18 december

De Heere is God, Die ons licht gegeven heeft.
Psalm 118:27

Het is duidelijk dat de psalmist het licht bezat, want hij zegt: „De Heere is God, Die ons licht gegeven heeft.” En waar hij dit licht bezat, was het hem een licht des levens. Dit licht had in zijn hart geschenen; de stralen der Goddelijke waarheid waren in zijn consciëntie doorgedrongen. Hij droeg een licht bij zich dat van God was uitgegaan, en in dit licht zag hij licht en in dit licht onderscheidde hij alles wat het licht openbaarde. Zo wist hij door dit inwendig licht wat goed en wat kwaad, wat zoet en wat bitter, wat waar en wat vals, wat geestelijk en wat natuurlijk was.

Hij zeide niet: „Dit licht is van een natuurlijke oorsprong en voortgebracht door mijn eigen wijsheid; dit licht was natuur, maar omgezet door een daad van mijn eigen wil, en zo is het geleidelijk en door een lange en onvermoeide arbeid geworden wat het nu is.” Maar hij schrijft al het licht dat hij bezat toe aan God de Heere, als de enige Oorsprong en de enige Gever daarvan. Nu, indien de Heere u en mij ooit hetzelfde licht geschonken heeft dat Hij Zijn dienstknecht van ouds geschonken heeft, dan dragen wij min of meer de overtuiging in ons om dat wij dit licht van Hem ontvangen hebben. Er zal inderdaad menige donkere wolk het licht bedekken, en twijfel en vrees zullen zich dikwijls doen gelden, die als een nevel en damp over onze ziel hangen en de vraag opwerpen of wij het licht van God ontvangen hebben of niet.

Doch in de plechtige ogenblikken wanneer het de Heere behaagt Zijn werk een weinig te verlevendigen, en op de tijden en gelegenheden waarin Hij Zich verwaardigt de genegenheden onzes harten tot Hem uit te halen, ons in Zijn tegenwoordigheid brengt, ons in zekere mate verbergt in het holle van Zijn hand en ons een toegang tot Zich verleent, op zulke ogenblikken dragen wij, ons ongeloof ten spijt en ondanks alle inblazingen van de vijand, ten spijt van alle twijfel en vrees en de aansporingen die uit de diepte van het vleselijk gemoed oprijzen, en niettegenstaande alle tegenstand en ondermijning, een gewisse overtuiging in ons om dat wij licht hebben en dit licht van God ontvangen hebben. En hoe komt dit? Omdat wij kunnen terugblikken op een tijd toen wij zonder dit licht wandelden, toen wij zulk een licht niet waarnamen, toen alle geestelijke en hemelse dingen zo verborgen en wij ten opzichte van deze dingen zo duister waren.

De Heere is God, Die ons licht gegeven heeft.
Psalm 118:27

Het is duidelijk dat de psalmist het licht bezat, want hij zegt: „De Heere is God, Die ons licht gegeven heeft.” En omdat hij dit licht bezat, was het voor hem een licht van het leven. Dit licht had in zijn hart geschenen; de stralen van de goddelijke waarheid waren in zijn geweten doorgedrongen. Hij droeg een licht in zich dat van God was uitgegaan, en in dit licht zag hij licht en onderscheidde hij alles wat het licht openbaarde. Zo wist hij door dit inwendige licht wat goed en wat kwaad, wat zoet en wat bitter, wat waar en wat vals, wat geestelijk en wat natuurlijk was.

Hij zei niet: „Dit licht heeft een natuurlijke oorsprong en is voortgebracht door mijn eigen wijsheid; dit licht was natuur, maar omgezet door een daad van mijn eigen wil, en zo is het geleidelijk en door lange, onvermoeide arbeid geworden wat het nu is.” Nee, hij schrijft al het licht dat hij bezat toe aan God de Heere, als de enige Oorsprong en de enige Gever ervan. Als de Heere u en mij ooit hetzelfde licht geschonken heeft dat Hij Zijn dienaar van vroeger schonk, dan dragen wij min of meer de overtuiging in ons mee dat wij dit licht van Hem ontvangen hebben. Er zal inderdaad menige donkere wolk over het licht trekken, en twijfel en vrees zullen zich vaak laten gelden. Die hangen als een nevel en damp over onze ziel en roepen de vraag op of wij het licht wel of niet van God ontvangen hebben.

Maar dan zijn er de plechtige ogenblikken waarop het de Heere behaagt Zijn werk een beetje te verlevendigen, de tijden en gelegenheden waarop Hij Zich verwaardigt de genegenheden van ons hart naar Zich toe te trekken, ons in Zijn tegenwoordigheid te brengen, ons in zekere mate te verbergen in de holte van Zijn hand en ons toegang tot Zich te geven. Op zulke ogenblikken dragen wij een vaste overtuiging in ons mee dat wij licht hebben en dat wij dit licht van God ontvangen hebben. Dat is zo ondanks ons ongeloof en alle inblazingen van de vijand, ondanks alle twijfel en vrees en de opwellingen die uit de diepte van het vleselijke gemoed opkomen, en ondanks alle tegenstand en ondermijning. En hoe komt dat? Omdat wij kunnen terugzien op een tijd toen wij zonder dit licht leefden, toen wij zo’n licht niet kenden, toen alle geestelijke en hemelse dingen zo verborgen waren en wij met betrekking tot die dingen zo in het duister waren.

“God is the LORD, which hath shewed us light.”
Psalm 118:27

The Psalmist was clearly possessed of light, for he says, “God is the Lord, who has showed us light.” He was evidently, then, possessed of light; and this light was in him as “the light of life.” This light had shone into his heart; the rays and beams of divine truth had penetrated into his conscience. He carried about with him a light which had come from God; in this light he saw light, and in this light he discerned everything which the light manifested. Thus by this internal light he knew what was good and what was evil, what was sweet and what was bitter, what was true and what was false, what was spiritual and what was natural.

He did not say, This light came from creature exertion, this light was the produce of my own wisdom, this light was nature transmuted by some action of my own will, and thus gradually rose into existence from long and assiduous cultivation. But he ascribes the whole of that light which he possessed unto God the Lord, as the sole Author and the only Giver of it. Now, if God the Lord has ever showed you and me the same light which He showed His servant of old, we carry about with us more or less a solemn conviction that we have received this light from Him.

There will, indeed, be many clouds of darkness to cover it; there will often be doubts and fears, hovering like mists and fogs over our souls, whether the light which we have received be from God or not. But in solemn moments when the Lord is pleased a little to revive His work, at times and seasons when He condescends to draw forth the affections of our hearts unto Himself, to bring us into His presence, to hide us in some measure in the hollow of His hand, and give us access unto Himself; at such moments and seasons we carry about with us, in spite of all our unbelief, in spite of all the suggestions of the enemy, in spite of all doubts, fears, and suspicions that rise from the depths of the carnal mind, in spite of all these counter-workings and underminings, we carry about with us at these times a solemn conviction that we have light, and that this light we have received from God.

And why so? Because we can look back to a time when we walked in no such light, when we felt no such light, when everything spiritual and heavenly was dark to us, and we were dark to them.

“Dios es Jehová que nos ha dado luz.”
Salmo 118:27

El salmista poseía claramente luz, pues dice: “Dios es Jehová que nos ha dado luz.” Evidentemente, pues, poseía luz; y esta luz estaba en él como “la lumbre de la vida”. Esta luz había resplandecido en su corazón; los rayos y destellos de la verdad divina habían penetrado en su conciencia. Llevaba consigo una luz que había venido de Dios; en esta luz veía la luz, y en esta luz discernía todo lo que la luz manifestaba. Así, por esta luz interior conocía lo que era bueno y lo que era malo, lo que era dulce y lo que era amargo, lo que era verdadero y lo que era falso, lo que era espiritual y lo que era natural.

No dijo: Esta luz vino del esfuerzo de la criatura, esta luz fue producto de mi propia sabiduría, esta luz fue la naturaleza transformada por alguna acción de mi propia voluntad, y así fue surgiendo gradualmente tras un largo y asiduo cultivo. Sino que atribuye toda la luz que poseía a Dios el Señor, como su único Autor y su único Dador. Ahora bien, si Dios el Señor nos ha mostrado alguna vez a usted y a mí la misma luz que mostró a Su siervo de antaño, llevamos con nosotros, en mayor o menor medida, una solemne convicción de que hemos recibido esta luz de Él.

Habrá, ciertamente, muchas nubes de oscuridad que la cubran; habrá a menudo dudas y temores, flotando como brumas y nieblas sobre nuestras almas, acerca de si la luz que hemos recibido es de Dios o no. Pero en momentos solemnes, cuando al Señor Le place avivar un poco Su obra, en tiempos y ocasiones en que se digna atraer hacia Sí los afectos de nuestro corazón, traernos a Su presencia, escondernos en alguna medida en el hueco de Su mano y darnos acceso a Sí mismo; en tales momentos y ocasiones llevamos con nosotros, a pesar de toda nuestra incredulidad, a pesar de todas las sugerencias del enemigo, a pesar de todas las dudas, temores y sospechas que se levantan de las profundidades de la mente carnal, a pesar de todas estas acciones contrarias y socavamientos, llevamos con nosotros en esos momentos una solemne convicción de que tenemos luz, y de que esta luz la hemos recibido de Dios.

¿Y por qué? Porque podemos mirar atrás a un tiempo en que no andábamos en tal luz, en que no sentíamos tal luz, en que todo lo espiritual y celestial era oscuro para nosotros, y nosotros éramos oscuros para ello.