1 oktober
De hoge ogen der mensen zullen vernederd worden en de hoogheid der mannen zal nedergebogen worden; en de Heere alleen zal in die dag verheven zijn.
Jesaja 2:11
Op welke wijze brengt de Heere tot vernedering? Door de mens te ontdekken wat hij is; door de diepte van de val te openen; door hem te doen gevoelen en beseffen wat een onrein en schuldig schepsel hij is voor de genadestoel; door hem in stukken te breken; door hem te doden en in de laagte te brengen; door hem van zichzelf te doen walgen in stof en as. Was dit niet de weg die de Heere hield met de heiligen van ouds?
Hoe vernederde Hij Jesaja? Was het niet door enige ontdekking van Zijn Goddelijke majesteit, hetwelk hem deed uitroepen: „Ik ben een man van onreine lippen!”? Hoe vernederde Hij Daniël? Was het niet door Zich te openbaren in Zijn almachtige klaarheid, zodat zijn sierlijkheid veranderde in verderving? Hoe vernederde Hij Hiskia? Door hem te leggen op het ziekbed en door zijn zonden en ongerechtigheden met gewicht en kracht op zijn consciëntie te binden. Geen van deze mannen had de vernedering van zichzelf.
Hoe vernederde de Heere Job? Door hem te brengen in de zeef van de satan, en hem, terwijl de duivel hem in zijn hand als een zeef heen en weer bewoog, te ontdekken aan de hoogmoed, de gemelijkheid en de eigengerechtigheid van zijn vleselijk gemoed. Er zijn er velen die het niet dragen kunnen dat hun kwaal wordt aangeraakt. Zij kunnen het niet dragen dat het verderf des harten geopenbaard wordt. Maar hoe zou een mens de ware vernedering kunnen hebben, dan alleen door een kennis van zichzelf?
Hoe kan ik vernederd zijn, dan alleen in die weg waarin ik mijzelf leer kennen als in een staat verkerende die mij met schaamte en schande overdekt, en die mij een walg en afkeer van mijzelf doet hebben voor de ogen van een hartdoorzoekend God? Hoe meer het derhalve de Majesteit des hemels behaagt Zich in al Zijn Goddelijke reinheid in mijn consciëntie te ontsluiten, hoe dieper ontdekking ik heb van mijn gevallen en schuldige staat. En hoe meer mijn hart zal vernederd zijn, hoe ik mij zal verootmoedigen en mijzelf verfoeien in stof en as.
Aan de lezer…
U die ervan schrikt wanneer de Heere u uw eigen hart ontdekt, die zich onrein en schuldig voelt voor de genadestoel en van uzelf walgt in stof en as: denk niet dat de Heere u verlaten heeft. Dit is juist de weg die Hij met Zijn heiligen van ouds hield. Jesaja riep uit dat hij een man van onreine lippen was; Daniëls sierlijkheid veranderde in verderving; Hiskia lag op het ziekbed met zijn zonden op zijn consciëntie gebonden; Job werd gezift. Geen van hen had die vernedering uit zichzelf.
Velen kunnen het niet dragen dat hun kwaal wordt aangeraakt, maar hoe zou een mens ooit waarlijk vernederd worden zonder zichzelf te leren kennen? Het licht dat u zo pijnlijk uw gevallen staat toont, is het licht van Zijn Goddelijke reinheid in uw consciëntie. Zo legt Hij de hoogheid van de mens neer, opdat de Heere alleen verheven zij. Buig dan in het stof; het is dezelfde weg waarlangs Hij al Zijn heiligen geleid heeft.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
De hoge ogen der mensen zullen vernederd worden en de hoogheid der mannen zal nedergebogen worden; en de Heere alleen zal in die dag verheven zijn.
Jesaja 2:11
Hoe brengt de Heere tot vernedering? Door de mens te laten zien wat hij is; door de diepte van de val te openen; door hem te laten voelen en beseffen wat een onrein en schuldig schepsel hij is voor de genadetroon; door hem in stukken te breken; door hem te doden en laag te leggen; door hem van zichzelf te laten walgen in stof en as. Was dit niet de weg die de Heere ging met de heiligen van vroeger?
