn maar werkelijkheid, want de toorn van God, die brandt tot in het onderste van de hel, wacht hem aan het einde van het dal op om hem neer te stoten in de poel die brandt van vuur en zwavel. Maar voor hen die in de Heere sterven, in het zoete genieten van de vrede door Zijn bloed, is het slechts een voorbijgaande schaduw. Voor hen stierf de dood toen Jezus stierf. De dood werd in Zijn graf begraven, maar stond niet met Hem op, want Hij vernietigde hem en bracht het leven en de onverderfelijkheid aan het licht.

“Yea, though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil: for thou art with me; thy rod and thy staff they comfort me.”
Psalm 23:4

Death, the gaunt king of terrors; Death, who with his scythe in his resistless hand, mows down whole millions of the human race; Death, who awaits his victims at every corner; Death, that must soon lay you and I low in the grave, casts a shadow wherever he comes. He visits the sick room, and casts a shadow there; he hangs over the cradle, and his shadow falls on the infant’s face; he comes in the letter from abroad, or with the black seal and mourning envelope put into our hand at home; and these tidings or these tokens cast a deep shadow over our hearts. Indeed, where is the place where death does not cast his shadow? where the house where this shade has never fallen? In fact, he never comes without it. He is “the last enemy;” he is the final fulfillment of the original curse.

And though death, to a saint of God, is stripped of its terrors, robbed of its sting, and disarmed of its victory; though, to the expiring believer it is but a portal of life into the mansions of eternal bliss, yet, say what we may, the portal casts a shadow. Even David, though full of sweet confidence that “the Lord was his Shepherd,” at the very time when “his cup ran over” with the Lord’s goodness and love, calls it “the valley of the shadow of death.” “The rod and the staff” comforted him, and he “feared no evil,” but it was still “a valley,” overhung by frowning mountains and dark, overarching woods, and “the shadow of death” was spread upon it from the entrance to the end. And yet it is but a “shadow.”

To the graceless, the Christless, the impenitent, the unbelieving, it is a substance, for the wrath of God, which burns to the lowest hell, awaits them at the end of the valley, to plunge them into the lake that burns with fire and brimstone. But to those who die in the Lord, in the sweet enjoyment of peace through His blood, it is but a passing shadow. For them the substance died when Jesus died. It was buried in His tomb, but did not rise with Him, for He destroyed it when He “abolished death and brought life and immortality to light.”

“Aunque ande en valle de sombra de muerte, no temeré mal alguno; porque Tú estarás conmigo: Tu vara y Tu cayado me infundirán aliento.”
Salmo 23:4

La muerte, el descarnado rey de los terrores; la muerte, que con su guadaña en su mano irresistible siega millones enteros de la raza humana; la muerte, que aguarda a sus víctimas en cada esquina; la muerte, que pronto ha de abatirnos a usted y a mí en la tumba, proyecta una sombra dondequiera que llega. Visita el cuarto del enfermo, y proyecta allí una sombra; se cierne sobre la cuna, y su sombra cae sobre el rostro del niño; llega en la carta del extranjero, o con el sello negro y el sobre de luto que se nos pone en la mano en casa; y estas noticias o estas señales proyectan una honda sombra sobre nuestro corazón. En verdad, ¿dónde está el lugar en que la muerte no proyecte su sombra? ¿Dónde la casa sobre la que nunca ha caído esta sombra? De hecho, nunca viene sin ella. Es “el postrer enemigo”; es el cumplimiento final de la maldición original.

Y aunque la muerte, para un santo de Dios, está despojada de sus terrores, privada de su aguijón y desarmada de su victoria; aunque para el creyente que expira no es sino un pórtico de vida hacia las moradas de la dicha eterna, aun así, digamos lo que digamos, el pórtico proyecta una sombra. Aun David, aunque lleno de dulce confianza en que “Jehová era su pastor”, en el mismo momento en que “su copa rebosaba” de la bondad y el amor del Señor, lo llama “valle de sombra de muerte”. “La vara y el cayado” le infundían aliento, y “no temía mal alguno”, pero seguía siendo “un valle”, dominado por montañas amenazantes y bosques oscuros que lo cubrían como una bóveda, y “la sombra de muerte” se extendía sobre él desde la entrada hasta el fin. Y sin embargo no es más que una “sombra”.

Para los que no tienen gracia, los que están sin Cristo, los impenitentes, los incrédulos, es una realidad, porque la ira de Dios, que arde hasta el infierno más profundo, los aguarda al final del valle, para precipitarlos en el lago que arde con fuego y azufre. Pero para los que mueren en el Señor, en el dulce gozo de la paz por medio de Su sangre, no es sino una sombra pasajera. Para ellos la realidad murió cuando Jesús murió. Fue sepultada en Su tumba, pero no resucitó con Él, porque Él la destruyó cuando “quitó la muerte, y sacó a la luz la vida y la inmortalidad”.