26 juni

Zalig zijn de armen van geest.
Mattheüs 5:3

Geestelijke armoede is een ellendig gevoel van gemis der ziel voor God, een inwendige, gedrukte gewaarwording dat er in ons hart niets goeds woont; niets dat ons verlossen kan van de rechtvaardig verdiende straf voor God, of dat ons redden kan van de diepte der hel. En innerlijk vermengd met de scherpe gevoelens van schuld en veroordeling is er een geestelijke overreding dat de uitverkorenen zich verheugen in het bezit van de Geest der aanneming, dat zij Goddelijke openbaringen op hun weg ontmoeten, dat het bloed van Jezus Christus door de Heilige Geest is gesprengd op de consciënties van de verlosten, tot reiniging van alle schuld en onreinheid.

En wanneer zij dan hun eigen behoeften gaan vergelijken met hun zegeningen, waarbij een inwendige verlichting komt, waardoor de waarheid van Gods Woord gezien wordt, en een ontdekking, waardoor zij als doordrongen worden van de diepten van hun geestelijke armoede, dan brengt dit hen tot de overtuiging dat het de openbaring van het licht van Gods vriendelijk aangezicht is die alleen verlossing brengen kan. Dat zij dus een woord nodig hebben, van God tot hun hart gesproken, zal er redding mogelijk zijn; en dat de bevinding van dit alles hun een bewijs zou zijn dat zij hier een vat der genade zijn, en dat hen geschikt maakt voor en brengen kan in de eeuwige heerlijkheid en zaligheid hiernamaals. Arm van geest te zijn is dan een jammerlijke ledigheid van geest, een naakte en ontblote staat der ziel voor God.

Misschien wordt dit ook nergens dieper gevoeld dan in eenzame, nachtelijke uren, wanneer geen oog ons ziet en geen oor ons hoort, behalve het oog en oor van Jehova. In deze ernstige ogenblikken van diepgaande herinneringen, wanneer de stilte en de duisternis rondom ons het tegenovergestelde van stilte en duisternis der ziel weergeven, gevoelt de geestelijk arme dikwijls hoe ledig hij is van het hemelse en Goddelijke, en acht hij zich een wegzinkende ellendige, zonder een greintje vreze Gods. Zonder aarzeling mogen wij wel zeggen dat hij die nooit gekend heeft wat het is om voor God, met verbreking des harten, als een nooddruftige, naakte zondaar zijn klachten uit te storten, geen bevinding heeft van de gestalte van een geestelijk arme van geest.

Zalig zijn de armen van geest.
Mattheüs 5:3

Geestelijke armoede is een ellendig gevoel van gemis van de ziel voor God, een inwendig, drukkend besef dat er in ons hart niets goeds woont; niets wat ons kan verlossen van de rechtvaardig verdiende straf voor God, of wat ons kan redden uit de diepte van de hel. En innerlijk vermengd met de scherpe gevoelens van schuld en veroordeling is er een geestelijke overtuiging dat de uitverkorenen zich verheugen in het bezit van de Geest der aanneming, dat zij op hun weg Goddelijke openbaringen ontmoeten, en dat het bloed van Jezus Christus door de Heilige Geest op het geweten van de verlosten is gesprengd, tot reiniging van alle schuld en onreinheid.

En dan gaan zij hun eigen gebrek vergelijken met de zegeningen van die anderen. Daarbij komt een inwendige verlichting, waardoor zij de waarheid van Gods Woord zien, en een ontdekking, waardoor zij als het ware doordrongen worden van de diepte van hun geestelijke armoede. Dat brengt hen tot de overtuiging dat alleen de openbaring van het licht van Gods vriendelijk aangezicht verlossing kan brengen. Zij hebben dus een woord nodig dat God tot hun hart spreekt, als er redding mogelijk zal zijn; en de bevinding van dit alles zou voor hen een bewijs zijn dat zij hier een vat van genade zijn, en dat zou hen geschikt maken voor de eeuwige heerlijkheid en zaligheid hierna en hen daarin kunnen brengen. Arm van geest zijn is dus een jammerlijke leegte van geest, een naakte en ontblote staat van de ziel voor God.

Misschien wordt dit nergens dieper gevoeld dan in eenzame uren van de nacht, wanneer geen oog ons ziet en geen oor ons hoort, behalve het oog en oor van Jehova. In zulke ernstige ogenblikken van diepe herinneringen, wanneer de stilte en duisternis om ons heen het tegenovergestelde weerspiegelen van de stilte en duisternis van de ziel, voelt de geestelijk arme vaak hoe leeg hij is van het hemelse en Goddelijke. Dan beschouwt hij zichzelf als een wegzinkende ellendeling, zonder een greintje vreze Gods. Zonder aarzelen mogen wij wel zeggen dat wie nooit gekend heeft wat het is om met een gebroken hart als een nooddruftige, naakte zondaar zijn klachten voor God uit te storten, geen bevinding heeft van de gestalte van een geestelijk arme van geest.

