365 Dagen Met Philpot

Op een verse en levende weg, welke Hij ons ingewijd heeft door het voorhangsel, dat is, door Zijn vlees.
Hebreeën 10:20

De hogepriester deed elk jaar, volgens de wet, op de Grote Verzoendag, die eenmaal per jaar geschiedde, op de tiende dag van de zevende maand, een plechtige verzoening, eerst voor de zonden van hemzelf en zijn huis, en daarna voor de ongerechtigheden van de kinderen Israëls (Lev. 16:34). Dit deed hij op twee manieren: door een jonge var als zondoffer voor hemzelf te offeren, en een bok, waarop het lot van de Heere kwam, als zondoffer voor zijn volk (Lev. 16:6, 9, 11); door een wierookvat vol vurige kolen van het altaar te nemen, en zijn handen te vullen met reukwerk van welriekende specerijen, fijn gestoten, en daarmee het heilige der heiligen binnen te gaan (Lev. 16:12). Dit was die heilige plek die „het heilige der heiligen” of het „heiligdom” werd genoemd (Hebr. 9:3), dat de ark van het verbond bevatte waarop zich, tussen de cherubijnen, de Shechinah of zichtbare manifestatie van de aanwezigheid en heerlijkheid van God bevond.

In dit heilige der heiligen kwam de hogepriester alleen maar op de Grote Verzoendag binnen, en zelfs op die dag was het hem verboden, op straffe des doods, om binnen het voorhangsel te komen dat het van de heilige plaats afscheidde, tenzij hij zijn vlees had gewassen, het heilige linnen gewaad had aangetrokken, het bloed van het offer had meegenomen en wierook op de brandende kolen in het wierookvat had gelegd. Al deze dingen waren hoogst zinnebeeldig voor Jezus als de grote Hogepriester. Het wassen van het vlees duidde Zijn zuiverheid als hogepriester aan; de heilige linnen gewaden, de heiligheid van Zijn menselijke natuur; het bloed, het verzoenende bloed vergoten aan het kruis; en de wierook, Zijn lofwaardige voorspraak.

De heiligste plaats stond voor de hemel, en het voorhangsel voor de scheiding tussen God en ons, en dat „de weg des heiligdoms nog niet openbaar gemaakt was, zolang de eerste tabernakel nog stand had” (Hebr. 9:8). Toen Jezus stierf, scheurde het voorhangsel van de tempel in tweeën, van boven tot beneden (Matt. 27:51), om aan te geven dat God en Zijn kinderen niet langer van elkaar werden gescheiden door een voorhangsel.

Lezen: Hebreeën 10:19-39

Op een verse en levende weg, welke Hij ons ingewijd heeft door het voorhangsel, dat is, door Zijn vlees.
Hebreeën 10:20

Volgens de wet deed de hogepriester elk jaar op de Grote Verzoendag, die eenmaal per jaar viel, op de tiende dag van de zevende maand, een plechtige verzoening: eerst voor de zonden van hemzelf en zijn huis, en daarna voor de ongerechtigheden van de kinderen Israëls (Lev. 16:34). Dit deed hij op twee manieren. Ten eerste offerde hij een jonge stier als zondoffer voor zichzelf, en een bok waarop het lot voor de Heere was gevallen als zondoffer voor zijn volk (Lev. 16:6, 9, 11). Ten tweede nam hij een wierookvat vol vurige kolen van het altaar, vulde zijn handen met reukwerk van welriekende specerijen, fijngestoten, en ging daarmee het heilige der heiligen binnen (Lev. 16:12). Dit was die heilige plaats die „het heilige der heiligen” of het „heiligdom” werd genoemd (Hebr. 9:3). Daar stond de ark van het verbond, waarop zich tussen de cherubs de Shechinah bevond, de zichtbare openbaring van de tegenwoordigheid en heerlijkheid van God.

Dit heilige der heiligen betrad de hogepriester alleen op de Grote Verzoendag. Zelfs op die dag was het hem op straffe van de dood verboden binnen het voorhangsel te komen dat het van de heilige plaats scheidde, tenzij hij zijn vlees had gewassen, de heilige linnen kleding had aangetrokken, het bloed van het offer had meegenomen en wierook op de brandende kolen in het wierookvat had gelegd. Al deze dingen waren in hoge mate zinnebeelden van Jezus als de grote Hogepriester. Het wassen van het vlees wees op Zijn reinheid als Hogepriester; de heilige linnen kleding op de heiligheid van Zijn menselijke natuur; het bloed op het verzoenend bloed dat aan het kruis vergoten is; en de wierook op Zijn welriekende voorspraak.

De heiligste plaats was een beeld van de hemel, en het voorhangsel van de scheiding tussen God en ons, en ervan dat „de weg des heiligdoms nog niet openbaar gemaakt was, zolang de eerste tabernakel nog stand had” (Hebr. 9:8). Toen Jezus stierf, scheurde het voorhangsel van de tempel in tweeën, van boven tot beneden (Matt. 27:51), om aan te geven dat God en Zijn kinderen niet langer door een voorhangsel van elkaar gescheiden waren.

Lezen: Hebreeën 10:19-39

By a new and living way, which He hath consecrated for us, through the veil, that is to say, His flesh.
Hebrews 10:20

Under the law, the high priest every year, on the great Day of Atonement, which fell once a year on the tenth day of the seventh month, made a solemn atonement: first for the sins of himself and his house, and then for the iniquities of the children of Israel (Lev. 16:34). This he did in two ways. First, he offered a young bullock as a sin offering for himself, and a goat upon which the Lord’s lot fell as a sin offering for his people (Lev. 16:6, 9, 11). Secondly, he took a censer full of burning coals of fire from off the altar, filled his hands with sweet incense beaten small, and with it went into the holiest of all (Lev. 16:12). This was that holy place which was called “the holiest of all” or “the sanctuary” (Heb. 9:3). There stood the ark of the covenant, upon which, between the cherubim, rested the Shechinah, the visible manifestation of the presence and glory of God.

Into this holiest of all the high priest entered only on the great Day of Atonement. Even on that day he was forbidden, on pain of death, to come within the veil which separated it from the holy place, unless he had washed his flesh, put on the holy linen garments, taken with him the blood of the sacrifice, and laid incense upon the burning coals in the censer. All these things were in a high degree figures of Jesus as the great High Priest. The washing of the flesh pointed to His purity as High Priest; the holy linen garments to the holiness of His human nature; the blood to the atoning blood shed upon the cross; and the incense to His fragrant intercession.

The most holy place was a figure of heaven, and the veil of the separation between God and us, and of this, that “the way into the holiest of all was not yet made manifest, while as the first tabernacle was yet standing” (Heb. 9:8). When Jesus died, the veil of the temple was rent in twain from the top to the bottom (Matt. 27:51), to show that God and His children were no longer separated from each other by a veil.

Reading: Hebrews 10:19-39

Por el camino que Él nos consagró nuevo y vivo, por el velo, esto es, por Su carne.
Hebreos 10:20

Bajo la ley, el sumo sacerdote, cada año, en el gran Día de la Expiación, que caía una vez al año el día diez del mes séptimo, hacía una expiación solemne: primero por los pecados propios y de su casa, y luego por las iniquidades de los hijos de Israel (Lev. 16:34). Esto lo hacía de dos maneras. Primero, ofrecía un becerro como expiación por sí mismo, y un macho cabrío sobre el cual caía la suerte por Jehová como expiación por su pueblo (Lev. 16:6, 9, 11). En segundo lugar, tomaba un incensario lleno de brasas de fuego de sobre el altar, llenaba sus puños de perfume aromático molido, y con ello entraba en el lugar santísimo (Lev. 16:12). Este era aquel lugar santo que se llamaba “el lugar santísimo” o “el santuario” (Heb. 9:3). Allí estaba el arca del pacto, sobre la cual, entre los querubines, reposaba la Shekiná, la manifestación visible de la presencia y la gloria de Dios.

En este lugar santísimo el sumo sacerdote entraba solamente en el gran Día de la Expiación. Aun en ese día le estaba prohibido, bajo pena de muerte, entrar dentro del velo que lo separaba del lugar santo, a menos que hubiera lavado su carne, se hubiera vestido las santas vestiduras de lino, llevara consigo la sangre del sacrificio y pusiera el perfume sobre las brasas del incensario. Todas estas cosas eran en alto grado figuras de Jesús como el gran Sumo Sacerdote. El lavamiento de la carne señalaba Su pureza como Sumo Sacerdote; las santas vestiduras de lino, la santidad de Su naturaleza humana; la sangre, la sangre expiatoria derramada en la cruz; y el perfume, Su fragante intercesión.

El lugar santísimo era figura del cielo, y el velo, de la separación entre Dios y nosotros, y de que “aún no estaba descubierto el camino para el santuario, entre tanto que el primer tabernáculo estuviese en pie” (Heb. 9:8). Cuando Jesús murió, el velo del templo se rasgó en dos, de alto a bajo (Mat. 27:51), para mostrar que Dios y Sus hijos ya no estaban separados el uno del otro por un velo.

Lectura: Hebreos 10:19-39