365 Dagen Met Philpot

En de HEERE zal een Hoog Vertrek zijn voor de verdrukte, een Hoog Vertrek in tijden van benauwdheid. En die Uw Naam kennen, zullen op U vertrouwen, omdat Gij, HEERE, niet hebt verlaten degenen die U zoeken.
Psalm 9:10-11

Was u ooit verdrukt, of had u een echte zondelast? Bent u ooit lastiggevallen door de duivel, ooit gekweld door een lichaam van zonde en dood? Hebt u ooit getreurd en gekermd vanwege de zonde die in u woont? Als dit zo is, ga ik verder met andere vragen te stellen. Heeft dit u naar God geleid als uw Hoog Vertrek? Dat is het keerpunt. Iemand kan vele overtuigingen, angsten en problemen hebben die zijn hart alleen maar nog harder maken — die hem van God wegdrijven, in plaats van hem naar God toe te trekken.

Maar wat is met uw ziel het geval geweest? Bent u erdoor tot God gekomen als uw Hoog Vertrek, zodat u op ernstige ogenblikken voor God bent neergevallen en hebt gezegd: „Gij zijt mijn Toevlucht, mijn Deel in het land der levenden” (Ps. 142:5)? Als u dit ooit in uw ziel hebt ervaren, bent u een kind van God. De Heere is een Toevlucht voor de verdrukten. Maar Hij opent nooit Zijn armen, buigt nooit Zijn oor omlaag, dan alleen voor Zijn eigen arme en behoeftige kinderen.

U hebt „tijden van benauwdheid” gekend, nietwaar? Ik bedoel geen natuurlijke moeilijkheden (ofschoon u daar uw deel aan zult hebben gehad), maar zielsbenauwdheid. Kunt u zich herinneren wanneer? Kunt u zich herinneren hoe die is ontstaan? Hoelang duurde het? Hoe zwaar bleek het te zijn? En vooral, wat was het gevolg? Kwam u erdoor tot God als uw Hoog Vertrek? Verdreef het u uit een toevlucht van leugens, een naam om te leven, vormelijke vroomheid, een uiterlijke belijdenis?

We moeten naar het resultaat kijken. Moeilijkheden bewijzen niet dat u een christen bent, maar dat u God tot uw Hoog Vertrek maakt in tijden van benauwdheid, bewijst dit wel. Kaïn had moeilijkheden — Saul had moeilijkheden — Achab had moeilijkheden — Judas had moeilijkheden — en ze hebben hen nooit tot God gedreven. Maar de benauwdheid van Gods kinderen leidt hen tot God, want zij hebben geen andere steun, geen ander Hoog Vertrek. Hebt u dit niet zo ervaren? Het is een zegen voor u, als dit zo is.

Hebt u enig bewijs dat u Gods Naam kent? Zijn Zijn heerlijke volmaaktheden ooit in uw hart opengegaan? Hebt u ooit de liefde tot de waarheid ontvangen, en de heerlijkheid van God in het aangezicht van Zijn geliefde Zoon zien schijnen? En heeft het deze uitwerking op uw geweten gehad — dat u uw vertrouwen hebt gesteld, uw hoop hebt gelegd en uw ziel hebt verankerd in deze heerlijke volmaaktheden? Als dit zo is, bent u een kind van God: niemand anders dan levende zielen kennen deze innerlijke werkzaamheden.

Lezen: Spreuken 18:1-10

En de HEERE zal een Hoog Vertrek zijn voor de verdrukte, een Hoog Vertrek in tijden van benauwdheid. En die Uw Naam kennen, zullen op U vertrouwen, omdat Gij, HEERE, niet hebt verlaten degenen die U zoeken.
Psalm 9:10-11

Bent u ooit verdrukt geweest, of hebt u ooit een werkelijke zondelast gekend? Bent u ooit door de duivel aangevallen, ooit gekweld door een lichaam van zonde en dood? Hebt u ooit getreurd en gekermd over de zonde die in u woont? Als dat zo is, wil ik u nog meer vragen stellen. Heeft dit u naar God geleid als uw Hoog Vertrek? Dat is het keerpunt. Iemand kan veel overtuigingen, angsten en moeiten hebben die zijn hart alleen maar harder maken — die hem van God wegdrijven in plaats van hem naar God toe te trekken.