Hoe vernederde Hij Jesaja? Was het niet door hem iets te laten zien van Zijn Goddelijke majesteit, zodat hij uitriep: „Ik ben een man van onreine lippen!”? Hoe vernederde Hij Daniël? Was het niet door Zich te openbaren in Zijn almachtige luister, zodat zijn sierlijkheid veranderde in verderving? Hoe vernederde Hij Hiskia? Door hem op het ziekbed te leggen en zijn zonden en ongerechtigheden met gewicht en kracht op zijn geweten te binden. Geen van deze mannen bracht die vernedering uit zichzelf voort.
Hoe vernederde de Heere Job? Door hem in de zeef van satan te brengen, en hem, terwijl de duivel hem als in een zeef heen en weer schudde, de hoogmoed, de knorrigheid en de eigengerechtigheid van zijn vleselijk gemoed te laten zien. Er zijn er velen die het niet kunnen verdragen dat hun kwaal wordt aangeraakt. Zij kunnen het niet verdragen dat het bederf van het hart wordt blootgelegd. Maar hoe zou een mens werkelijk vernederd kunnen worden, anders dan door kennis van zichzelf?
Hoe kan ik vernederd worden, anders dan op de weg waarop ik mijzelf leer kennen als iemand die in een staat verkeert die mij met schaamte en schande bedekt, en die mij een walg en afkeer van mijzelf geeft voor de ogen van een God Die het hart doorzoekt? Hoe meer het de Majesteit van de hemel daarom behaagt Zich in al Zijn Goddelijke reinheid in mijn geweten te openbaren, hoe dieper ik mijn gevallen en schuldige staat ontdek. En hoe meer mijn hart dan vernederd zal zijn, hoe meer ik mij zal verootmoedigen en mijzelf verfoeien in stof en as.
Aan de lezer…
U die ervan schrikt wanneer de Heere u uw eigen hart laat zien, die zich onrein en schuldig voelt voor de genadetroon en van uzelf walgt in stof en as: denk niet dat de Heere u verlaten heeft. Dit is juist de weg die Hij met Zijn heiligen van vroeger ging. Jesaja riep uit dat hij een man van onreine lippen was; Daniëls sierlijkheid veranderde in verderving; Hiskia lag op het ziekbed met zijn zonden op zijn geweten gebonden; Job werd gezift. Geen van hen bracht die vernedering uit zichzelf voort.
Velen kunnen het niet verdragen dat hun kwaal wordt aangeraakt, maar hoe zou een mens ooit werkelijk vernederd worden zonder zichzelf te leren kennen? Het licht dat u zo pijnlijk uw gevallen staat laat zien, is het licht van Zijn Goddelijke reinheid in uw geweten. Zo buigt Hij de hoogheid van de mens neer, zodat de Heere alleen verheven is. Buig dan in het stof; het is dezelfde weg waarlangs Hij al Zijn heiligen geleid heeft.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
The lofty looks of man shall be humbled, and the haughtiness of men shall be bowed down, and the LORD alone shall be exalted in that day.
Isaiah 2:11
How does the Lord humble? By discovering to man what he is; by opening up the depth of his fall; by making him feel what a vile and guilty wretch he is before the footstool of mercy; by breaking him to pieces; by slaughtering and laying him low; by making him abhor himself in dust and ashes. Was not that the way the Lord took with the saints of old? How did He humble Isaiah? Was it not by some discovery of His divine Majesty, to make him cry, “I am a man of unclean lips!”
How did He humble Daniel? Was it not by manifesting Himself in His almighty purity, and turning Daniel’s loveliness into corruption? How did He humble Hezekiah? By laying him upon a sick-bed, and laying his sins and iniquities with weight and power upon his conscience. None of these men produced humility in themselves. How did the Lord humble Job? By sifting him in Satan’s sieve, and discovering as that riddle moved to and fro in Satan’s hands the pride, peevishness, and self-righteousness of his carnal mind.
There are many who cannot bear to hear the malady touched upon. They cannot bear to hear the corruptions of the heart even hinted at. But what real humility can a man have except through a knowledge of himself? How can I be humbled except I feel that in myself which covers me with shame and confusion of face, and makes me loathe and abhor myself before the eyes of a heart-searching God? Therefore the more the glorious majesty of heaven is pleased to unfold itself in all its divine purity in my conscience, and the deeper discovery I have of what I am as a fallen wretch, a guilty sinner, the more will my heart be humbled, the more shall I be lowly and abased, the more shall I loathe myself in dust and ashes.
To the reader…
You who are alarmed when the Lord shows you your own heart, who feel unclean and guilty before the throne of grace and loathe yourself in dust and ashes: do not think that the Lord has forsaken you. This is the very way He took with His saints of old. Isaiah cried out that he was a man of unclean lips; Daniel’s comeliness was turned into corruption; Hezekiah lay on his sick-bed with his sins bound upon his conscience; Job was sifted. None of them brought forth that humbling out of himself.
Many cannot bear to have their malady touched, but how could anyone ever be truly humbled without coming to know himself? The light that shows you so painfully your fallen state is the light of His divine purity in your conscience. So He bows down the haughtiness of man, that the Lord alone may be exalted. Bow, then, in the dust; it is the same way along which He has led all His saints.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
La altivez de los ojos del hombre será abatida, y la soberbia de los hombres será humillada: y Jehová solo será ensalzado en aquel día.
Isaías 2:11
¿Cómo humilla el Señor? Descubriendo al hombre lo que él es; abriéndole la profundidad de su caída; haciéndole sentir qué miserable vil y culpable es delante del estrado de la misericordia; quebrantándole en pedazos; matándole y abatiéndole; haciéndole aborrecerse a sí mismo en el polvo y la ceniza. ¿No fue ese el camino que el Señor siguió con los santos de la antigüedad? ¿Cómo humilló a Isaías? ¿No fue por algún descubrimiento de Su divina Majestad, que le hizo clamar: “¡Soy hombre inmundo de labios!”?
¿Cómo humilló a Daniel? ¿No fue manifestándose en Su pureza todopoderosa y convirtiendo la hermosura de Daniel en corrupción? ¿Cómo humilló a Ezequías? Poniéndole en un lecho de enfermedad y cargando sus pecados e iniquidades con peso y poder sobre su conciencia. Ninguno de estos hombres produjo humildad en sí mismo. ¿Cómo humilló el Señor a Job? Zarandeándole en la criba de Satanás, y descubriendo, mientras esa criba se movía de un lado a otro en las manos de Satanás, el orgullo, la irritabilidad y la propia justicia de su mente carnal.
Hay muchos que no pueden soportar que se toque la enfermedad. No pueden soportar que se insinúen siquiera las corrupciones del corazón. Pero ¿qué humildad verdadera puede tener un hombre sino por medio del conocimiento de sí mismo? ¿Cómo puedo yo ser humillado si no siento en mí mismo aquello que me cubre de vergüenza y confusión de rostro, y me hace aborrecerme y detestarme ante los ojos de un Dios que escudriña los corazones? Por tanto, cuanto más le place a la gloriosa majestad del cielo desplegarse en toda su pureza divina en mi conciencia, y cuanto más profundo es el descubrimiento que tengo de lo que soy como miserable caído, como pecador culpable, tanto más será humillado mi corazón, tanto más humilde y abatido estaré, tanto más me aborreceré en el polvo y la ceniza.
Al lector…
Usted que se alarma cuando el Señor le muestra su propio corazón, que se siente inmundo y culpable ante el trono de la gracia y se aborrece en el polvo y la ceniza: no piense que el Señor le ha abandonado. Este es precisamente el camino que siguió con Sus santos de la antigüedad. Isaías clamó que era hombre inmundo de labios; la hermosura de Daniel se convirtió en corrupción; Ezequías yacía en su lecho de enfermedad con sus pecados atados a su conciencia; Job fue zarandeado. Ninguno de ellos produjo esa humillación por sí mismo.
Muchos no pueden soportar que se toque su enfermedad, pero ¿cómo podría alguien ser verdaderamente humillado sin llegar a conocerse a sí mismo? La luz que le muestra tan dolorosamente su estado caído es la luz de Su pureza divina en su conciencia. Así abate Él la soberbia del hombre, para que solo el Señor sea ensalzado. Inclínese, pues, en el polvo; es el mismo camino por el que Él ha guiado a todos Sus santos.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl