December 9

En dat het stof wederom tot de aarde keert, als het geweest is, en de geest weder tot God keert, Die hem gegeven heeft.
Prediker 12:7

De natuur deinst terug voor de dood. Zelfs afgezien van hetgeen er na de dood volgt, is de dood een koning der verschrikking. Zelfs waar genade haar heerschappij heeft opgericht en de barmhartigheid roemt tegen het oordeel, zal menige ongelovige gedachte bij tijden het gemoed doorkruisen en het oordeel in verwarring brengen ten opzichte van de scheiding van ziel en lichaam en de overstap van de geest in de ongeziene, onbekende wereld. Het is waar, het geloof kan deze schokkende overleggingen onderwerpen, maar het geloof behoeft een hechte grond waarop het bouwen en rusten kan.

Indien dan de ziel beweldadigd wordt met een goede hoop of een zoete overreding van haar aandeel in het bloed en de gehoorzaamheid van de Heere Jezus Christus, zodat de schuldige vrees wordt weggenomen, hoe wordt dan het geloof bekrachtigd door een gezicht op Zijn dood! Niet slechts zoals Hij de enige offerande voor de zonde is, maar als het voorbeeld, om zo te spreken, van onze eigen dood. Wij zullen allen moeten sterven, en daarom kan een geloofsblik op de dood van Jezus een kostelijk onderwerp ter overdenking zijn, als een ondersteuning tegen de verbijsterende gedachten waarop wij gezinspeeld hebben.

In ’s Vaders handen beval de stervende Heiland Zijn geest. De Vader nam hem aan, want de Vader hoort Hem altijd (Joh. 11:42), en zo keerde Zijn geest weder tot Hem, Die hem gegeven had. Zo werden door de dood ziel en lichaam voor een tijd gescheiden, geheel en daadwerkelijk gescheiden, zoals dit ook werkelijk bij ons zal plaatshebben bij de dood. Maar volgen wij door het geloof de ziel van Jezus toen zij uitging, dan zien wij haar dadelijk en onmiddellijk ingaan in het Paradijs, in de gezegende tegenwoordigheid Gods.

Welk een voedsel is hier voor het geloof! Hoe bekrachtigend en bemoedigend is het voor een gelovig hart, dat dikwijls is terneergeslagen geweest door zulke gedachten als wij genoemd hebben, om de ziel van Jezus dadelijk te zien ingaan in het Paradijs! En mogen wij door het geloof niet alzo de ziel van de gelovige moordenaar beschouwen, toen de tijd van haar bevrijding gekomen was en zij haar vleugelen uitsloeg en opvoer naar het Paradijs, waarheen de ziel van Jezus haar was voorgegaan?

Indien wij iets kennen van de smartelijke aanvallen van het ongeloof en de vurige pijlen van de satan, en hoe deze alle zijn uitgeblust op het schild des geloofs, dan hebben wij bevonden dat het geloof, om sterk te staan, het Woord der waarheid, een „aldus spreekt de Heere”, hebben moet om op te rusten. Laat ons dan nu zien hoe dit in verband staat met de dood van Christus. Versterkt door Zijn heilig voorbeeld en gezegend met het geloof in Zijn Persoon, bloed en gerechtigheid, mag de gelovige zijn geest bevelen in de handen van Christus, evengelijk de martelaar Stefanus deed, en dit in hetzelfde vertrouwen als de Heere Jezus, bevelende Zijn geest in de handen van Zijn hemelse Vader.

En dat het stof wederom tot de aarde keert, als het geweest is, en de geest weder tot God keert, Die hem gegeven heeft.
Prediker 12:7

De natuur deinst terug voor de dood. Zelfs los van wat er na de dood volgt, is de dood een koning van verschrikking. Zelfs waar de genade haar heerschappij heeft opgericht en de barmhartigheid roemt tegen het oordeel, zal er soms menige ongelovige gedachte door het gemoed gaan en het oordeel in verwarring brengen over de scheiding van ziel en lichaam en de overgang van de geest naar de ongeziene, onbekende wereld. Het is waar, het geloof kan deze schokkende overleggingen onderwerpen, maar het geloof heeft een hechte grond nodig waarop het kan bouwen en rusten.

Als de ziel dan begenadigd wordt met een goede hoop of een zoete overtuiging van haar deel aan het bloed en de gehoorzaamheid van de Heere Jezus Christus, zodat de schuldige vrees wordt weggenomen, hoe wordt het geloof dan versterkt door een gezicht op Zijn dood! Niet alleen omdat Hij het enige offer voor de zonde is, maar ook als het voorbeeld, om zo te zeggen, van onze eigen dood. Wij zullen allen moeten sterven, en daarom kan een blik van het geloof op de dood van Jezus een kostbaar onderwerp van overdenking zijn, als steun tegen de verbijsterende gedachten waarop wij doelden.

In de handen van de Vader beval de stervende Heiland Zijn geest. De Vader nam hem aan, want de Vader hoort Hem altijd (Joh. 11:42), en zo keerde Zijn geest terug tot Hem Die hem gegeven had. Zo werden ziel en lichaam door de dood voor een tijd gescheiden, volledig en daadwerkelijk gescheiden, zoals dat ook bij ons werkelijk zal gebeuren bij de dood. Maar als wij de ziel van Jezus door het geloof volgen toen zij uitging, dan zien wij haar terstond en onmiddellijk het Paradijs binnengaan, in de gezegende tegenwoordigheid van God.

Wat een voedsel is hier voor het geloof! Hoe versterkend en bemoedigend is het voor een gelovig hart, dat vaak terneergeslagen is geweest door zulke gedachten als wij noemden, de ziel van Jezus terstond het Paradijs te zien binnengaan! En mogen wij door het geloof niet ook zo de ziel van de gelovige moordenaar beschouwen, toen de tijd van haar bevrijding gekomen was en zij haar vleugels uitsloeg en opvloog naar het Paradijs, waarheen de ziel van Jezus haar was voorgegaan?

Als wij iets kennen van de pijnlijke aanvallen van het ongeloof en van de vurige pijlen van de satan, en van de manier waarop die allemaal zijn uitgeblust op het schild van het geloof, dan hebben wij ervaren dat het geloof, om sterk te staan, het Woord van de waarheid nodig heeft, een „aldus spreekt de Heere”, om op te rusten. Laten wij nu dan zien hoe dit samenhangt met de dood van Christus. Versterkt door Zijn heilig voorbeeld en gezegend met het geloof in Zijn Persoon, bloed en gerechtigheid, mag de gelovige zijn geest in de handen van Christus bevelen, net zoals de martelaar Stefanus deed. En dat mag hij doen met hetzelfde vertrouwen waarmee de Heere Jezus Zijn geest in de handen van Zijn hemelse Vader beval.

“Then shall the dust return to the earth as it was: and the spirit shall return unto God who gave it.”
Ecclesiastes 12:7

Nature shrinks from death, even apart from that which following after death, makes it to so many a king of terrors. Even where grace has set up its throne, and mercy rejoices over judgment, many unbelieving, infidel thoughts at times will cross the mind and perplex the judgment about the separation of body and soul, and the launching of the spirit into an unseen, unknown world. Faith, it is true, can subdue these perplexing thoughts, better hinted at than described, but faith needs some solid ground on which to build and rest. If, then, the soul is blessed with any assured hope or sweet persuasion of saving interest in the blood and obedience of the Lord Jesus Christ, so as to remove guilty fears, how strengthening to faith is a view of His death, not merely as the only sacrifice for sin, but as the exemplar, so to speak, of our own.

We shall all have to die, and therefore to look by faith at the death of Jesus may be a profitable subject of meditation as a relief against the perplexing thoughts to which we have before alluded. Into His Father’s hands the dying Lord commended His spirit. The Father received it, for Him the Father hears always (John 11:42); and thus His spirit returned unto Him Who gave it. Thus, by the act of dying, the soul and body of the blessed Redeemer were, for a time, fully and actually separated—as fully and actually as ours will also be at death.