Blessed are the poor in spirit.
Matthew 5:3

Spiritual poverty is a miserable feeling of soul-emptiness before God, an inward sinking sensation that there is nothing in our hearts spiritually good, nothing which can deliver us from the justly merited wrath of God, or save us from the lowest hell.

And intimately blended with the poignant feelings of guilt and condemnation, there is a spiritual consciousness that there is such a thing enjoyed by the elect as the Spirit of adoption, that there are such sweet realities as divine manifestations, that the blood of Jesus Christ is sprinkled by the Holy Spirit upon the consciences of the redeemed to cleanse them from all guilt and filth.

And thus by comparing its own needs with their blessings, and having an inward light wherein the truth of God’s Word is seen, and an inward life whereby it is felt, a soul wading in the depths of spiritual poverty, is brought to feel that it must be the manifestation of the light of God’s countenance which can alone deliver; that it must be the testimony of God spoken by His own lips to the heart that alone can save; and that the lack of this is the lack of everything that can manifest it to be a vessel of mercy here, and fit it for, as well as carry it into, eternal glory and bliss hereafter.

To be poor, then, is to have this wretched emptiness of spirit, this nakedness and destitution of soul before God. Nor is it, perhaps, ever more deeply felt than in the lonely watches of the night, when no eye can see, nor ear hear, but the eye and ear of Jehovah; in these solemn moments of deep recollection, when the stillness and darkness around us are but the counterpart of the stillness and darkness of the soul, he that is spiritually poor often feels how empty he is of everything heavenly and divine, a sinking wretch without a grain of godliness; and without drawing too rigid a line of exclusion, we may unhesitatingly say that he who has never thus known what it is to groan before the Lord with breakings-forth of heart as a needy, naked wretch, he that has never felt his miserable destitution and emptiness before the eyes of a heart-searching God, has not yet experienced what it is to be spiritually poor.

Bienaventurados los pobres en espíritu.
Mateo 5:3

La pobreza espiritual es un sentimiento miserable de vacío del alma delante de Dios, una sensación interior de hundimiento al ver que no hay nada espiritualmente bueno en nuestros corazones, nada que pueda librarnos de la ira de Dios justamente merecida, ni salvarnos del infierno más profundo.

Y estrechamente mezclada con los punzantes sentimientos de culpa y condenación, hay una conciencia espiritual de que existe algo de lo que gozan los escogidos que es el Espíritu de adopción, de que hay realidades tan dulces como las manifestaciones divinas, de que la sangre de Jesucristo es rociada por el Espíritu Santo sobre las conciencias de los redimidos para limpiarlas de toda culpa e inmundicia.

Y así, al comparar sus propias necesidades con las bendiciones de ellos, y teniendo una luz interior en la cual se ve la verdad de la Palabra de Dios, y una vida interior por la cual se siente, un alma que vadea las profundidades de la pobreza espiritual es llevada a sentir que solo la manifestación de la luz del rostro de Dios puede librarla; que solo el testimonio de Dios, hablado por Sus propios labios al corazón, puede salvarla; y que la falta de esto es la falta de todo lo que puede mostrarla como vaso de misericordia aquí, y hacerla apta para la gloria y la dicha eternas en el más allá, así como llevarla a ellas.

Ser pobre, pues, es tener este miserable vacío de espíritu, esta desnudez e indigencia del alma delante de Dios. Y quizás nunca se siente más hondamente que en las solitarias vigilias de la noche, cuando ningún ojo puede ver ni oído oír, sino el ojo y el oído de Jehová; en esos momentos solemnes de profundo recogimiento, cuando la quietud y la oscuridad que nos rodean no son sino el reflejo de la quietud y la oscuridad del alma, el que es pobre espiritualmente siente a menudo cuán vacío está de todo lo celestial y divino, un desdichado que se hunde sin un grano de piedad; y sin trazar una línea de exclusión demasiado rígida, podemos decir sin vacilar que el que nunca ha conocido así lo que es gemir delante del Señor con quebrantos del corazón como un desdichado necesitado y desnudo, el que nunca ha sentido su miserable indigencia y vacío ante los ojos de un Dios que escudriña el corazón, aún no ha experimentado lo que es ser pobre en espíritu.