5 de junio

O wee! want die dag is zo groot, dat zijns gelijke niet geweest is; en het is een tijd van benauwdheid voor Jacob; nog zal hij daaruit verlost worden.
Jeremia 30:7

Die „dag van benauwdheid” is wanneer de zonde als een zware last op het geweten van een mens gelegd wordt; wanneer de schuld hem neerdrukt in het stof des doods; wanneer zijn ongerechtigheden hem aanstaren en groter in getal schijnen dan de haren van zijn hoofd; wanneer hij vreest voor eeuwig in de bodemloze afgrond der hel geworpen te zullen worden en zijn deel te hebben met de verdoemden. Die „dag van benauwdheid” is niet letterlijk een dag, een deel des tijds, beperkt door het op- en ondergaan der zon, een ruimte van vier-en-twintig uren. De wijzers van een klok of de schaduw van een zonnewijzer kunnen geen geestelijke benauwdheid bepalen. Een dag betekent hier een tijd, lang of kort; hetzij een dag, een week, een maand of een jaar.

En daar de tijd niet in lengte kan gemeten worden, zo ook kunnen die benauwdheden niet gemeten worden in hun diepte. De alleenwijze God deelt verschillende maten van bezoekingen aan Zijn volk uit. Allen zinken niet tot op dezelfde diepte en allen stijgen niet tot dezelfde hoogte. Allen drinken niet even diep uit de beker, en toch gaan allen, elk naar zijn mate, door die dag der benauwdheid, waarin hun vleselijke godsdienst in flarden gescheurd, hun eigengerechtigheid te schande gemaakt, hun ijdele hoop verijdeld en zijzelf tot de toestand van de melaatse gebracht worden en roepen: „Onrein! onrein!”

Zolang een mens die dag van benauwdheid niet doorstaan; zolang hij niet min of meer die oefeningen der ziel ervaren en schuld en verdoemenis in zijn geweten gevoeld heeft; zolang hij in die engte niet geworsteld heeft, de lompen der eigengerechtigheid hem niet van het lichaam gescheurd zijn, kan hij niets bij ervaring weten van de kracht van Jezus’ zoenbloed, noch de kracht gevoelen van de opstanding van Christus.

’k Schatte mij geheel verloren,
’k mocht van geen vertroosting horen.
Als mijn ziel aan God gedacht,
loosd’ ik niet dan klacht op klacht.

Ps. 77:2

O wee! want die dag is zo groot, dat zijns gelijke niet geweest is; en het is een tijd van benauwdheid voor Jacob; nog zal hij daaruit verlost worden.
Jeremia 30:7

Die „dag van benauwdheid” is er wanneer de zonde als een zware last op het geweten van een mens gelegd wordt. Dan drukt de schuld hem neer in het stof van de dood, staren zijn ongerechtigheden hem aan en lijken ze talrijker dan de haren van zijn hoofd. Dan vreest hij voor eeuwig in de bodemloze afgrond van de hel geworpen te worden en zijn deel te krijgen met de verdoemden. Die „dag van benauwdheid” is niet letterlijk een dag, een stuk tijd dat begrensd wordt door het op- en ondergaan van de zon, een periode van vierentwintig uur. De wijzers van een klok of de schaduw van een zonnewijzer kunnen geen geestelijke benauwdheid afmeten. Een dag betekent hier een tijd, lang of kort, of het nu een dag is, een week, een maand of een jaar.

En zoals die tijd niet in lengte te meten is, zo zijn ook die benauwdheden niet in hun diepte te meten. De alleenwijze God deelt Zijn volk verschillende maten van beproeving toe. Niet allen zinken even diep en niet allen stijgen even hoog. Niet allen drinken even diep uit de beker. Toch gaan allen, ieder naar zijn mate, door die dag van benauwdheid, waarin hun vleselijke godsdienst aan flarden wordt gescheurd, hun eigengerechtigheid te schande wordt gemaakt en hun ijdele hoop wordt verijdeld. Dan worden zij zelf in de toestand van de melaatse gebracht en roepen: „Onrein! onrein!”

Zolang een mens die dag van benauwdheid niet heeft doorstaan, zolang hij niet in meer of mindere mate die zielsoefeningen heeft ervaren en schuld en verdoemenis in zijn geweten heeft gevoeld, zolang hij niet in die engte heeft geworsteld en de lompen van de eigengerechtigheid niet van zijn lichaam zijn gescheurd, kan hij niets uit ervaring weten van de kracht van Jezus’ zoenbloed. Evenmin kan hij de kracht voelen van de opstanding van Christus.

’k Schatte mij geheel verloren,
’k mocht van geen vertroosting horen.
Als mijn ziel aan God gedacht,
loosd’ ik niet dan klacht op klacht.

Ps. 77:2

Alas! for that day is great, so that none is like it: it is even the time of Jacob’s trouble; but he shall be saved out of it.
Jeremiah 30:7

This “day of trouble” is when sin is laid as a heavy burden upon a man’s conscience; when guilt presses him down into the dust of death, when his iniquities stare him in the face, and seem more in number than the hairs of his head; when he fears he shall be cast forever into the bottomless pit of hell, and have his portion with the hypocrites.

This “day of trouble” is not literally a day, a portion of time meted out by the rising or setting sun, a space of twenty-four hours. The hands of a clock, or the shadow of a dial, cannot regulate spiritual troubles. A day here means a season, be it long or short; be it a day, week, month, or year. And as the season cannot be measured in length, so the trouble cannot be measured in depth.

The only wise God deals out various measures of affliction to His people. All do not sink to the same depth, as all do not rise to the same height. All do not drink equally deep of the cup; yet all, each in their measure, pass through this day of trouble, wherein their fleshly religion is pulled to pieces, their self-righteousness marred, their presumptuous hopes crushed, and they brought into the state of the leper, to cry, “Unclean, unclean.” Until a man has passed through this day of trouble, until he has experienced more or less of these exercises of soul, and known guilt and condemnation in his conscience; until he has struggled in this narrow pass, and had his rags of creature righteousness torn away from him, he can know nothing experimentally of the efficacy of Jesus’ atoning blood, nor feel the power of Christ’s resurrection.

¡Ah, cuán grande es aquel día! tanto, que no hay otro semejante a él: tiempo de angustia para Jacob; mas de ella será librado.
Jeremías 30:7

Este “día de angustia” es cuando el pecado es puesto como una carga pesada sobre la conciencia de un hombre; cuando la culpa lo abate hasta el polvo de la muerte, cuando sus iniquidades le miran a la cara y parecen más en número que los cabellos de su cabeza; cuando teme ser arrojado para siempre al abismo sin fondo del infierno y tener su parte con los hipócritas.

Este “día de angustia” no es literalmente un día, una porción de tiempo medida por la salida o la puesta del sol, un espacio de veinticuatro horas. Las agujas de un reloj o la sombra de un cuadrante no pueden regular las angustias espirituales. Un día significa aquí una época, sea larga o corta; sea un día, una semana, un mes o un año. Y así como la época no puede medirse en longitud, tampoco la angustia puede medirse en profundidad.

El único sabio Dios reparte diversas medidas de aflicción a Su pueblo. No todos se hunden a la misma profundidad, como no todos se elevan a la misma altura. No todos beben igualmente hondo de la copa; sin embargo, todos, cada uno en su medida, pasan por este día de angustia, en el cual su religión carnal es hecha pedazos, su justicia propia estropeada, sus esperanzas presuntuosas aplastadas, y son llevados al estado del leproso, para clamar: “¡Inmundo, inmundo!” Hasta que un hombre ha pasado por este día de angustia, hasta que ha experimentado más o menos estos ejercicios del alma y ha conocido la culpa y la condenación en su conciencia; hasta que ha luchado en este paso estrecho y le han sido arrancados los harapos de la justicia de la criatura, no puede conocer nada por experiencia de la eficacia de la sangre expiatoria de Jesús, ni sentir la virtud de la resurrección de Cristo.