14 maart

Een onverderfelijke, en onbevlekkelijke, en onverwelkelijke erfenis.
1 Petrus 1:4

Wat u in de wereld ook bezitten mag, hetzij veel, hetzij weinig, u moet het achterlaten. En als u geen andere erfenis hebt dan die de aarde geeft, waar zal dan uw erfdeel zijn in de dood en in alle eeuwigheid? Maar als u wedergeboren bent tot een levende hoop, al geniet u dan de volle verzekerdheid des geloofs niet, hebt u toch voor u een onverwelkelijke erfenis.

Wij verbeelden ons soms gelukkig te zullen zijn als wij de goederen bezaten, of de rijkdommen van dit of dat; hoeveel beter zouden wij ze niet gebruiken dan hij, en welk goed zouden wij ermee doen! Denkt u echt dat zij gelukkig zijn met al hun bezittingen, en dat u gelukkiger of beter zou zijn dan zij? Het ligt niet in de menselijke natuur gelukkig te zijn. De rijken hebben een kanker die hun geluk verslindt. En al zijn ze zelfs bevrijd van de zwaardere lasten des levens, alle genietingen van het vlees verwelken, want het bezit ervan doet alle bloesem afvallen, en met het bezit komen alle moeiten en zorgen die eraan verbonden zijn.

Maar die eeuwige erfenis „verwelkt niet”. De liefelijkste bloemen verwelken en worden weggeworpen zodra zij walgelijk worden voor het gezicht of de reuk. Maar er is een blijvende frisheid, een voortdurend groen, een eeuwigdurende bloesem, een oneindige geur, een blijvende liefelijkheid in deze eeuwige erfenis, zodat zij nooit verflenst of verdort, zodat het nooit verwelkt of verdort, maar steeds dezelfde blijft, maar eerder steeds toeneemt in schoonheid en gelukzaligheid, al meer gekend, meer geloofd, meer verwacht en meer bemind.

Wie ver van U de weelde zoekt,
vergaat eerlang en wordt vervloekt:
Gij roeit hen uit die afhoereren
en U de trotse nek toekeren.
Maar ’t is mij goed, mijn zaligst lot,
nabij te wezen bij mijn God!
’k Vertrouw op Hem geheel en al,
de Heer, Wiens werk ik roemen zal.

Psalm 73:14

Een onverderfelijke, en onbevlekkelijke, en onverwelkelijke erfenis.
1 Petrus 1:4

Wat u in de wereld ook mag bezitten, veel of weinig, u moet het achterlaten. En als u geen andere erfenis hebt dan wat de aarde geeft, waar zal dan uw erfdeel zijn in de dood en in alle eeuwigheid? Maar als u wedergeboren bent tot een levende hoop, dan ligt er een onverwelkelijke erfenis voor u klaar, ook al geniet u de volle verzekerdheid van het geloof niet.

Soms verbeelden wij ons dat wij gelukkig zouden zijn als wij de goederen of de rijkdom van deze of gene bezaten. Hoeveel beter zouden wij die gebruiken dan hij, en hoeveel goed zouden wij ermee doen! Denkt u echt dat zulke mensen gelukkig zijn met al hun bezittingen, en dat u gelukkiger of beter zou zijn dan zij? Het ligt niet in de menselijke natuur om gelukkig te zijn. De rijken dragen een kanker in zich die hun geluk verslindt. En ook al zijn zij bevrijd van de zwaarste lasten van het leven, alle genietingen van het vlees verwelken. Het bezit ervan doet alle bloesem afvallen, en met het bezit komen alle moeiten en zorgen die eraan verbonden zijn.

Maar die eeuwige erfenis „verwelkt niet”. De lieflijkste bloemen verwelken en worden weggegooid zodra zij voor oog of neus onaangenaam worden. Maar in deze eeuwige erfenis is een blijvende frisheid, een voortdurend groen, een eeuwigdurende bloesem, een onuitputtelijke geur en een blijvende lieflijkheid. Daardoor verflenst of verdort zij nooit, verwelkt of verdort zij nooit, maar blijft zij altijd dezelfde. Ja, zij neemt eerder steeds toe in schoonheid en gelukzaligheid, doordat zij steeds meer gekend, meer geloofd, meer verwacht en meer bemind wordt.

Wie ver van U de weelde zoekt,
vergaat eerlang en wordt vervloekt:
Gij roeit hen uit die afhoereren
en U de trotse nek toekeren.
Maar ’t is mij goed, mijn zaligst lot,
nabij te wezen bij mijn God!
’k Vertrouw op Hem geheel en al,
de Heer, Wiens werk ik roemen zal.

Psalm 73:14

To an inheritance incorruptible, and undefiled, and that fadeth not away.
1 Peter 1:4

Whatever you may have in this world, be it much or little, you must leave. And if you have no other inheritance than earth gives, where will be your portion in death and to all eternity? But if you are begotten again unto a lively hope, even if you do not enjoy the full assurance of faith, you have before you an inheritance which fades not away.

We imagine sometimes how happy we would be if we had this man’s fine estate, or that man’s large property; how much better we would spend it than he does, and what good we would do with it. And do you think that these men are happy with all their possessions, and that you would be happier or better if you had them? It is not in nature to be happy. These rich men have a canker which eats up all their happiness. And even if free from the heavier troubles of life, all satisfaction of the flesh fades away, for possession of itself rubs off all the bloom, and with possession come all the anxieties and cares connected with it.

But this eternal inheritance “fades not away.” The sweetest flowers fade and are thrown away as they become nauseous to sight and smell. But there is an abiding freshness, a constant verdure, a perpetual bloom, an unceasing fragrance, a permanent sweetness in this eternal inheritance, so that it is never flat or stale, but remains ever the same, or rather is ever increasing in beauty and blessedness, as more known, believed in, hoped unto, and loved.

Para una herencia incorruptible, y que no puede contaminarse, ni marchitarse.
1 Pedro 1:4

Lo que usted tenga en este mundo, sea mucho o poco, tendrá que dejarlo. Y si no tiene otra herencia que la que da la tierra, ¿dónde estará su porción en la muerte y por toda la eternidad? Pero si ha sido regenerado en esperanza viva, aunque no goce de la plena certidumbre de la fe, tiene delante de sí una herencia que no se marchita.

A veces imaginamos cuán felices seríamos si tuviéramos la hermosa finca de este hombre o la gran propiedad de aquel; cuánto mejor la emplearíamos que él, y cuánto bien haríamos con ella. ¿Y piensa usted que esos hombres son felices con todas sus posesiones, y que usted sería más feliz o mejor si las tuviera? No está en la naturaleza ser feliz. Esos ricos tienen un cáncer que les devora toda su felicidad. Y aun libres de las aflicciones más pesadas de la vida, toda satisfacción de la carne se marchita, porque la posesión misma quita todo el lustre, y con la posesión vienen todas las inquietudes y los afanes que la acompañan.

Pero esta herencia eterna “no puede marchitarse”. Las flores más dulces se marchitan y se tiran cuando se vuelven repugnantes a la vista y al olfato. Pero en esta herencia eterna hay una frescura que permanece, un verdor constante, una lozanía perpetua, una fragancia incesante, una dulzura duradera, de modo que nunca es insípida ni rancia, sino que permanece siempre la misma, o más bien crece siempre en belleza y bienaventuranza a medida que es más conocida, creída, esperada y amada.