April 13

Maar nu, Christus is opgewekt uit de doden: en is de Eersteling geworden dergenen, die ontslapen zijn. Want dewijl de dood door een mens is, zo is ook de opstanding der doden door een Mens. Want gelijk ze allen in Adam sterven, alzo zullen zij ook in Christus allen levend gemaakt worden.
1 Korinthe 15:20, 21, 22

De verrezen Christus is de eersteling van die onoverzienbare oogst van gestorvenen en begravenen, wier overschot nog rust in het stille stof, en die nog gevolgd zullen worden van allen die in Hem sterven, totdat allen in de grote morgen der opstanding zullen opgewekt worden. Het beeld is dat van de garve der eerstelingen, die voor het aangezicht des Heeren werd bewogen vóór de oogst mocht ingezameld worden (Leviticus 23:10, 11). Dit offeren van de bewogen garve was de opdracht van de gehele oogst aan de Heere, zowel als het duidelijkst onderpand dat de oogst geheel rijp was voor de sikkel des maaiers.

De eersteling stelt voor de gehele oogst, gelijk Christus de Vertegenwoordiger is van Zijn heiligen; het offeren ervan heiligde al wat nog niet geoogst was, evenals Christus aan God de nog niet binnengehaalde oogst der begraven doden heiligde en wijdde; en het brengen der garve in de tabernakel was het eerste binnenbrengen van de oogst daarin, evenals Christus, Die als eersteling van de oogst de hemel binnengaande, daardoor de ingang verzekert van de lichamen der heiligen in de woningen welke hun bereid waren van vóór de grondlegging der wereld. Dus bood Christus, van de doden opstaande, Zich voor de Heere aan als de eerste vrucht van de nog niet binnengehaalde grote oogst, en daardoor wijdde en droeg Hij die ganse oogst aan God op. Evenals Hij toen van de doden opstond, zullen al de slapende heiligen op de jongste dag opstaan, want Zijn opstanding is de eersteling, het onderpand en de verzekering der hunne.

Dit is de dag, de roem der dagen,
die Isrels God geheiligd heeft.
Laat ons verheugd, van zorg ontslagen,
Hem roemen, die ons blijdschap geeft.

Ps. 118:12

Maar nu, Christus is opgewekt uit de doden: en is de Eersteling geworden dergenen, die ontslapen zijn. Want dewijl de dood door een mens is, zo is ook de opstanding der doden door een Mens. Want gelijk ze allen in Adam sterven, alzo zullen zij ook in Christus allen levend gemaakt worden.
1 Korinthe 15:20, 21, 22

De opgestane Christus is de eersteling van die onafzienbare oogst van gestorvenen en begravenen, van wie het stoffelijk overschot nog rust in het stille stof. Hij zal nog gevolgd worden door allen die in Hem sterven, totdat allen in de grote morgen van de opstanding opgewekt zullen worden. Het beeld is dat van de garve van de eerstelingen, die voor het aangezicht van de Heere werd bewogen voordat de oogst mocht worden binnengehaald (Leviticus 23:10, 11). Het offeren van deze beweegschoof was de toewijding van de hele oogst aan de Heere, en tegelijk het duidelijkste onderpand dat de oogst helemaal rijp was voor de sikkel van de maaier.

De eersteling vertegenwoordigt de hele oogst, zoals Christus de Vertegenwoordiger is van Zijn heiligen. Het offeren ervan heiligde alles wat nog niet geoogst was, zoals Christus de nog niet binnengehaalde oogst van de begraven doden aan God heiligde en wijdde. En het brengen van de garve in de tabernakel was het eerste binnenbrengen van de oogst daarin, zoals Christus, Die als eersteling van de oogst de hemel binnenging, daardoor de toegang verzekert van de lichamen van de heiligen tot de woningen die voor hen bereid waren vóór de grondlegging van de wereld.

Zo bood Christus, toen Hij uit de doden opstond, Zichzelf aan de Heere aan als de eerste vrucht van de grote oogst die nog niet was binnengehaald. Daardoor wijdde Hij die hele oogst aan God en droeg Hij haar aan Hem op. Zoals Hij toen uit de doden opstond, zo zullen alle ontslapen heiligen op de jongste dag opstaan, want Zijn opstanding is de eersteling, het onderpand en de verzekering van de hunne.

Dit is de dag, de roem der dagen,
die Isrels God geheiligd heeft.
Laat ons verheugd, van zorg ontslagen,
Hem roemen, die ons blijdschap geeft.

Ps. 118:12

But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept. For since by man came death, by man came also the resurrection of the dead. For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive.
1 Corinthians 15:20-22

Christ risen is the firstfruits of that mighty crop of buried dead whose remains still sleep in the silent dust, and who will be joined by successive ranks of those who die in Him, until all are together wakened up in the resurrection morn. The figure is that of the sheaf of the firstfruits which was waved before the Lord before the harvest was allowed to be reaped (Lev. 23:10, 11). This offering of the wave sheaf was the consecration and dedication of the whole crop in the field to the Lord, as well as the manifest pledge that the harvest was fully ripe for the reaper’s sickle.

The firstfruits represented the whole of the crop, as Christ is the representative of His saints; the offering of them sanctified what was still unreaped in the field, as Christ sanctified or consecrated unto God the yet unreaped harvest of the buried dead; and the carrying them into the tabernacle was the first introduction therein of the crop, as Christ entering heaven as the firstfruits secures thereby the entrance of the bodies of the saints into the mansions prepared for them before the foundation of the world.

Thus Christ rising from the dead presented Himself before the Lord as the firstfruits of the grand harvest of the resurrection yet unreaped, and by doing so consecrated and dedicated the whole crop unto God. As, then, He rose from the dead, so shall all the sleeping saints rise from the dead at the last day, for His resurrection is the firstfruits, the pledge, and the earnest of theirs.

Mas ahora Cristo ha resucitado de los muertos; primicias de los que durmieron es hecho. Porque por cuanto la muerte entró por un hombre, también por un hombre la resurrección de los muertos. Porque así como en Adam todos mueren, así también en Cristo todos serán vivificados.
1 Corintios 15:20-22

Cristo resucitado es las primicias de aquella inmensa cosecha de muertos sepultados cuyos restos duermen todavía en el polvo silencioso, y a los cuales se unirán las sucesivas filas de los que mueren en Él, hasta que todos sean despertados juntos en la mañana de la resurrección. La figura es la de la gavilla de las primicias que se mecía delante del Señor antes de que se permitiera segar la mies (Levítico 23:10, 11). Esta ofrenda de la gavilla mecida era la consagración y dedicación al Señor de toda la cosecha del campo, así como la prenda manifiesta de que la mies estaba plenamente madura para la hoz del segador.

Las primicias representaban toda la cosecha, así como Cristo es el representante de Sus santos; la ofrenda de ellas santificaba lo que aún quedaba sin segar en el campo, así como Cristo santificó o consagró a Dios la cosecha aún no segada de los muertos sepultados; y el llevarlas al tabernáculo era la primera entrada de la cosecha en él, así como Cristo, al entrar en el cielo como las primicias, asegura con ello la entrada de los cuerpos de los santos en las moradas preparadas para ellos antes de la fundación del mundo.

Así Cristo, al resucitar de los muertos, se presentó delante del Señor como las primicias de la gran cosecha de la resurrección aún no segada, y con ello consagró y dedicó toda la cosecha a Dios. Así pues, como Él resucitó de los muertos, así resucitarán de los muertos todos los santos que duermen en el día postrero, porque Su resurrección es las primicias, la prenda y las arras de la de ellos.