Gelijk een arend zijn nest opwekt, over zijn jongen zweeft, zijn vleugelen uitbreidt, ze neemt en ze draagt op zijn vleugelen, zo leidde hem de Heere alleen, en er was geen vreemd God met hem.
Deuteronomium 32:11, 12
Men zegt dat de arend „haar nest opwekt”. Haar „nest” betekent ongetwijfeld haar jongen, die, net als mensenbaby’s, veel tijd slapend doorbrengen. Maar dan is het voedertijd, en moeten ze worden gewekt. Net zo wekt de Heere Zijn kinderen op. Een belangrijk instrument dat God in handen heeft om het sluimerende nest op te wekken, is de snavel en klauw van een bevindelijke kerkdienst die het geweten onderzoekt — niet om te verscheuren, maar om te wekken; om tussen de veren door te gaan, maar niet om het vlees te scheuren.
Hoe gaarne willen Gods kinderen worden opgewekt! Hoezeer hebben ze niet een slaaplied nodig, maar de alarmbazuin op de heilige berg (Joël 2:1), en dat Sions wachters luid laten klinken: „Ontwaak, ontwaak, sta op, o Jeruzalem”, om hen wakker te maken uit de loomheid waarin ze zo vaak wegzakken. Een belangrijk nut van een predikdienst is Gods kinderen op te wekken. Petrus vond het betamelijk, zolang hij zich in de tabernakel van het lichaam bevond, zijn broeders „op te wekken”, en zegt dat hij „in beide zendbrieven door vermaning hun oprecht gemoed opwekte” (2 Petr. 3:1). Een vuur gaat al gauw uit, tenzij het wordt opgepookt; en net zo zou Gods vuur in de ziel uitdoven als het niet voortdurend werd aangewakkerd.
De hele week bent u bezig met zakendoen; u leeft wellicht te midden van een drukke klantenkring, waar geld, geld, geld alle tijd van werkgever en werknemer opslokt; of, als dit niet zo is, kunnen huiselijke zorgen en de vleselijkheid van uw eigen natuur zich verenigen om u als het ware levend te begraven. Dit zou niet zo moeten zijn, maar het is helaas wel zo. Welnu, op de Dag des Heeren naar het Evangelie te kunnen luisteren en een bevindelijke kerkdienst te kunnen bijwonen, is vaak een gezegend middel om de ziel op te wekken en haar bij te brengen uit haar zesdaagse sluimer.
Lezen: Efeze 5:1-21
Aan de lezer…
Wie kent niet het gevoel dat de week hem als levend begraven heeft? Het werk, de zorgen, het geld dat alle tijd opslokt, en daarbij de vleselijkheid van uw eigen natuur: zij doen het vuur in de ziel zo licht verflauwen. U weet dat het niet zo zou moeten zijn, en toch vindt u zich telkens weer in die loomheid weggezakt.
Wees dan dankbaar wanneer de Heere u wekt, al gaat het soms met de snavel en klauw van een woord dat uw geweten onderzoekt. Hij doet het niet om te verscheuren, maar om te wekken, zoals de arend haar jongen opwekt wanneer het voedertijd is. Zoek dan op de Dag des Heeren niet een slaaplied, maar een woord dat uw ziel doet ontwaken. Hij Die u leidt als een arend die zijn vleugelen uitbreidt, zal u ook dragen.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Gelijk een arend zijn nest opwekt, over zijn jongen zweeft, zijn vleugelen uitbreidt, ze neemt en ze draagt op zijn vleugelen, zo leidde hem de Heere alleen, en er was geen vreemd God met hem.
Deuteronomium 32:11, 12
Er wordt gezegd dat de arend „haar nest opwekt”. Met haar „nest” worden ongetwijfeld haar jongen bedoeld, die, net als kleine kinderen, veel tijd slapend doorbrengen. Maar dan is het voedertijd, en moeten ze gewekt worden. Zo wekt ook de Heere Zijn kinderen op. Een belangrijk middel dat God in handen heeft om het sluimerende nest op te wekken, is de snavel en klauw van een bevindelijke prediking die het geweten onderzoekt — niet om te verscheuren, maar om te wekken; om tussen de veren door te gaan, maar niet om het vlees open te rijten.
Hoe graag willen Gods kinderen opgewekt worden! Hoe hard hebben ze geen slaaplied nodig, maar de alarmbazuin op de heilige berg (Joël 2:1), die Sions wachters luid laten klinken: „Ontwaak, ontwaak, sta op, o Jeruzalem”, om hen wakker te schudden uit de loomheid waarin ze zo vaak wegzakken. Een belangrijk nut van de prediking is Gods kinderen op te wekken. Petrus vond het gepast om, zolang hij in de tabernakel van het lichaam was, zijn broeders „op te wekken”, en hij zegt dat hij „in beide zendbrieven door vermaning hun oprecht gemoed opwekte” (2 Petr. 3:1). Een vuur gaat al gauw uit als het niet wordt opgepookt; en zo zou ook Gods vuur in de ziel uitdoven als het niet voortdurend werd aangewakkerd.
De hele week bent u bezig met uw werk. Misschien leeft u te midden van een drukke handel, waar geld, geld, geld alle tijd van werkgever en werknemer opslokt. Of, als dat niet zo is, dan kunnen huiselijke zorgen en de vleselijkheid van uw eigen natuur samen u als het ware levend begraven. Dit zou niet zo moeten zijn, maar helaas is het wel zo. Welnu, op de dag des Heeren naar het Evangelie te kunnen luisteren en een bevindelijke prediking te kunnen bijwonen, is vaak een gezegend middel om de ziel op te wekken en haar bij te brengen uit haar sluimer van zes dagen.
Lezen: Efeze 5:1-21
Aan de lezer…
Wie kent niet het gevoel dat de week hem als levend begraven heeft? Het werk, de zorgen, het geld dat alle tijd opslokt, en daarbij de vleselijkheid van uw eigen natuur: dat alles doet het vuur in de ziel zo gemakkelijk verflauwen. U weet dat het niet zo zou moeten zijn, en toch merkt u telkens weer dat u in die loomheid bent weggezakt.
Wees dan dankbaar wanneer de Heere u wekt, al gaat het soms met de snavel en klauw van een woord dat uw geweten onderzoekt. Hij doet het niet om te verscheuren, maar om te wekken, zoals de arend haar jongen opwekt wanneer het voedertijd is. Zoek dan op de dag des Heeren geen slaaplied, maar een woord dat uw ziel doet ontwaken. Hij Die u leidt als een arend die zijn vleugelen uitbreidt, zal u ook dragen.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
As an eagle stirreth up her nest, fluttereth over her young, spreadeth abroad her wings, taketh them, beareth them on her wings: so the LORD alone did lead him, and there was no strange god with him.
Deuteronomy 32:11, 12
The eagle is said to “stir up her nest.” By her “nest” are doubtless meant her young ones, who, like little children, spend much of their time asleep. But then it is feeding time, and they must be roused. So the Lord also stirs up His children. One chief means which God has in His hands to stir up the slumbering nest is the beak and claw of a searching, experimental ministry — not to tear, but to rouse; to go in among the feathers, but not to lay open the flesh.
How God’s children need to be stirred up! How much they need, not a lullaby, but the alarm sounded in the holy mountain (Joel 2:1), which Zion’s watchmen blow aloud, “Awake, awake, stand up, O Jerusalem,” to shake them out of the sloth into which they so often sink. One great use of the ministry is to stir up God’s children. Peter thought it meet, as long as he was in this tabernacle, to “stir up” his brethren, and he says, “I stir up your pure minds by way of remembrance” in both his epistles (2 Peter 3:1). A fire soon goes out if it is not stirred; and so God’s fire in the soul would die out if it were not continually stirred up.
