Gelijk een arend zijn nest opwekt, over zijn jongen zweeft, zijn vleugelen uitbreidt, ze neemt en ze draagt op zijn vlerken, zo leidde hem de Heere alleen, en er was geen vreemd God met hem.
Deuteronomium 32:11,12
Het woord zweven komt ook voor in de tekst: „de Geest Gods zweefde op de wateren” (Gen. 1:2). Er zit iets zeer rijks in het woord. De Geest Gods zweefde klapwiekend boven de wateren en bezwangerde de chaos met leven. Net zo wekt de arend, als ze terugkeert van haar jacht op prooi, eerst haar slapende jongen op, en vervolgens, nadat ze voorzichtig boven haar nest heeft gefladderd, broedt ze met een trillende beweging van borst en vleugel op haar jongen en vult hun lijfjes, die vanwege haar lange afwezigheid door de kou zijn verdoofd, met warmte en levenskracht. Wat is dit een prachtig beeld om de terugkeer te beschrijven van de Heere naar de ziel die in slaap is gevallen en koud is geworden toen Hij weg was! Christus, zo lezen we, „voedt”, of zoals het woord betekent, „verwarmt met Zijn lichaam”, de Kerk (Ef. 5:29).
Met kalme bewegingen vliegend boven de ziel, brengt Hij door de geheiligde Geest bezieling en warmte op haar over. Het leven Gods in de ziel opwekken en voeden zijn de twee voornaamste nuttigheden van een predikdienst. Kijk eens of u deze twee uitwerkingen van het verkondigde evangelie kunt bespeuren in uw ziel.
Wordt u niet soms opgewekt? En klopt uw hart soms niet in reactie op de vreugdevolle klank, en trilt en fladdert het niet onder de zoete woorden van evangeliegenade als ze met goddelijke zalving in uw borst vallen? Fladderen de jonge arenden niet ook? Zo fladdert en trilt de ziel van de gelovige in reactie op de beweging van de gezegende Geest. Zoek deze twee dingen bij een verkondigd evangelie. Hoe verschillend zijn het leven en het gevoel als het woord wordt verkondigd: we ontwaken uit een diepe verdoving!
Lezen: Psalm 91
Aan de lezer…
Het kan zijn dat uw ziel koud en verdoofd geworden is, alsof de Heere lang van u weg is geweest. Dan bent u als die jonge arenden in het verlaten nest, verkleumd en zonder kracht om zichzelf te verwarmen. Maar zie, hoe de arend terugkeert, haar jongen opwekt en met trillende vleugels warmte en levenskracht in hen brengt. Zo keert ook de Heere weder tot de ziel die in slaap is gevallen. Christus voedt en verwarmt Zijn Kerk; Hij laat haar niet in de kou liggen.
Let daarom op wanneer het woord verkondigd wordt. Werd uw hart niet soms opgewekt, trilde het niet onder de zoete woorden van de evangeliegenade? Dat was het zweven van de gezegende Geest boven uw ziel. Zoek dat, en rust niet tevreden in een kale gewoonte. Hij, Die eens boven de wateren zweefde en de chaos met leven vervulde, kan ook in uw dorre, koude hart leven en warmte brengen, en u doen ontwaken uit uw diepe verdoving.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Gelijk een arend zijn nest opwekt, over zijn jongen zweeft, zijn vleugelen uitbreidt, ze neemt en ze draagt op zijn vlerken, zo leidde hem de Heere alleen, en er was geen vreemd God met hem.
Deuteronomium 32:11,12
Het woord „zweven” komt ook voor in de tekst: „de Geest Gods zweefde op de wateren” (Gen. 1:2). Er zit iets heel rijks in dat woord. De Geest Gods zweefde fladderend boven de wateren en vervulde de chaos met leven. Zo wekt ook de arend, wanneer zij terugkeert van haar jacht op prooi, eerst haar slapende jongen op. Daarna fladdert zij voorzichtig boven haar nest, broedt met een trillende beweging van borst en vleugels op haar jongen, en vult hun lijfjes, die door haar lange afwezigheid van de kou verstijfd zijn, met warmte en levenskracht. Wat een prachtig beeld van de terugkeer van de Heere tot de ziel die in slaap is gevallen en koud is geworden toen Hij weg was! Christus, zo lezen we, „voedt”, of zoals het woord betekent, „verwarmt met Zijn lichaam”, de Kerk (Ef. 5:29).
Terwijl Hij met zachte bewegingen boven de ziel zweeft, brengt Hij door de heilige Geest leven en warmte in haar over. Het leven Gods in de ziel opwekken en voeden zijn de twee voornaamste doelen van de prediking. Ga eens na of u deze twee uitwerkingen van het verkondigde Evangelie in uw ziel kunt bespeuren.
Wordt u niet soms opgewekt? En klopt uw hart niet soms als antwoord op het blijde geluid, en trilt en fladdert het niet onder de zoete woorden van de evangeliegenade, wanneer die met goddelijke zalving in uw binnenste vallen? Fladderen de jonge arenden ook niet? Zo fladdert en trilt de ziel van de gelovige als antwoord op het bewegen van de gezegende Geest. Zoek deze twee dingen bij het verkondigde Evangelie. Wat een verschil in leven en gevoel wanneer het Woord wordt verkondigd: we ontwaken uit een diepe verdoving!
Lezen: Psalm 91
Aan de lezer…
Het kan zijn dat uw ziel koud en verstijfd geworden is, alsof de Heere lang van u weg is geweest. Dan bent u als die jonge arenden in het verlaten nest, verkleumd en zonder kracht om zichzelf te verwarmen. Maar zie hoe de arend terugkeert, haar jongen opwekt en met trillende vleugels warmte en levenskracht in hen brengt. Zo keert ook de Heere terug tot de ziel die in slaap is gevallen. Christus voedt en verwarmt Zijn Kerk; Hij laat haar niet in de kou liggen.
