365 Dagen Met Philpot

De geest is wel gewillig, maar het vlees is zwak.
Markus 14:38

Wellicht bent u ertoe geroepen een klein offer van geld te doen. Na een dappere strijd tussen een vrijgevige geest en een begerig hart wint het beste principe. Welnu, als de zege is behaald, merken we dan niet vaak dat wat is gegeven nauwelijks wordt gemist, en dat het goede dat is gedaan voor de waarheid, of voor een van de arme en behoeftige kinderen van de Heere, een ruimschootse vergoeding is voor het overwinnen van de tegenstand van een begerige geest en het geschreeuw van de oude man, alsof er een spijker in zijn gierige knuist werd gedreven? Maar al spoedig, terwijl hij moeizaam sterft en onder de folterende spijker kronkelt, roepen wij, of iemand die met ons verbonden is, uit: „Ontzie jezelf. Als je zo doorgaat, beroof je je vrouw en kinderen en breng je ze tot de bedelstaf. Er moeten rekeningen worden betaald, en je weet hoe moeilijk je aan geld komt en hoe snel het weer verdwijnt.”

Maar dan gebeurt er iets in Gods voorzienigheid, het hoofd zakt in het stof, en we verzuchten: „Heere, ik ben slecht, en Gij zijt goed. Vergeef mijn begerig, ongelovig hart. O, laat me nooit meer aan U twijfelen.” Zo ook, als we afstand moeten doen van een stukje van onze goede naam of faam, of van geliefde achtenswaardigheid, begint het vlees meteen te roepen, en het kan de schande van het kruis niet verdragen. Maar al heel gauw kan de Heere in ons hart binnenkomen met Zijn goedheid, barmhartigheid en liefde, zodat we ons zelfs onwaardig achten schande te verduren omwille van Zijn Naam, en het een eer vinden Zijn smaadheid te dragen.

Op welke andere wijze kunnen we de waarheid en werkelijkheid, het leven en de kracht van onze godsdienst kenbaar maken? Mensen zullen ons terecht oordelen naar onze werken, niet naar onze woorden; naar onze vruchten, niet naar onze bladeren; naar onze christelijke geest, nederigheid, stilheid, ootmoedigheid, oprechtheid, onbaatzuchtigheid, bereidheid te dienen in plaats van te heersen, en de algemene bereidheid te verdragen en zich in te houden, het voordeel van anderen te beogen, niet dat van onszelf, en al het goede te doen dat we maar kunnen voor de ziel en geest van onze medemensen.

Lezen: Mattheüs 12:22-37

De geest is wel gewillig, maar het vlees is zwak.
Markus 14:38

Misschien bent u geroepen om een klein offer van geld te brengen. Na een flinke strijd tussen een vrijgevige geest en een begerig hart wint het betere beginsel. Welnu, merken we dan, als de overwinning behaald is, niet vaak dat wat gegeven is nauwelijks gemist wordt? En dat het goede dat gedaan is voor de waarheid, of voor een van de arme en behoeftige kinderen van de Heere, ruimschoots opweegt tegen het overwinnen van de tegenstand van een begerige geest en het geschreeuw van de oude mens, alsof er een spijker door zijn gierige vuist werd gedreven? Maar al spoedig, terwijl hij moeizaam sterft en onder de folterende spijker kronkelt, roepen wij, of iemand die met ons verbonden is, uit: „Ontzie jezelf. Als je zo doorgaat, beroof je je vrouw en kinderen en breng je ze tot de bedelstaf. Er moeten rekeningen worden betaald, en je weet hoe moeilijk je aan geld komt en hoe snel het weer verdwijnt.”

Maar dan gebeurt er iets in Gods voorzienigheid, het hoofd zakt in het stof, en we verzuchten: „Heere, ik ben slecht, en Gij zijt goed. Vergeef mijn begerig, ongelovig hart. O, laat me nooit meer aan U twijfelen.” Zo is het ook wanneer we afstand moeten doen van een stukje van onze goede naam of faam, of van onze geliefde achtenswaardigheid: het vlees begint meteen te roepen, en het kan de schande van het kruis niet verdragen. Maar heel spoedig kan de Heere ons hart binnenkomen met Zijn goedheid, barmhartigheid en liefde. Dan achten we ons zelfs onwaardig om ter wille van Zijn Naam schande te verdragen, en vinden we het een eer Zijn smaadheid te dragen.

Op welke andere manier kunnen we de waarheid en werkelijkheid, het leven en de kracht van onze godsdienst laten zien? Mensen zullen ons terecht beoordelen naar onze werken, niet naar onze woorden; naar onze vruchten, niet naar onze bladeren. Zij zullen letten op onze christelijke geest, nederigheid, stilheid, ootmoedigheid, oprechtheid en onbaatzuchtigheid, op onze bereidheid om te dienen in plaats van te heersen, en op de algemene bereidheid om te verdragen en ons in te houden, het voordeel van anderen te zoeken en niet dat van onszelf, en al het goede te doen dat we maar kunnen voor de ziel en de geest van onze medemensen.

Lezen: Mattheüs 12:22-37

The spirit truly is ready, but the flesh is weak.
Mark 14:38

Perhaps you are called to make some small sacrifice of money. After a sharp conflict between a liberal spirit and a covetous heart, the better principle prevails. Now, when the victory is gained, do we not often find that what was given is scarcely missed? And that the good done for the truth, or for one of the Lord’s poor and needy children, far outweighs the overcoming of the opposition of a covetous spirit and the outcry of the old man, as if a nail were being driven through his miserly fist? But soon, while he dies hard and writhes under the torturing nail, we, or someone connected with us, cry out: “Spare yourself. If you go on like this, you will rob your wife and children and bring them to beggary. There are bills to be paid, and you know how hard money is to come by and how quickly it goes again.”

But then something happens in God’s providence, the head sinks into the dust, and we sigh: “Lord, I am vile, and Thou art good. Forgive my covetous, unbelieving heart. O, let me never doubt Thee again.” So it is too when we must part with a piece of our good name or reputation, or of our beloved respectability: the flesh at once begins to cry out, and it cannot bear the shame of the cross. But very soon the Lord can come into our heart with His goodness, mercy and love. Then we count ourselves unworthy even to suffer shame for His name’s sake, and think it an honour to bear His reproach.

In what other way can we show the truth and reality, the life and power of our religion? Men will rightly judge us by our works, not by our words; by our fruits, not by our leaves. They will look at our Christian spirit, humility, quietness, meekness, uprightness and unselfishness, at our readiness to serve rather than to rule, and at a general readiness to bear and forbear, to seek the profit of others and not our own, and to do all the good we can to the souls and spirits of our fellow men.

Reading: Matthew 12:22-37

El espíritu a la verdad está presto, mas la carne enferma.
Marcos 14:38

Quizá sea usted llamado a hacer algún pequeño sacrificio de dinero. Tras un agudo conflicto entre un espíritu generoso y un corazón avaro, prevalece el mejor principio. Pues bien, cuando se ha ganado la victoria, ¿no hallamos a menudo que lo que se dio apenas se echa de menos? ¿Y que el bien hecho a favor de la verdad, o de uno de los hijos pobres y necesitados del Señor, pesa mucho más que el vencer la oposición de un espíritu avaro y el clamor del viejo hombre, como si se le estuviera clavando un clavo en su puño tacaño? Pero pronto, mientras él muere con dificultad y se retuerce bajo el clavo que le atormenta, nosotros, o alguien relacionado con nosotros, clamamos: “Ten compasión de ti mismo. Si sigues así, robarás a tu mujer y a tus hijos y los llevarás a la mendicidad. Hay cuentas que pagar, y ya sabes cuán difícil es conseguir dinero y cuán pronto se va de nuevo.”

Pero entonces sucede algo en la providencia de Dios, la cabeza se hunde en el polvo, y suspiramos: “Señor, yo soy vil, y Tú eres bueno. Perdona mi corazón avaro e incrédulo. ¡Oh, no me dejes dudar nunca más de Ti!” Así es también cuando debemos desprendernos de una parte de nuestro buen nombre o reputación, o de nuestra querida respetabilidad: la carne en seguida comienza a clamar, y no puede soportar la vergüenza de la cruz. Pero muy pronto el Señor puede entrar en nuestro corazón con Su bondad, misericordia y amor. Entonces nos tenemos por indignos aun de padecer afrenta por causa de Su Nombre, y consideramos un honor llevar Su vituperio.

¿De qué otra manera podemos mostrar la verdad y la realidad, la vida y el poder de nuestra religión? Los hombres nos juzgarán con razón por nuestras obras, no por nuestras palabras; por nuestros frutos, no por nuestras hojas. Mirarán nuestro espíritu cristiano, nuestra humildad, quietud, mansedumbre, rectitud y desinterés, nuestra disposición a servir más que a gobernar, y una disposición general a soportar y sobrellevar, a buscar el provecho de otros y no el nuestro, y a hacer todo el bien que podamos a las almas y los espíritus de nuestros semejantes.

Lectura: Mateo 12:22-37