All the week you are occupied with your business. Perhaps you live amid a busy trade, where money, money, money swallows up all the time of master and man. Or, if not so, domestic cares and the carnality of your own nature may together, as it were, bury you alive. This ought not to be so, but alas, it is so. Now, to be able on the Lord’s day to hear the gospel and to sit under an experimental ministry is often a blessed means of stirring up the soul and reviving it from its six days’ slumber.
Reading: Ephesians 5:1-21
To the reader…
Who does not know the feeling that the week has buried him alive? Work, cares, money swallowing up all your time, and with it the carnality of your own nature: all of this makes the fire in the soul burn low so easily. You know it ought not to be so, and yet time and again you find that you have sunk into that sloth.
Be thankful, then, when the Lord stirs you up, even if it sometimes comes with the beak and claw of a word that searches your conscience. He does not do it to tear, but to rouse, as the eagle stirs up her young when it is feeding time. On the Lord’s day, then, do not look for a lullaby, but for a word that wakes your soul. He Who leads you like an eagle spreading abroad her wings will also bear you up.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Como el águila despierta su nidada, revolotea sobre sus pollos, extiende sus alas, los toma, los lleva sobre sus plumas: Jehová solo le guió, que no hubo con él dios ajeno.
Deuteronomio 32:11, 12
Se dice que el águila “despierta su nidada”. Por su “nidada” se entienden sin duda sus pollos, que, como niños pequeños, pasan mucho de su tiempo dormidos. Pero entonces llega la hora de comer, y hay que despertarlos. Así también el Señor despierta a Sus hijos. Uno de los principales medios que Dios tiene en Sus manos para despertar la nidada adormecida es el pico y la garra de un ministerio escudriñador y experimental: no para desgarrar, sino para despertar; para meterse entre las plumas, pero no para abrir la carne.
¡Cuánto necesitan los hijos de Dios ser despertados! ¡Cuánto necesitan, no una canción de cuna, sino la alarma tocada en el santo monte (Joel 2:1), que los atalayas de Sion hacen sonar en alta voz: “Despierta, despierta, levántate, oh Jerusalem”, para sacudirlos de la pereza en que tan a menudo se hunden! Uno de los grandes usos del ministerio es despertar a los hijos de Dios. Pedro tuvo por justo, en tanto que estaba en este tabernáculo, “despertar” a sus hermanos, y dice: “Despierto con exhortación vuestro limpio entendimiento” en sus dos epístolas (2 Pedro 3:1). Un fuego pronto se apaga si no se aviva; y así el fuego de Dios en el alma se extinguiría si no fuera avivado continuamente.
Toda la semana está usted ocupado con sus negocios. Quizá vive en medio de un comercio ajetreado, donde el dinero, el dinero, el dinero se traga todo el tiempo de amo y criado. O, si no es así, los cuidados domésticos y la carnalidad de su propia naturaleza pueden juntos, por así decirlo, enterrarle vivo. Esto no debería ser así, pero, ¡ay!, así es. Pues bien, poder oír el evangelio en el día del Señor y sentarse bajo un ministerio experimental es a menudo un medio bendito para despertar el alma y reavivarla de su sueño de seis días.
Lectura: Efesios 5:1-21
Al lector…
¿Quién no conoce la sensación de que la semana le ha enterrado vivo? El trabajo, los cuidados, el dinero que se traga todo su tiempo, y con ello la carnalidad de su propia naturaleza: todo esto hace que el fuego del alma se apague tan fácilmente. Usted sabe que no debería ser así, y sin embargo una y otra vez halla que se ha hundido en esa pereza.
Sea agradecido, pues, cuando el Señor le despierta, aunque a veces venga con el pico y la garra de una palabra que escudriña su conciencia. No lo hace para desgarrar, sino para despertar, como el águila despierta a sus pollos cuando llega la hora de comer. En el día del Señor, pues, no busque una canción de cuna, sino una palabra que despierte su alma. Aquel que le guía como el águila que extiende sus alas también le llevará.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl