Evangelische voorschriften
Ik geloof, Heere! kom mijn ongelovigheid te hulp.
Markus 9:24
God heeft ons voorschriften gegeven, en wij zouden ze graag willen gehoorzamen. We zien er schoonheid en zaligheid in. We bewonderen ze en zouden graag ons leven ernaar richten. We durven ze niet terzijde te schuiven. Integendeel, we nemen aan dat ze een wezenlijk deel van Gods Woord uitmaken, en zien er soms grote schoonheid in, en een even grote noodzaak en even echt belang als in de beloften.
Maar we zijn even onmachtig het voorschrift geestelijk na te leven als we onmachtig zijn de belofte geestelijk te geloven, tenzij de Heere in ons „beide het willen en het werken, naar Zijn welbehagen” (Fil. 2:13) werkt. De belofte maakt deel uit van Gods Woord, maar we hebben het geloof nodig om haar te geloven. Het voorschrift maakt deel uit van Gods Woord, maar we hebben het geloof nodig om het na te leven. God werkt in ons om de belofte te geloven; God werkt in ons om het voorschrift na te leven.
„Hebt uw vijanden lief,” luidt het voorschrift. „Als iemand u op de rechterwang slaat, keert hem ook de andere toe.” Kan ik deze beide dingen doen? Niet geestelijk, behalve in zoverre het geloof in mijn hart is aangebracht. Ik kan het naar de letter doen, of schijnheilig. Maar het voorschrift wordt slechts echt nageleefd als de Geest, Die het heeft gegeven, in ons werkt om het vanuit het hart te gehoorzamen en het vanuit geestelijke beweegredenen, onder goddelijke aandrang, uit te voeren, niet slechts naar de letter, maar naar de geest en in waarheid.
Het „werk des geloofs” is tegen ongeloof te vechten. Maar hoe kan ik tegen ongeloof vechten als ik geen geloof heb, en tenzij God „het werk des geloofs met kracht” uitvoert? Het „werk des geloofs” is ook nodig om de zonde te overwinnen, het vlees met zijn verlangens en vleselijke begeerten te beteugelen, de oude mens af te leggen en de nieuwe aan te doen. Maar het moet „het werk des geloofs met kracht” zijn, want God moet dat werk in mij uitvoeren, als ik doeltreffend wil vechten. Hij Zelf moet mij het zwaard aangeven, mijn handen leren strijden en mijn vingers vechten.
Het is daarom „het werk des geloofs” om het vlees, met de bewegingen en begeerten, te kruisigen. Dit kan echter alleen gebeuren als het geloof met kracht in het hart komt. De oude mens kan alleen worden afgelegd en de nieuwe aangedaan door de openbaringen van de liefde en barmhartigheid van God aan de ziel. Als ik mezelf veracht, moet dit gebeuren door mijn geweten dat teder is geworden in godsvrucht. Als ik de Heere Jezus Christus liefheb, moet dit gebeuren door Zijn liefde die in mijn hart wordt uitgestort.
Lezen: 2 Thessalonicenzen 1
Aan de lezer…
Bestreden ziel, bemint u de geboden des Heeren en ziet u er schoonheid in, maar ontdekt u telkens weer dat u ze niet kunt doen zoals u zou willen? U wilt uw vijanden liefhebben, en uw hart blijft koud; u wilt het vlees kruisigen, en het leeft weer op. Dat is een smartelijke ontdekking, maar geen vreemde. Wij zijn even onmachtig het voorschrift na te leven als de belofte te geloven.
Maar Hij, Die het gebod gaf, werkt ook het willen en het werken naar Zijn welbehagen. Hij Zelf moet u het zwaard aangeven en uw handen leren strijden. Werp u dan niet terneer onder uw onmacht, en grijp ook niet naar een uitwendige gehoorzaamheid naar de letter alleen. Breng uw ongelovig en onwillig hart bij Hem en zeg: „Heere, kom mij te hulp.” Wanneer Zijn liefde in uw hart wordt uitgestort, wordt het gebod u geen last meer, maar een lust.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Ik geloof, Heere! kom mijn ongelovigheid te hulp.
Markus 9:24
God heeft ons voorschriften gegeven, en wij zouden ze graag gehoorzamen. We zien er schoonheid en zaligheid in. We bewonderen ze en zouden ons leven er graag naar richten. We durven ze niet terzijde te schuiven. Integendeel, we aanvaarden dat ze een wezenlijk deel van Gods Woord vormen. Soms zien we er grote schoonheid in, en een even grote noodzaak en een even werkelijk belang als in de beloften.
Maar we zijn even onmachtig om het voorschrift geestelijk na te leven als om de belofte geestelijk te geloven, tenzij de Heere in ons werkt „beide het willen en het werken, naar Zijn welbehagen” (Fil. 2:13). De belofte maakt deel uit van Gods Woord, maar we hebben het geloof nodig om haar te geloven. Het voorschrift maakt deel uit van Gods Woord, maar we hebben het geloof nodig om het na te leven. God werkt in ons om de belofte te geloven; God werkt in ons om het voorschrift na te leven.
„Hebt uw vijanden lief,” luidt het voorschrift. „Als iemand u op de rechterwang slaat, keert hem ook de andere toe.” Kan ik deze beide dingen doen? Niet geestelijk, behalve voor zover het geloof in mijn hart is gewerkt. Ik kan het naar de letter doen, of schijnheilig. Maar het voorschrift wordt pas werkelijk nageleefd wanneer de Geest, Die het heeft gegeven, in ons werkt om het van harte te gehoorzamen. Dan wordt het vanuit geestelijke beweegredenen, onder goddelijke aandrang, uitgevoerd, niet alleen naar de letter, maar naar de geest en in waarheid.
Het „werk des geloofs” is tegen het ongeloof te vechten. Maar hoe kan ik tegen het ongeloof vechten als ik geen geloof heb, en tenzij God „het werk des geloofs met kracht” uitvoert? Het „werk des geloofs” is ook nodig om de zonde te overwinnen, het vlees met zijn verlangens en vleselijke begeerten te beteugelen, de oude mens af te leggen en de nieuwe aan te doen. Maar het moet „het werk des geloofs met kracht” zijn, want als ik doeltreffend wil vechten, moet God dat werk in mij uitvoeren. Hij Zelf moet mij het zwaard aangeven, mijn handen leren strijden en mijn vingers vechten.
Het is daarom „het werk des geloofs” om het vlees met zijn bewegingen en begeerten te kruisigen. Dat kan echter alleen gebeuren wanneer het geloof met kracht in het hart komt. De oude mens kan alleen worden afgelegd en de nieuwe aangedaan door de openbaringen van Gods liefde en barmhartigheid aan de ziel. Als ik mijzelf veracht, moet dat komen doordat mijn geweten teder is geworden in godsvrucht. Als ik de Heere Jezus Christus liefheb, moet dat komen doordat Zijn liefde in mijn hart wordt uitgestort.
Lezen: 2 Thessalonicenzen 1
Aan de lezer…
Bestreden ziel, hebt u de geboden van de Heere lief en ziet u er schoonheid in, maar ontdekt u telkens weer dat u ze niet kunt doen zoals u zou willen? U wilt uw vijanden liefhebben, en uw hart blijft koud; u wilt het vlees kruisigen, en het leeft weer op. Dat is een smartelijke ontdekking, maar geen vreemde. Wij zijn even onmachtig om het voorschrift na te leven als om de belofte te geloven.
Maar Hij, Die het gebod gaf, werkt ook het willen en het werken naar Zijn welbehagen. Hij Zelf moet u het zwaard aangeven en uw handen leren strijden. Laat u dan niet terneerdrukken door uw onmacht, en grijp ook niet naar een uiterlijke gehoorzaamheid naar de letter alleen. Breng uw ongelovig en onwillig hart bij Hem en zeg: „Heere, kom mij te hulp.” Wanneer Zijn liefde in uw hart wordt uitgestort, wordt het gebod u geen last meer, maar een lust.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Lord, I believe; help Thou mine unbelief.
Mark 9:24
God has given us precepts, and we would gladly obey them. We see beauty and blessedness in them. We admire them and would gladly order our life by them. We dare not set them aside. On the contrary, we accept that they form an essential part of God’s Word. Sometimes we see great beauty in them, and as great a necessity and as real an importance as in the promises.
But we are as powerless to perform the precept spiritually as to believe the promise spiritually, unless the Lord works in us “both to will and to do of His good pleasure” (Phil. 2:13). The promise is part of God’s Word, but we need faith to believe it. The precept is part of God’s Word, but we need faith to perform it. God works in us to believe the promise; God works in us to perform the precept.
“Love your enemies,” runs the precept. “Whosoever shall smite thee on thy right cheek, turn to him the other also.” Can I do these two things? Not spiritually, except so far as faith is wrought in my heart. I can do them in the letter, or hypocritically. But the precept is only truly performed when the Spirit, Who gave it, works in us to obey it from the heart. Then it is carried out from spiritual motives, under divine constraint, not only in the letter, but in the spirit and in truth.
The “work of faith” is to fight against unbelief. But how can I fight against unbelief if I have no faith, and unless God fulfils “the work of faith with power”? The “work of faith” is also needed to overcome sin, to restrain the flesh with its affections and fleshly lusts, to put off the old man and to put on the new. But it must be “the work of faith with power”, for if I am to fight effectually, God must carry out that work in me. He Himself must hand me the sword, teach my hands to war and my fingers to fight.
It is therefore “the work of faith” to crucify the flesh with its motions and lusts. That can only be done, however, when faith comes with power into the heart. The old man can only be put off and the new man put on by the manifestations of God’s love and mercy to the soul. If I abhor myself, it must be because my conscience has been made tender in godly fear. If I love the Lord Jesus Christ, it must be because His love is shed abroad in my heart.
Reading: 2 Thessalonians 1
To the reader…
Tried soul, do you love the commandments of the Lord and see beauty in them, but discover again and again that you cannot do them as you would? You want to love your enemies, and your heart remains cold; you want to crucify the flesh, and it revives again. That is a painful discovery, but not a strange one. We are as powerless to perform the precept as to believe the promise.
But He Who gave the commandment also works the willing and the doing of His good pleasure. He Himself must hand you the sword and teach your hands to war. Do not let your helplessness cast you down, then, and do not grasp at an outward obedience to the letter alone. Bring your unbelieving and unwilling heart to Him and say, “Lord, help me.” When His love is shed abroad in your heart, the commandment is no longer a burden to you, but a delight.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Señor, creo; ayuda mi incredulidad.
Marcos 9:24
Dios nos ha dado preceptos, y con gusto los obedeceríamos. Vemos en ellos hermosura y bienaventuranza. Los admiramos y con gusto ordenaríamos nuestra vida conforme a ellos. No nos atrevemos a dejarlos a un lado. Al contrario, aceptamos que forman una parte esencial de la Palabra de Dios. A veces vemos en ellos gran hermosura, y una necesidad tan grande y una importancia tan real como en las promesas.
Pero somos tan impotentes para cumplir espiritualmente el precepto como para creer espiritualmente la promesa, a menos que el Señor obre en nosotros “así el querer como el hacer, por Su buena voluntad” (Filipenses 2:13). La promesa es parte de la Palabra de Dios, pero necesitamos fe para creerla. El precepto es parte de la Palabra de Dios, pero necesitamos fe para cumplirlo. Dios obra en nosotros para creer la promesa; Dios obra en nosotros para cumplir el precepto.
“Amad a vuestros enemigos”, dice el precepto. “A cualquiera que te hiriere en tu mejilla diestra, vuélvele también la otra.” ¿Puedo hacer estas dos cosas? No espiritualmente, sino en la medida en que la fe es obrada en mi corazón. Puedo hacerlas en la letra, o hipócritamente. Pero el precepto solo se cumple de veras cuando el Espíritu, que lo dio, obra en nosotros para obedecerlo de corazón. Entonces se lleva a cabo por motivos espirituales, bajo un constreñimiento divino, no solo en la letra, sino en espíritu y en verdad.
La “obra de fe” es luchar contra la incredulidad. Pero ¿cómo puedo luchar contra la incredulidad si no tengo fe, y a menos que Dios cumpla “la obra de fe con potencia”? La “obra de fe” se necesita también para vencer el pecado, para refrenar la carne con sus afectos y concupiscencias carnales, para despojarse del viejo hombre y vestirse del nuevo. Pero debe ser “la obra de fe con potencia”, porque si he de luchar eficazmente, Dios debe llevar a cabo esa obra en mí. Él mismo debe darme la espada, enseñar mis manos para la guerra y mis dedos para la batalla.
Es, por tanto, “obra de fe” crucificar la carne con sus movimientos y concupiscencias. Eso solo puede hacerse, sin embargo, cuando la fe viene con poder al corazón. El viejo hombre solo puede ser despojado y el nuevo hombre vestido por las manifestaciones del amor y la misericordia de Dios al alma. Si me aborrezco a mí mismo, debe ser porque mi conciencia ha sido hecha tierna en el temor piadoso. Si amo al Señor Jesucristo, debe ser porque Su amor ha sido derramado en mi corazón.
Lectura: 2 Tesalonicenses 1
Al lector…
Alma probada, ¿ama usted los mandamientos del Señor y ve hermosura en ellos, pero descubre una y otra vez que no puede cumplirlos como quisiera? Quiere amar a sus enemigos, y su corazón sigue frío; quiere crucificar la carne, y esta revive de nuevo. Es un descubrimiento doloroso, pero no extraño. Somos tan impotentes para cumplir el precepto como para creer la promesa.
Pero Aquel que dio el mandamiento obra también el querer y el hacer por Su buena voluntad. Él mismo debe darle la espada y enseñar sus manos para la guerra. No deje, pues, que su impotencia le abata, ni se aferre a una obediencia exterior solo a la letra. Lleve a Él su corazón incrédulo y reacio y diga: “Señor, ayúdame.” Cuando Su amor sea derramado en su corazón, el mandamiento ya no será para usted una carga, sino un deleite.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl
Blader door alle dagen van dit Bijbels Dagboek
Steun dit werk