13 december

En geheiligd zijnde, is Hij allen, die Hem gehoorzaam zijn, een oorzaak der eeuwige zaligheid geworden.
Hebreeën 5:9

Door Zijn lijden in de hof en aan het kruis werd de Heere Jezus geheiligd. Maar welke heiliging was dit? Het is zeer duidelijk dat dit niet betekent dat onze Heere door dat lijden in de hof en aan het kruis geheiligd werd als de Zone Gods, en ook niet als de Zoon des mensen, want Hij was tevoren reeds geheiligd, daar Hij volmaakt heilig was in Zijn eeuwige Godheid, en ook begaafd met alle mogelijke heiligheid waartoe Zijn geheiligde mensheid in staat was. Er behoefde aan Zijn Godheid geen heiliging te worden toegevoegd; zij was er niet vatbaar voor. Er behoefde geen heiliging aan Zijn mensheid toegevoegd te worden; zij was „iets heiligs” in vereniging met de eeuwige Godheid.

Maar Hij moest als Hogepriester geheiligd worden. Door Zijn lijden werd Hij op bijzondere wijze tot het Priesterschap gewijd, want dit komt overeen met Zijn eigen woorden: „En Ik heilig Mijzelf voor hen” (Joh. 17:19); dat is: „Ik wijd Mijzelf om hun Hogepriester te zijn.” De twee voornaamste diensten van de Hogepriester waren: offeranden te brengen en Voorspraak te zijn. De offerande was het eerst, en het lijden van onze Heere in de hof en aan het kruis was een deel van dit offer. Daarom werd Hij „door lijden geheiligd”, dat is: door Zijn lijden, Zijn bloedstortingen en Zijn dood was Hij gewijd om dat andere gedeelte van de priesterlijke dienst, die Hij nu volbrengt, te vervullen.

Evenals Aäron gewijd werd door het offer van een stier of ram, welks bloed niet alleen aan de voet van het altaar geplengd en erop gesprengd, maar ook aan zijn rechteroor en hand en voet gebracht werd, zo werd zijn grote en heerlijke Tegenhanger gewijd door Zijn eigen offerande en bloedstorting aan het kruis; en aldus geheiligd zijnde, werd Hij de oorzaak van de eeuwige zaligheid voor allen die Hem gehoorzamen.

Looft, looft de Heer, gij zijne legerscharen,
wier lust het is, op zijne wenk te staren!
Dat hemel, aard’ en zee en berg en dal,
hoe ver men ook zijn schepter ziet regeren,
nu zijne naam en grote deugden eren,
en gij, mijn ziel, loof gij Hem bovenal!

Psalm 103:11

En geheiligd zijnde, is Hij allen, die Hem gehoorzaam zijn, een oorzaak der eeuwige zaligheid geworden.
Hebreeën 5:9

Door Zijn lijden in de hof en aan het kruis werd de Heere Jezus geheiligd. Maar wat voor heiliging was dit? Het is heel duidelijk dat dit niet betekent dat onze Heere door dat lijden in de hof en aan het kruis geheiligd werd als de Zoon van God, en ook niet als de Zoon des mensen. Hij was immers al eerder geheiligd, omdat Hij volmaakt heilig was in Zijn eeuwige Godheid en ook bekleed was met alle heiligheid waartoe Zijn geheiligde mensheid in staat was. Aan Zijn Godheid hoefde geen heiliging te worden toegevoegd; daar was zij niet vatbaar voor. Ook aan Zijn mensheid hoefde geen heiliging te worden toegevoegd; zij was „iets heiligs” in vereniging met de eeuwige Godheid.

Maar Hij moest als Hogepriester geheiligd worden. Door Zijn lijden werd Hij op bijzondere wijze tot het Priesterschap gewijd. Dat komt overeen met Zijn eigen woorden: „En Ik heilig Mijzelf voor hen” (Joh. 17:19); dat is: „Ik wijd Mijzelf om hun Hogepriester te zijn.” De twee voornaamste taken van de Hogepriester waren: offers brengen en Voorspraak zijn. Het offer kwam eerst, en het lijden van onze Heere in de hof en aan het kruis was een deel van dit offer. Daarom werd Hij „door lijden geheiligd”. Dat wil zeggen: door Zijn lijden, het vergieten van Zijn bloed en Zijn dood werd Hij gewijd om het andere deel van de priesterlijke dienst te vervullen, dat Hij nu volbrengt.

Aäron werd gewijd door het offer van een stier of een ram, waarvan het bloed niet alleen aan de voet van het altaar werd uitgegoten en erop gesprenkeld, maar ook aan zijn rechteroor, zijn hand en zijn voet werd gebracht. Zo werd ook zijn grote en heerlijke Tegenbeeld gewijd door Zijn eigen offer en het vergieten van Zijn bloed aan het kruis. En zo geheiligd werd Hij de oorzaak van de eeuwige zaligheid voor allen die Hem gehoorzamen.

Looft, looft de Heer, gij zijne legerscharen,
wier lust het is, op zijne wenk te staren!
Dat hemel, aard’ en zee en berg en dal,
hoe ver men ook zijn schepter ziet regeren,
nu zijne naam en grote deugden eren,
en gij, mijn ziel, loof gij Hem bovenal!

Psalm 103:11

And being made perfect, He became the author of eternal salvation unto all them that obey Him.
Hebrews 5:9

By His sufferings in the garden and upon the cross the Lord Jesus was made perfect. But what perfection was this? It clearly does not mean that by these sufferings in the garden and upon the cross our Lord was made perfect as the Son of God, nor perfect as the Son of man, for He was perfect before as possessing infinite perfection in His eternal Godhead, and was endued also with every possible perfection of which His sacred humanity was capable. He needed no perfection to be added to His Godhead; it was not susceptible of it; no perfection to be added to His manhood, for it was “the holy one” in union with eternal Deity.

But He needed to be made perfect as a High Priest. It was through His sufferings that He was consecrated or dedicated in an especial manner to the priesthood, for this corresponds with His own words—“And for their sakes I sanctify myself” (John 17:19); that is, I consecrate or dedicate myself to be their High Priest. The two main offices of the high priest were to offer sacrifice and make intercession. Sacrifice came first; and the sufferings of our Lord in the garden and upon the cross were a part of this sacrifice. He was therefore “made perfect through suffering,” that is, through His sufferings, blood-shedding, and death He was consecrated to perform that other branch of the priestly office which He now executes.

Thus as Aaron was consecrated by the sacrifice of a bullock and a ram, of which the blood was not only poured out at the bottom of the altar and sprinkled upon it, but put also on his right ear and hand and foot, so was his great and glorious Anti-type consecrated through His own sacrifice and blood-shedding on the cross; and thus being made perfect, or rather, as the word literally means, being perfected, He became the author of eternal salvation unto all those who obey Him.

Y consumado, vino a ser causa de eterna salud a todos los que Le obedecen.
Hebreos 5:9

Por Sus sufrimientos en el huerto y sobre la cruz el Señor Jesús fue hecho perfecto. Pero ¿qué perfección era esta? Es claro que no significa que por estos sufrimientos en el huerto y sobre la cruz nuestro Señor fuera hecho perfecto como Hijo de Dios, ni perfecto como Hijo del Hombre, pues ya era perfecto antes, por poseer una perfección infinita en Su Deidad eterna, y estaba dotado además de toda perfección posible de la que Su sagrada humanidad era capaz. No necesitaba que se añadiera perfección alguna a Su Deidad; esta no era susceptible de ello; ni perfección alguna que añadir a Su humanidad, pues era “el Santo” en unión con la Deidad eterna.

Pero necesitaba ser hecho perfecto como Sumo Sacerdote. Fue por medio de Sus sufrimientos que fue consagrado o dedicado de manera especial al sacerdocio, pues esto corresponde con Sus propias palabras: “Y por ellos Yo me santifico a Mí mismo” (Juan 17:19); es decir, Me consagro o Me dedico a ser su Sumo Sacerdote. Los dos oficios principales del sumo sacerdote eran ofrecer sacrificio e interceder. El sacrificio venía primero; y los sufrimientos de nuestro Señor en el huerto y sobre la cruz eran parte de este sacrificio. Por eso fue “consumado por aflicciones”, es decir, por Sus sufrimientos, el derramamiento de Su sangre y Su muerte fue consagrado para ejercer esa otra rama del oficio sacerdotal que ahora desempeña.

Así, como Aarón fue consagrado por el sacrificio de un becerro y un carnero, cuya sangre no solo fue derramada al pie del altar y rociada sobre él, sino puesta también sobre su oreja, su mano y su pie derechos, así fue consagrado su grande y glorioso Antitipo por medio de Su propio sacrificio y derramamiento de sangre en la cruz; y así, habiendo sido hecho perfecto, o más bien, como significa literalmente la palabra, habiendo sido perfeccionado, vino a ser causa de eterna salud a todos los que Le obedecen.