Let daarom op wanneer het Woord verkondigd wordt. Werd uw hart niet soms opgewekt, trilde het niet onder de zoete woorden van de evangeliegenade? Dat was het zweven van de gezegende Geest boven uw ziel. Zoek dat, en wees niet tevreden met een kale gewoonte. Hij Die eens boven de wateren zweefde en de chaos met leven vervulde, kan ook in uw dorre, koude hart leven en warmte brengen, en u doen ontwaken uit uw diepe verdoving.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
As an eagle stirreth up her nest, fluttereth over her young, spreadeth abroad her wings, taketh them, beareth them on her wings: so the LORD alone did lead him, and there was no strange god with him.
Deuteronomy 32:11, 12
The word “flutter” is the same as in the text, “The Spirit of God moved upon the face of the waters” (Genesis 1:2). There is something very rich in that word. The Spirit of God hovered, fluttering over the waters, and filled the chaos with life. So the eagle, when she returns from her hunt for prey, first stirs up her sleeping young. Then she gently flutters over her nest, broods with a trembling motion of breast and wings over her young ones, and fills their little bodies, chilled by her long absence, with warmth and vigour. What a beautiful figure of the Lord’s return to the soul that has fallen asleep and grown cold while He was away! Christ, we read, “cherisheth,” or, as the word means, “warms with His body,” the Church (Ephesians 5:29).
As He hovers with gentle movements over the soul, He communicates life and warmth to it by the Holy Spirit. To stir up the life of God in the soul and to cherish it are the two chief ends of the ministry. Examine whether you can trace these two effects of the preached gospel in your soul.
Are you not sometimes stirred up? And does not your heart sometimes beat in answer to the joyful sound, and tremble and flutter under the sweet words of gospel grace, when they drop with divine unction into your bosom? Do not the young eagles flutter too? So the soul of the believer flutters and trembles in answer to the moving of the blessed Spirit. Look for these two things under the preached gospel. What a difference in life and feeling when the Word is preached: we awake out of a deep stupor!
Reading: Psalm 91
To the reader…
It may be that your soul has grown cold and numb, as though the Lord had long been away from you. Then you are like those young eagles in the forsaken nest, chilled and without strength to warm themselves. But see how the eagle returns, stirs up her young and with trembling wings brings warmth and vigour into them. So the Lord also returns to the soul that has fallen asleep. Christ nourishes and cherishes His Church; He does not leave her lying in the cold.
Take heed, therefore, when the Word is preached. Was your heart not sometimes stirred up, did it not tremble under the sweet words of gospel grace? That was the blessed Spirit hovering over your soul. Seek that, and do not be content with bare habit. He Who once moved upon the waters and filled the chaos with life can also bring life and warmth into your barren, cold heart, and wake you out of your deep stupor.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Como el águila despierta su nidada, revolotea sobre sus pollos, extiende sus alas, los toma, los lleva sobre sus plumas: Jehová solo le guió, que no hubo con él dios ajeno.
Deuteronomio 32:11, 12
La palabra “revolotear” es la misma que en el texto: “El Espíritu de Dios se movía sobre la haz de las aguas” (Génesis 1:2). Hay algo muy rico en esa palabra. El Espíritu de Dios se cernía, revoloteando sobre las aguas, y llenó de vida el caos. Así el águila, cuando vuelve de su caza, primero despierta a sus pollos dormidos. Luego revolotea suavemente sobre su nido, cubre a sus pequeños con un movimiento tembloroso del pecho y las alas, y llena de calor y vigor sus cuerpecillos, enfriados por su larga ausencia. ¡Qué hermosa figura del regreso del Señor al alma que se ha dormido y enfriado mientras Él estaba ausente! Cristo, leemos, “regala”, o, como significa la palabra, “calienta con Su cuerpo”, a la Iglesia (Efesios 5:29).
Mientras se cierne con movimientos suaves sobre el alma, le comunica vida y calor por el Espíritu Santo. Despertar la vida de Dios en el alma y regalarla son los dos fines principales del ministerio. Examine si puede descubrir en su alma estos dos efectos del evangelio predicado.
¿No es usted a veces despertado? ¿Y no late a veces su corazón en respuesta al sonido alegre, y tiembla y se agita bajo las dulces palabras de la gracia del evangelio, cuando caen con unción divina en su seno? ¿No revolotean también los aguiluchos? Así el alma del creyente se agita y tiembla en respuesta al movimiento del bendito Espíritu. Busque estas dos cosas bajo el evangelio predicado. ¡Qué diferencia en vida y sentimiento cuando se predica la Palabra: despertamos de un profundo sopor!
Lectura: Salmo 91
Al lector…
Puede ser que su alma se haya vuelto fría y entumecida, como si el Señor hubiera estado ausente de usted mucho tiempo. Entonces es usted como aquellos aguiluchos en el nido abandonado, enfriados y sin fuerza para calentarse. Pero vea cómo vuelve el águila, despierta a sus pollos y con alas temblorosas les infunde calor y vigor. Así vuelve también el Señor al alma que se ha dormido. Cristo sustenta y regala a Su Iglesia; no la deja tirada en el frío.
Esté atento, pues, cuando se predica la Palabra. ¿No fue a veces despertado su corazón, no tembló bajo las dulces palabras de la gracia del evangelio? Era el bendito Espíritu que se cernía sobre su alma. Busque eso, y no se contente con la mera costumbre. Aquel que una vez se movía sobre las aguas y llenó de vida el caos puede también traer vida y calor a su corazón estéril y frío, y despertarle de su profundo sopor.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl