Mijn hoop is op U
En nu, wat verwacht ik, o Heere? Mijn hoop, die is op U.
Psalm 39:8
Wat betekent het om te kunnen zeggen: „Mijn hoop, die is op U”? Te ervaren dat op de Heere alle hoop voor onze verwarde geest rust; dat op Hem onze hele schat is geplaatst (want waar iemands schat is, daar is ook zijn hart); dat Hij onze Rots is, waarop we ons wagen voor de eeuwigheid, oog in oog met de zonde, dood en hel. „Mijn hoop, die is op U.” Niet op mijzelf, wispelturig en zwak; niet op mijn eigen gerechtigheid, vervuild en bezoedeld; niet op mijn eigen sterkte, die totale zwakte is; niet op mijn besluiten, die verbroken zullen worden; niet op het schepsel, grillig en weifelend. Nee: mijn hoop is op U, Heere.
Voor we tot dit punt kunnen komen – op God hopen – moeten we iets van Zijn Persoon en karakter kennen. Let goed op: er staat niet „ik hoop op God”, maar „in God” (Eng. vert.). Het is één ding om „op God te hopen” en een ander om „in God te hopen”. Wanneer we op God hopen, hopen we op Zijn eigenschappen, op Zijn volkomenheden, op Zijn uitnodigingen, op Zijn beloften. Maar dit is niet de Persoon van de Heere. Dit is niet een blik in Zijn hart en gemoed. Dit is niet het rusten van de ziel in de Drie-enige God, zoals persoonlijk aan haar geopenbaard.
Het „hopen op” God is uiterlijk, en het „hopen in” is innerlijk. Het „hopen op” is wanneer de ziel op enige afstand is; het „hopen in God” komt tot in het diepste van het hart van de Heere. Zo zien we dat het niet hetzelfde is of we onze hoop op God stellen of in Hem. We kunnen onze hoop pas innerlijk op God vestigen als we het heiligdom achter het voorhangsel zijn binnengegaan, als we in het meedogende gemoed van Jezus hebben gekeken, als alle emoties en verlangens van ons hart het vergankelijke hebben overstegen en, voorbij de donkere wolk die boven de aarde zweeft, zijn gerezen naar het hart van de Drie-enige God, om zich daar te vestigen als onze hoop des eeuwigen levens.
Lezen: Psalm 43
Aan de lezer…
Vandaag wordt u gevraagd waar uw hoop rust. Niet op uzelf, hoop ik, want u weet hoe wispelturig en zwak u bent. Niet op uw eigen gerechtigheid, die vervuild en bezoedeld is, noch op uw goede besluiten, die zo vaak verbroken zijn. Wie eerlijk naar binnen ziet, moet het opgeven met alles wat van het schepsel is. Maar gelukkig de ziel die dan mag zeggen: „Nee: mijn hoop is op U, Heere.”
Blijf dan niet staan bij een hopen op afstand, bij het kennen van Zijn eigenschappen en beloften alleen. Vraag Hem dat Hij Zichzelf aan u openbare, dat u een blik mag slaan in Zijn hart en in het meedogende gemoed van Jezus. Daar, achter het voorhangsel, komt de ziel tot rust. Hij is de Rots waarop u zich voor de eeuwigheid mag wagen, oog in oog met zonde, dood en hel.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
En nu, wat verwacht ik, o Heere? Mijn hoop, die is op U.
Psalm 39:8
Wat betekent het om te kunnen zeggen: „Mijn hoop, die is op U”? Het betekent te ervaren dat alle hoop van onze verwarde geest op de Heere rust; dat onze hele schat in Hem is gelegen (want waar iemands schat is, daar is ook zijn hart); dat Hij onze Rots is, op Wie we ons wagen voor de eeuwigheid, oog in oog met zonde, dood en hel. „Mijn hoop, die is op U.” Niet op mijzelf, wispelturig en zwak; niet op mijn eigen gerechtigheid, vervuild en bezoedeld; niet op mijn eigen sterkte, die enkel zwakheid is; niet op mijn voornemens, die verbroken zullen worden; niet op het schepsel, grillig en weifelend. Nee: mijn hoop is op U, Heere.
Voordat we zover kunnen komen – op God hopen – moeten we iets van Zijn Persoon en karakter kennen. Let goed op: er staat niet „ik hoop op God”, maar „in God” (Eng. vert.). Het is één ding om „op God te hopen” en iets anders om „in God te hopen”. Wanneer we op God hopen, hopen we op Zijn eigenschappen, op Zijn volmaaktheden, op Zijn uitnodigingen, op Zijn beloften. Maar dat is niet de Persoon van de Heere. Dat is geen blik in Zijn hart en gemoed. Dat is niet het rusten van de ziel in de Drie-enige God, zoals Hij Zich persoonlijk aan haar heeft geopenbaard.
Het „hopen op” God is uiterlijk, het „hopen in” is innerlijk. Het „hopen op” is wanneer de ziel op enige afstand staat; het „hopen in God” komt tot in het diepst van het hart van de Heere. Zo zien we dat het niet hetzelfde is of we onze hoop op God stellen of in Hem. We kunnen onze hoop pas innerlijk op God vestigen wanneer we het heiligdom achter het voorhangsel zijn binnengegaan en in het meedogende gemoed van Jezus hebben gekeken. Dan zijn alle aandoeningen en verlangens van ons hart boven het vergankelijke uitgestegen en, voorbij de donkere wolk die boven de aarde hangt, opgerezen naar het hart van de Drie-enige God, om zich daar te vestigen als onze hoop op het eeuwige leven.
Lezen: Psalm 43
Aan de lezer…
Vandaag wordt u gevraagd waar uw hoop rust. Niet op uzelf, hoop ik, want u weet hoe wispelturig en zwak u bent. Niet op uw eigen gerechtigheid, die vervuild en bezoedeld is, en ook niet op uw goede voornemens, die zo vaak verbroken zijn. Wie eerlijk naar binnen kijkt, moet het opgeven met alles wat van het schepsel is. Maar gelukkig de ziel die dan mag zeggen: „Nee: mijn hoop is op U, Heere.”
Blijf dan niet staan bij een hopen op afstand, bij het kennen van alleen Zijn eigenschappen en beloften. Vraag Hem dat Hij Zichzelf aan u openbaart, zodat u een blik mag slaan in Zijn hart en in het meedogende gemoed van Jezus. Daar, achter het voorhangsel, komt de ziel tot rust. Hij is de Rots waarop u zich voor de eeuwigheid mag wagen, oog in oog met zonde, dood en hel.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
And now, Lord, what wait I for? my hope is in Thee.
Psalm 39:7
What does it mean to be able to say, “My hope is in Thee”? It means to feel that all the hope of our perplexed mind rests upon the Lord; that our whole treasure is laid up in Him (for where a man’s treasure is, there will his heart be also); that He is our Rock, on Whom we venture for eternity, face to face with sin, death and hell. “My hope is in Thee.” Not in myself, fickle and weak; not in my own righteousness, polluted and defiled; not in my own strength, which is mere weakness; not in my resolutions, which will be broken; not in the creature, changeable and wavering. No: my hope is in Thee, Lord.
Before we can come so far as to hope in God, we must know something of His Person and character. Mark it well: it does not say, “my hope is upon Thee”, but “in Thee”. It is one thing to hope “upon God” and another thing to hope “in God”. When we hope upon God, we hope upon His attributes, upon His perfections, upon His invitations, upon His promises. But that is not the Person of the Lord. That is not a look into His heart and bosom. That is not the resting of the soul in the Triune God, as He has personally revealed Himself to it.
The “hoping upon” God is outward, the “hoping in” is inward. The “hoping upon” is when the soul stands at some distance; the “hoping in God” comes into the very depths of the heart of the Lord. So we see that it is not the same whether we set our hope upon God or in Him. We can only fix our hope inwardly on God when we have entered the sanctuary within the veil and looked into the compassionate bosom of Jesus. Then all the affections and desires of our heart have risen above perishing things and, beyond the dark cloud that hangs over the earth, have mounted up to the heart of the Triune God, to settle there as our hope of eternal life.
Reading: Psalm 43
To the reader…
Today you are asked where your hope rests. Not in yourself, I trust, for you know how fickle and weak you are. Not in your own righteousness, which is polluted and defiled, nor in your good resolutions, which have so often been broken. Whoever looks honestly within must give up all that is of the creature. But happy the soul that may then say, “No: my hope is in Thee, Lord.”
Do not stop, then, at a hoping from a distance, at knowing only His attributes and promises. Ask Him to reveal Himself to you, so that you may look into His heart and into the compassionate bosom of Jesus. There, within the veil, the soul comes to rest. He is the Rock on which you may venture for eternity, face to face with sin, death and hell.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Y ahora, Señor, ¿qué esperaré? Mi esperanza en Ti está.
Salmo 39:7
¿Qué significa poder decir: “Mi esperanza en Ti está”? Significa sentir que toda la esperanza de nuestra mente perpleja descansa en el Señor; que todo nuestro tesoro está guardado en Él (pues donde está el tesoro del hombre, allí estará también su corazón); que Él es nuestra Roca, sobre la cual nos aventuramos para la eternidad, cara a cara con el pecado, la muerte y el infierno. “Mi esperanza en Ti está.” No en mí mismo, voluble y débil; no en mi propia justicia, contaminada y manchada; no en mi propia fuerza, que es pura debilidad; no en mis propósitos, que serán quebrantados; no en la criatura, cambiante y vacilante. No: mi esperanza en Ti está, Señor.
Antes de que podamos llegar a esperar en Dios, debemos conocer algo de Su Persona y carácter. Fíjese bien: no dice “mi esperanza está sobre Ti”, sino “en Ti”. Una cosa es esperar “sobre Dios” y otra cosa es esperar “en Dios”. Cuando esperamos sobre Dios, esperamos sobre Sus atributos, sobre Sus perfecciones, sobre Sus invitaciones, sobre Sus promesas. Pero eso no es la Persona del Señor. Eso no es una mirada a Su corazón y a Su seno. Eso no es el reposo del alma en el Dios trino, tal como Él se le ha revelado personalmente.
El “esperar sobre” Dios es exterior; el “esperar en” es interior. El “esperar sobre” es cuando el alma está a cierta distancia; el “esperar en Dios” penetra hasta lo más hondo del corazón del Señor. Así vemos que no es lo mismo poner nuestra esperanza sobre Dios o en Él. Solo podemos fijar interiormente nuestra esperanza en Dios cuando hemos entrado en el santuario dentro del velo y hemos mirado al seno compasivo de Jesús. Entonces todos los afectos y deseos de nuestro corazón se han elevado por encima de las cosas perecederas y, más allá de la oscura nube que se cierne sobre la tierra, han subido hasta el corazón del Dios trino, para asentarse allí como nuestra esperanza de vida eterna.
Lectura: Salmo 43
Al lector…
Hoy se le pregunta dónde descansa su esperanza. No en usted mismo, confío, pues sabe cuán voluble y débil es. No en su propia justicia, que está contaminada y manchada, ni en sus buenos propósitos, que tantas veces han sido quebrantados. Quien mira con sinceridad dentro de sí, tiene que renunciar a todo lo que es de la criatura. Pero dichosa el alma que entonces puede decir: “No: mi esperanza en Ti está, Señor.”
No se detenga, pues, en un esperar desde lejos, en conocer solo Sus atributos y promesas. Pídale que se le revele, para que pueda mirar a Su corazón y al seno compasivo de Jesús. Allí, dentro del velo, el alma halla reposo. Él es la Roca sobre la cual puede aventurarse para la eternidad, cara a cara con el pecado, la muerte y el infierno.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl
Blader door alle dagen van dit Bijbels Dagboek
Steun dit werk