Korenaren Uit De Volle Oogst

Waarom Hij in alles de broederen moest gelijk worden, opdat Hij een barmhartige en een getrouwe Hogepriester zoude zijn, in de dingen, die bij God te doen waren, om de zonden des volks te verzoenen.
Hebreeën 2:17

Welk hart kan de oneindige diepte begrijpen; welke tong kan ze uitdrukken – die diepe vernedering des Verlossers, dat Hij zo Zijn broederen gelijk werd; dat de Zone Gods een eindige natuur moest aannemen, onderworpen aan de zondeloze krankheden die noodzakelijk aan een tijdelijk bestaan en een wonen op aarde verbonden waren; dat Hij de schoot Zijns Vaders moest verlaten, waarin Hij gelegen had van vóór de werelden waren, en vrijwillig een Bewoner worden dezer wereld van tranen; dat Hij aardse lucht moest inademen, ooggetuige zijn van en zelf delen in menselijke smarten; dat Hij het dagelijks schouwspel van menselijke zonden moest aanschouwen; dat Hij zolang uit Zijn eigen woning verbannen moest leven; honger, vermoeienis en dorst verduren; onderworpen moest zijn aan de vervolgingen der mensen, de vlucht Zijner discipelen en het verraad van een hunner, wiens hand met Hem aan dezelfde tafel was geweest; dat Hij Zijn gelaat niet verborg voor de smaad en het spuwen, maar bespot, geslagen, gelasterd en gegeseld moest worden, en eindelijk een smadelijke dood tussen twee boosdoeners moest sterven, te midden van hoon en smaad, en bedekt, zoals de mensen dachten, met eeuwige schaamte en schande!

O, welk een oneindige nederbuigende liefde en barmhartigheid spreekt niet uit dat lijden en die smarten van een vleesgeworden God! De Heere geve ons geloof om op Hem te zien, als alles lijdende om onzentwille!

Heilig zijn, o God, uw wegen,
niemand spreek’ uw hoogheid tegen!
Wie, wie is een God als Gij,
groot van macht en heerschappij?
Ja, Gij zijt die God, die d’ oren
wond’ren doet op wond’ren horen.
Gij hebt uwe roem alom
groot gemaakt bij ’t heidendom.

Ps. 77:8

Waarom Hij in alles de broederen moest gelijk worden, opdat Hij een barmhartige en een getrouwe Hogepriester zoude zijn, in de dingen, die bij God te doen waren, om de zonden des volks te verzoenen.
Hebreeën 2:17

Welk hart kan de oneindige diepte ervan begrijpen, welke tong kan haar uitdrukken: die diepe vernedering van de Verlosser, dat Hij zo Zijn broeders gelijk werd? Dat de Zoon van God een eindige natuur moest aannemen, onderworpen aan de zondeloze zwakheden die onvermijdelijk verbonden waren aan een tijdelijk bestaan en een leven op aarde. Dat Hij de schoot van Zijn Vader moest verlaten, waarin Hij gelegen had van vóór de werelden er waren, en vrijwillig een Bewoner moest worden van deze wereld van tranen. Dat Hij aardse lucht moest inademen, ooggetuige moest zijn van menselijke smarten en er zelf in moest delen. Dat Hij dagelijks het schouwspel van menselijke zonden moest aanzien, en zo lang verbannen uit Zijn eigen woning moest leven. Dat Hij honger, vermoeidheid en dorst moest verduren, en onderworpen moest zijn aan de vervolgingen van de mensen, de vlucht van Zijn discipelen en het verraad van een van hen, wiens hand met Hem aan dezelfde tafel was geweest. Dat Hij Zijn aangezicht niet verborg voor de smaad en het spuwen, maar bespot, geslagen, gelasterd en gegeseld moest worden, en ten slotte een smadelijke dood tussen twee misdadigers moest sterven, te midden van hoon en smaad, en bedekt, zoals de mensen dachten, met eeuwige schaamte en schande!

O, wat een oneindige, neerbuigende liefde en barmhartigheid spreekt er uit dat lijden en die smarten van een vleesgeworden God! Moge de Heere ons geloof geven om op Hem te zien als Degene Die alles leed om onzentwil!

Heilig zijn, o God, uw wegen,
niemand spreek’ uw hoogheid tegen!
Wie, wie is een God als Gij,
groot van macht en heerschappij?
Ja, Gij zijt die God, die d’ oren
wond’ren doet op wond’ren horen.
Gij hebt uwe roem alom
groot gemaakt bij ’t heidendom.

Ps. 77:8

Wherefore in all things it behoved Him to be made like unto His brethren, that He might be a merciful and faithful High Priest in things pertaining to God, to make reconciliation for the sins of the people.
Hebrews 2:17

What heart can conceive or tongue express, the infinite depths of the Redeemer’s condescension in thus being made like unto His brethren—that the Son of God should assume a finite nature, subject to the sinless infirmities necessarily connected with a time-state and a dwelling on earth; that He should leave the bosom of His Father in which He had lain before all worlds, and should consent to become an inhabitant of this world of tears; to breathe earthly air; to be an eye-witness of, and Himself share in human sorrows; to have before His eyes the daily spectacle of human sins; to be banished so long from His native home; to endure hunger, weariness, and thirst; to be subject to the persecutions of men, the flight of all His disciples, and the treachery of one among them whose hand had been with Him on the table; not to hide His face from shame and spitting, but to be mocked, struck, buffeted, and scourged, and at last to die an agonizing death between two malefactors, amid scorn and infamy, and covered, as men thought, with everlasting confusion and disgrace! O what infinite condescension and mercy are displayed in these sufferings and sorrows of an incarnate God! The Lord give us faith to look to Him as suffering them for our sake!

Por lo cual, debía ser en todo semejante a los hermanos, para venir a ser misericordioso y fiel Pontífice en lo que es para con Dios, para expiar los pecados del pueblo.
Hebreos 2:17

¿Qué corazón puede concebir, o qué lengua expresar, las profundidades infinitas de la condescendencia del Redentor al ser hecho así semejante a Sus hermanos? ¡Que el Hijo de Dios asumiera una naturaleza finita, sujeta a las debilidades sin pecado necesariamente unidas a un estado temporal y a una morada en la tierra; que dejara el seno de Su Padre, en el cual había estado antes de todos los siglos, y consintiera en hacerse habitante de este mundo de lágrimas; en respirar el aire terrenal; en ser testigo ocular de las aflicciones humanas y compartirlas Él mismo; en tener delante de Sus ojos el espectáculo diario de los pecados humanos; en estar desterrado tanto tiempo de Su hogar natal; en soportar hambre, cansancio y sed; en estar sujeto a las persecuciones de los hombres, a la huida de todos Sus discípulos y a la traición de uno de ellos cuya mano había estado con Él en la mesa; en no esconder Su rostro de la afrenta y de los esputos, sino ser escarnecido, golpeado, abofeteado y azotado, y al fin morir una muerte agonizante entre dos malhechores, en medio del desprecio y la infamia, y cubierto, según pensaban los hombres, de confusión y oprobio eternos! ¡Oh, qué infinita condescendencia y misericordia se muestran en estos sufrimientos y dolores de un Dios encarnado! ¡El Señor nos dé fe para mirarle a Él como Quien los padeció por amor de nosotros!