But follow by faith that soul of Jesus when He breathed it forth, and view it at once and immediately entering paradise, into the blissful presence of God. What food for faith is here! How strengthening, how encouraging to a believing heart which has often been perplexed by such thoughts as we have named, to view the soul of Jesus thus passing at once into paradise.

And may we not, by faith, view the soul also of the believing malefactor, when the time of release was come, winging its flight into the same paradise where the soul of Jesus had preceded it? If we know anything painfully and experimentally of the assaults of unbelief, the arrows of infidelity, and the fiery darts of the wicked one, and how they are all quenched by the shield of faith, we have found that faith, in order to stand firm, must have the word of truth, a “Thus says the Lord,” upon which to rest. Let us now, then, see how this stands as connected with the death of the blessed Lord. Fortified by His holy example, if blessed with faith in His Person, blood, and righteousness, the dying believer may commend his spirit into the hands of Christ as did martyred Stephen, in the same confidence that the Lord Jesus commended His spirit into the hands of His heavenly Father.

“Y el polvo se torne a la tierra, como era, y el espíritu se vuelva a Dios que lo dio.”
Eclesiastés 12:7

La naturaleza retrocede ante la muerte, aun aparte de aquello que, siguiendo a la muerte, la convierte para tantos en un rey de los espantos. Aun donde la gracia ha establecido su trono y la misericordia se gloría contra el juicio, muchos pensamientos incrédulos e infieles cruzan a veces la mente y confunden el juicio acerca de la separación del cuerpo y el alma, y del lanzamiento del espíritu a un mundo invisible y desconocido. Es verdad que la fe puede sujetar estos pensamientos que confunden, mejor insinuados que descritos; pero la fe necesita algún terreno sólido sobre el cual edificar y descansar. Si, pues, el alma es bendecida con alguna esperanza segura o dulce persuasión de tener parte salvadora en la sangre y la obediencia del Señor Jesucristo, de modo que se quiten los temores culpables, ¡cuánto fortalece la fe una vista de Su muerte, no solo como el único sacrificio por el pecado, sino como el modelo, por así decirlo, de la nuestra!

Todos tendremos que morir, y por tanto mirar por fe la muerte de Jesús puede ser un provechoso tema de meditación, como alivio contra los pensamientos que confunden a los que antes hemos aludido. En las manos de Su Padre encomendó el Señor moribundo Su espíritu. El Padre lo recibió, porque al Hijo el Padre siempre le oye (Juan 11:42); y así Su espíritu volvió a Aquel que lo dio. Así, por el acto de morir, el alma y el cuerpo del bendito Redentor fueron, por un tiempo, plena y realmente separados, tan plena y realmente como lo serán también los nuestros en la muerte.

Pero siga por fe aquella alma de Jesús cuando Él la entregó, y véala entrar en seguida e inmediatamente en el paraíso, en la bienaventurada presencia de Dios. ¡Qué alimento para la fe hay aquí! ¡Cuán fortalecedor, cuán alentador es para un corazón creyente, que a menudo ha sido confundido por pensamientos como los que hemos nombrado, ver así el alma de Jesús pasar en seguida al paraíso!

¿Y no podemos ver por fe también el alma del malhechor creyente, cuando llegó el tiempo de su liberación, levantando su vuelo hacia el mismo paraíso donde le había precedido el alma de Jesús? Si conocemos algo, dolorosa y experimentalmente, de los asaltos de la incredulidad, de las flechas de la infidelidad y de los dardos de fuego del maligno, y de cómo todos ellos son apagados por el escudo de la fe, habremos hallado que la fe, para mantenerse firme, tiene que tener la palabra de verdad, un “Así dice el Señor”, sobre el cual descansar. Veamos, pues, ahora cómo se halla esto en relación con la muerte del bendito Señor. Fortalecido por Su santo ejemplo, si es bendecido con fe en Su Persona, Su sangre y Su justicia, el creyente moribundo puede encomendar su espíritu en las manos de Cristo como lo hizo Esteban el mártir, con la misma confianza con que el Señor Jesús encomendó Su espíritu en las manos de Su Padre celestial.