Maar hoe is het met uw ziel gegaan? Bent u erdoor tot God gekomen als uw Hoog Vertrek, zodat u op ernstige ogenblikken voor God bent neergevallen en hebt gezegd: „Gij zijt mijn Toevlucht, mijn Deel in het land der levenden” (Ps. 142:5)? Als u dit ooit in uw ziel hebt ervaren, bent u een kind van God. De Heere is een Toevlucht voor de verdrukten. Maar Hij opent nooit Zijn armen en buigt nooit Zijn oor neer, dan alleen voor Zijn eigen arme en behoeftige kinderen.

U hebt „tijden van benauwdheid” gekend, nietwaar? Ik bedoel geen natuurlijke moeiten (al zult u daar ook uw deel van gehad hebben), maar zielsbenauwdheid. Weet u nog wanneer dat was? Weet u nog hoe het ontstond? Hoelang duurde het? Hoe zwaar bleek het te zijn? En vooral: wat was de uitwerking? Kwam u erdoor tot God als uw Hoog Vertrek? Dreef het u weg uit een toevlucht van leugens, uit een naam dat u leeft, uit vormelijke vroomheid, uit een uiterlijke belijdenis?

We moeten naar de uitkomst kijken. Moeiten bewijzen niet dat u een christen bent, maar dat u in tijden van benauwdheid God tot uw Hoog Vertrek maakt, bewijst dat wel. Kaïn had moeiten — Saul had moeiten — Achab had moeiten — Judas had moeiten — en die hebben hen nooit tot God gedreven. Maar de benauwdheid van Gods kinderen leidt hen tot God, want zij hebben geen andere steun, geen ander Hoog Vertrek. Hebt u dat niet zo ervaren? Als het zo is, is het een zegen voor u.

Hebt u enig bewijs dat u Gods Naam kent? Zijn Zijn heerlijke volmaaktheden ooit in uw hart ontsloten? Hebt u ooit de liefde tot de waarheid ontvangen, en de heerlijkheid van God zien schijnen in het aangezicht van Zijn geliefde Zoon? En heeft dat deze uitwerking op uw geweten gehad, dat u uw vertrouwen hebt gesteld, uw hoop hebt gelegd en uw ziel hebt verankerd in deze heerlijke volmaaktheden? Als dat zo is, bent u een kind van God: niemand anders dan levende zielen kennen deze innerlijke werkzaamheden.

Lezen: Spreuken 18:1-10

The LORD also will be a refuge for the oppressed, a refuge in times of trouble. And they that know Thy Name will put their trust in Thee: for Thou, LORD, hast not forsaken them that seek Thee.
Psalm 9:9-10

Have you ever been oppressed, or have you ever known a real burden of sin? Have you ever been assaulted by the devil, ever plagued by a body of sin and death? Have you ever mourned and groaned over the sin that dwells in you? If so, I would ask you some further questions. Has this brought you to God as your Refuge? That is the turning point. A man may have many convictions, fears and troubles which only harden his heart—which drive him away from God instead of drawing him to God.

But how has it gone with your soul? Have you been brought by it to God as your Refuge, so that in solemn moments you have fallen down before God and said, “Thou art my refuge and my portion in the land of the living” (Psalm 142:5)? If you have ever felt this in your soul, you are a child of God. The Lord is a refuge for the oppressed. But He never opens His arms and never bows down His ear except to His own poor and needy children.

You have known “times of trouble,” have you not? I do not mean natural troubles (though you will have had your share of those too), but soul trouble. Do you remember when it was? Do you remember how it arose? How long did it last? How heavy did it prove to be? And above all: what was its effect? Did it bring you to God as your Refuge? Did it drive you out of a refuge of lies, out of a name to live, out of formal religion, out of an outward profession?

We must look to the issue. Troubles do not prove that you are a Christian, but your making God your Refuge in times of trouble does prove it. Cain had troubles—Saul had troubles—Ahab had troubles—Judas had troubles—and they never drove them to God. But the trouble of God’s children leads them to God, for they have no other support, no other Refuge. Have you not found it so? If it is so, it is a blessing to you.

Have you any evidence that you know God’s Name? Have His glorious perfections ever been opened up in your heart? Have you ever received the love of the truth, and seen the glory of God shining in the face of His beloved Son? And has this had such an effect on your conscience that you have put your trust, placed your hope and anchored your soul in these glorious perfections? If so, you are a child of God: none but living souls know these inward exercises.

Reading: Proverbs 18:1-10

Y será Jehová refugio al pobre, refugio para el tiempo de angustia. Y en Ti confiarán los que conocen Tu Nombre; por cuanto Tú, oh Jehová, no desamparaste a los que Te buscaron.
Salmo 9:9-10

¿Ha estado usted alguna vez oprimido, o ha conocido alguna vez una verdadera carga de pecado? ¿Ha sido alguna vez asaltado por el diablo, alguna vez atormentado por un cuerpo de pecado y de muerte? ¿Se ha lamentado y ha gemido alguna vez por el pecado que mora en usted? Si es así, quisiera hacerle algunas preguntas más. ¿Le ha llevado esto a Dios como su Refugio? Ese es el punto decisivo. Un hombre puede tener muchas convicciones, temores y angustias que solo endurecen su corazón, que le alejan de Dios en lugar de atraerle a Dios.

Pero ¿cómo le ha ido a su alma? ¿Ha sido llevado por ello a Dios como su Refugio, de modo que en momentos solemnes se ha postrado delante de Dios y ha dicho: “Tú eres mi esperanza y mi porción en la tierra de los vivientes” (Salmo 142:5)? Si alguna vez ha sentido esto en su alma, usted es un hijo de Dios. Jehová es refugio al pobre. Pero nunca abre Sus brazos ni inclina Su oído sino a Sus propios hijos pobres y necesitados.

Usted ha conocido “tiempos de angustia”, ¿no es así? No me refiero a angustias naturales (aunque también habrá tenido su parte de ellas), sino a la angustia del alma. ¿Recuerda cuándo fue? ¿Recuerda cómo surgió? ¿Cuánto duró? ¿Cuán pesada resultó ser? Y sobre todo: ¿cuál fue su efecto? ¿Le llevó a Dios como su Refugio? ¿Le sacó de un refugio de mentira, de un nombre de que vive, de una religión formal, de una profesión exterior?

Debemos mirar al resultado. Las angustias no prueban que usted sea cristiano, pero el hacer de Dios su Refugio en tiempos de angustia sí lo prueba. Caín tuvo angustias, Saúl tuvo angustias, Acab tuvo angustias, Judas tuvo angustias, y nunca los llevaron a Dios. Pero la angustia de los hijos de Dios los lleva a Dios, porque no tienen otro sostén, ningún otro Refugio. ¿No lo ha hallado usted así? Si es así, es una bendición para usted.

¿Tiene alguna evidencia de que conoce el Nombre de Dios? ¿Se han abierto alguna vez Sus gloriosas perfecciones en su corazón? ¿Ha recibido alguna vez el amor de la verdad, y ha visto la gloria de Dios resplandecer en el rostro de Su Hijo amado? ¿Y ha tenido esto tal efecto en su conciencia que ha puesto su confianza, colocado su esperanza y anclado su alma en estas gloriosas perfecciones? Si es así, usted es un hijo de Dios: nadie sino las almas vivientes conoce estos ejercicios interiores.

Lectura: Proverbios 18:1-10