De melaatste gereinigd

Een preek van J.C. Philpot: uitgesproken in Londen op zondagavond 8 augustus 1852
‘En de Priester zal van het bloed des schuldoffers nemen, hetwelk de Priester doen zal op het lapken der rechteroor desgenen die te reinigen is; en op den duim zijner rechterhand en op den grooten teen zijns rechter voets.’ Leviticus 14:14
Wat een vreselijke ziekte was de melaatsheid! en welk een type en zinnebeeld van de nog veel vreselijkere ziekte, de zonde! Als iemand met slechts de minste besmetting der melaatsheid was aangedaan en de Priester hem daarom had onrein verklaard, werd hij onmiddellijk afgesneden van alle maatschappelijke en huiselijke gemeenschap. Zijn eigen vrouw, zijn kinderen, zijn broeders en zusters, waarmee hij in zijn kindse jaren gespeeld, en die tot de middelbare leeftijd waren opgewassen; zijn vriend, die hem had bemind als zijn eigen ziel, zij allen, wierpen hem onmiddellijk uit. Op hetzelfde ogenblik was hij een weggedrevene en als een vreemdeling van familie en vrienden, van haard en huis. Maar dit was niet alles. Het waren inderdaad al scherpe en dieptreffende dingen, maar hieruit moest hem een nog scherpere beproeving treffen. Hij werd verdreven van het van God uitverkoren volk, gebannen buiten het leger en niet toegestaan om te naderen tot de voorhoven van des Heeren huis.
Voor hem had het altaar geen offerande; voor hem had het heiligdom geen wierook, voor hem gaven de poorten van de tabernakels geen toegang. Hij was afgesneden van de mensen en afgesneden van God, en zijn kwaal was in het algemeen genomen ongeneeselijk. Voor hem was er geen verwachting dan een ellendige dood te sterven; het vlees rotte van de beenen af, de ledematen vielen stuk voor stuk van zijn lichaam. Zien wij in deze vreselijke ziekte, met de haar vergezellende omstandigheden niet enige gelijkenis met de vreselijke krankheid der zonde, zooals zij ontdekt wordt in het hart en de consciëntie van het kind van God? Laat de hand van God op u zijn; laat de zonde worden blootgelegd in uw ziel, en het gevolg daarvan zal zijn — inzonderheid als de leden van uw huisgezin onbekend zijn met een geestelijken godsdienst of gekant zijn tegen de onderscheidene leerstellingen van het Evangelie — dat zij u zullen haten.
Uw eigene vrouw, die in uw boezem ligt zal u verachten; uwe eigene kinderen, die als olijfplanten rondom uwen tafel zijn opgegroeid, zullen u als een voorwerp van hunne bespotting stellen; de vrienden, met wie gij zaken gedaan hebt, en gewandeld in de genoegens dezer wereld, zullen u uitwerpen, en het godsdienstige lichaam waarmede gij zijt vereenigd geweest, zal als broeder van u afzien en u slechts beschouwen als een dweeper of zwaarmoedig geestdrijver.
Zoo hooren wij Job dit gedeelte van zijn bittere beproeving voorstellen: ‘Mijne broeders heeft Hij verre van mij gedaan; en die mij kennen, zekerlijk zij zijn van mij vervreemd. Mijne nabestaanden houden op, en mijne bekenden vergeten mijner. Mijne huisgenooten, en mijne dienstmaagden achten mij voor een vreemde: een uitlander ben ik in hunne ogen. Ik riep mijnen knecht en hij antwoordde niet; ik smeekte met mijnen mond aan hem. Mijn adem is mijne huisvrouwe vreemd; en ik smeek om der kinderen mijns buiks wil. Ook versmaden mij de jonge kinderen, sta ik op, zoo spreken zij mij tegen. Alle mensen mijns heimelijke raads, hebben een gruwel aan mij, en die ik lief had zijn tegen mij gekeerd’, Job 19:13-19. Zo ook zeide Heman: ‘Gij hebt vriend en metgezel verre van mij gedaan, mijne bekenden zijn in duisternis’. Ook moest een David klagen: ‘Mijne liefhebbers, en mijne vrienden staan van tegenover mijne plage; en mijne nabestaanden staan van verre’, Ps. 38:12.
Maar hoe smartelijk dit ook zijn moge, wat dit alles overtreft is de scheiding, die de zonde maakt tusschen God en de ziel.
De melaatschheid dan, zooals ik u heb trachten aan te toonen, is een krachtig zinnebeeld van de vreselijke kwaal der zonde, zoo zij ontdekt wordt in hart en consciëntie. Toch zijn er enige dingen waarin het zinnebeeld van het tegenbeeld verschilt.
1. De melaatschheid was meerendeels ongeneeselijk. Die genezen werden, werden dit door een wonderwerk, maar de groote hoop stierf een ellendigen dood. Dit is niet toe te passen op het tegenbeeld, want elke uitverkorene, en deze alleen zijn de geestelijke melaatschen, worden gereinigd.
Niet een van hen sterft in zijne melaatschheid, maar allen ondervinden de genezende hand van den Grooten Medicijnmeester.
2. Het ceremonieel dat gebruikt werd ter reiniging van den natuurlijken melaatsche strekte niet tot zijne genezing, want hij was als door een wonder genezen, alvorens rein, verklaard te worden. Zoo is het niet met het tegenbeeld. Bij de geestelijke melaatschheid gaat de genezing en de reiniging te zamen, hetzelfde dat geneest, reinigt hem ook.
3. Het derde verschilpunt is, dat de natuurlijke melaatschheid als zij genezen werd, volkomen genezen was. Alzoo is het niet met het tegenbeeld. Dit heeft meer gelijkheid met het huis, dat met de melaatschheid was aangetast, waarvan men leest in Lev. 14. Daar wordt zij genoemd een ‘knagende melaatschheid’, die zich telkens openbaarde, ofschoon de wanden van het huis afgeschrabd en gereinigd waren geworden. De melaatschheid der zonde blijft in het kind van God totdat het lichaam ten grave daalt en de geest wederkeert tot God, die hem gegeven heeft.
In de vorige predikatie — gelijk sommigen zich zullen herinneren — heb ik getracht iets van de natuur en kentekenen van de vreselijke melaatsheid te beschrijven, en te tonen hoe deze een zinnebeeld zijn van de nog vreselijker ziekte van de zonde, en toen zeide ik, dat wanneer de Heere ons leven spaarde, wij eerstvolgend trachten zouden iets mede te delen van de reiniging van deze melaatsheid.
Wij lezen: ‘Dit zal de wet des melaatschen zijn ten dage zijner reiniging: dat hij tot den Priester zal gebracht worden. En de Priester zal buiten het leger gaan; als de Priester merken zal dat ziet, de plaag der mensheid van den melaatse genezen is. Zo’ — enzovoort.
Duidelijkheidshalve zullen wij ons onderwerp in twee hoofddeelen verdeden:
I. De handelingen aan de reiniging voorafgaande.
II. Het ceremonieel der reiniging.
I.Er waren verscheidene noodzakelijk voorafgaande dingen.
1. De eerste dezer dingen betreft den persoon, aan wien de geheele ceremoniëele bediening was toevertrouwd. De Priester, gelijk wij te voren toonden, was de enige beoordeelaar van deze ziekte, aan hem was het opzicht over den melaatsche in het bijzonder toevertrouwd, geen aardsche geneesmeester kon of mocht hier ingrijpen, maar hij was overgelaten aan den man van God, die elk verdacht geval moest beoordeelen en er over beslissen. Aan denzelfden van God aangewezen rechter was het ook overgelaten, te bepalen of de melaatschheid was hersteld.
2. De plaats waar het onderzoek plaats had en de reiniging werd verricht, was buiten het leger. De man mocht niet in het leger gebracht worden, opdat niet misschien enige besmetting mocht schijnen overgebleven te zijn, en het volk daardoor in gevaar zou worden gebracht. Om deze reden moest de Priester buiten het leger tot hem uitgaan. Er is hierin voor de dienaars van Christus iets zeer opmerkelijks. Zij zijn onderdokters en hunne werkzaamheden strekken zich uit tot in het hospitaal, de ziekenzalen. Zij moeten niet kieskeurig zijn ten opzichte van het onderzoek en de behandeling van boze zweren.
De dienstknecht van Christus moet voor zichzelf de melaatschheid en hare verschijnselen kennen, opdat hij buiten het leger de gevallen van andere menschen zou kunnen onderzoeken; want het was buiten het leger dat de melaatsche tijdelijk moest vertoeven.
Er zijn in deze stad en ook elders vele personen die, naar wij hopen, kinderen van God zijn, en hoewel geen leden van een Kerkgenootschap, nochtans regelmatig onder de bediening des Woords verkeeren. Ik kan nu niet ingaan op de verschillende beweegredenen, die hen in deze afzondering doen volharden; maar toepasselijk op hetgeen wij verhandelen, wil ik toch van een klein gedeelte van deze menschen iets zeggen. Zij bevinden zich te gering en te slecht om zich onder het volk van God te bewegen; zij zijn derhalve melaatschen buiten het leger. Daarom moeten de dienaren des Woords buiten het leger uitgaan, en hun geval
onderzoeken; zij moeten ze niet verachten omdat ze melaatschen zijn; wel moeten zij bedenken, dat vele van des Heeren kinderen vol wonden, striemen en etterbuilen zijn.
3. Maar de Priester was ook geboden toe te zien; hij moest de zaak maar niet voor bewezen achten. Ik vrees, ja ik vrees zeer, dat dit bevel in onze dagen veel veronachtzaamd wordt. De kerkdeuren, laat ik het zo eens zeggen, staan te wijd open, en het nauwkeurig toezicht wordt zeer schaars beoefend. In veel Kerken, waar men van de zuivere bediening des Woords spreekt, vindt de man van wijsheid en met een geslepen tong een te vrij toegang. Zoo ging het in het geval van den melaate niet. De Priester was gehouden nauwkeurig toe te zien en te onderzoeken of het een werkelijke genezing gold. Als nu de plaag der melaatschheid inderdaad genezen was, en de Priester in zijn eigen gemoed daarvan ten volle overreed was geworden, dan volgden er een aantal plechtigheden tot de reiniging behoorende, die in hooge mate zinnebeeldig waren, en die voor ons zeer leerzaam zijn, indien wij in hunne geestelijke betekenis zullen kunnen ingaan.
II. Wij zullen nu deze plechtigheden in hare geestelijke beteekenis gaan naspeuren.
1. De Priester moest voor hem, die te reinigen wasnemen: ‘twee levende, reine vogelen, en cederhout en scharlaken en hysop’.
Is er niet iets van zeer veel beteekenis in het nemen van deze vogelen? De hemel, om zoo te zeggen, is hun tehuis; de lucht, de zuivere lucht is hun verblijf; zij zijn nauwelijks bewoners van de aarde te noemen; zij vertoeven er op voor een ogenblik, maar hun huis is de lucht. Vertoont zich niet hierin zeer schoon, dat de Zone Gods van den hemel gekomen is? Toen Hij in de wereld was, was Hij nochtans niet van de wereld, gelijk de vogel, die zich op den grond nederzet niet van de aarde is, ofschoon hij er op is. Daarom zeide hij in de dagen Zijns vleesches: ‘De Zoon des mensen, die in de hemel is’, Joh. 3:13. Waarom er twee vogelen uitgelezen werden zal ik dadelijk aantoonen. Beide deze vogelen moesten ‘levend’ zijn. Dit kunnen wij verstaan geestelijk en overdrachtelijk te zien op het leven van Christus. ‘In Hem was het leven’. Dit is Zijn Middelaarsleven als onderscheiden van Zijn leven, zooals Hij God zijnde, het leven in Zichzelven heeft. ‘Want gelijk de Vader het leven heeft in Zichzelven, zo heeft Hij ook de Zoon gegeven, het leven te hebben in Zichzelven’, Joh. 5:26. Daarvan spreekt hij: ‘Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven’. ‘Omdat Ik leef, zult gij ook leven’. ‘Als nu Christus zal geopenbaard zijn, Die ons leven is’.
De vogelen dan moesten levend zijn om Zijn leven als Middelaar uit te beelden. Zij moesten ook ‘reine vogelen’ zijn. Geen havik, geen uil, noch valk of gier, geen onreine vogel mocht hier in aanmerking komen. Deze reine vogelen stelden voor de volmaakte menschelijke natuur van den Heere Jezus, in dewelke geen vlek of smet was. Er werden twee vogelen tot deze reiniging gebruikt, anders zou het zinnebeeld niet volkomen hebben kunnen zijn. De ene vogel stelde voor den dood, de ander de opstanding van den Heere Jezus. Waar nu de geslachte vogel niet weder leven kon, dan door een bepaald wonder, zoo werden er twee verkoren, omdat anders de natuurlijke voorstelling in zoover noodzakelijk onvolmaakt zijn zou.
Behalve de vogelen moest er ‘cederhout’ genomen worden. Dit is een zinnebeeld van twee eigenschappen, namelijk van de onverderfelijkheid en van de welriekendheid. Gij hebt misschien wel gehoord van de wijdberoemde poorten van den tempel van Somnauth in Indië. Deze poorten zijn gemaakt van den Deodar- Ceder, die schone boom, die nu in ons land algemeen bekend wordt. Zij zijn meer dan duizend jaren oud en zegt men, nog volkomen vrij van bederf, waarin zelfs geen wormgaatje gevonden wordt. Cederhout werd genomen om uit te beelden de onverderfelijke natuur van den Heere Jezus, want Zijn lichaam heeft geen verderving gezien. Maar cederhout is ook welriekend en als het verbrand wordt geeft het een krachtige en aangename geur. Was het niet alzoo, toen de Heere Jezus verbrand werd, om het zo eens uit te drukken, in de vlammen van den Goddelijken toom? Was dit niet als een zoete geur in de neusgaten van jehova? Zo was er dus een bijzondere schoonheid en gepastheid in het uitkiezen van dit geurig hout. Er behoorde ook ‘scharlaken’ bij. De bedoeling daarvan is klaar en duidelijk. Wat kon het anders te kennen geven, dan het scharlaken bloed van Immanuël? Zoo was het huis van Rachab ook gekenmerkt door een scharlaken snoer, heenwijzende op het bloed der verlossing. Wij lezen ook dat Mozes nam het bloed der kalveren en der bokken, met water en purperen wol en hysop en daarmede besprengde, beide het boek zelve en al het volk. Scharlaken is het juiste zinnebeeld van het dierbaar bloed van Jezus, dat reinigt van alle zonden.
Ook werd de ‘hysop’, het kleine kruid, dat op den muur groeit, gebruikt met het doel, om in het bloed gedoopt, er mede te besprengen. Zoo namen de Israëlieten in Egypte een bundeltje hysop, doopten dit in het bloed van het Paaslam en streken dit aan de bovendorpel en de zijposten van de deur. ‘Ontzondig mij
met hysop’ zegt David, ‘en ik zal rein zijn’. Wijst niet de hysop zeer duidelijk op het bloed der besprenging? Zijn niet alle deze dingen vol van betekenis? Wijzen zij niet zeer duidelijk op den Heere Jezus?
Maar één dezer vogelen moest gedood worden. O, hoe wordt hier door afgebeeld het sterven van den Heere Jezus op het vloekhout des kruisesl Daarbij moest zij gedood worden in ‘een aarden vat’, er op wijzende, dat het bloed niet mocht vermorst, maar iedere druppel moest worden opgevangen, om te voorkomen dat het, op den grond vallende, vermengd zou worden met het stof. Hoe spreekt hieruit de waardigheid en dierbaarheid, ja de onuitsprekelijke dierbaarheid van het bloed des Lams. Door hetzelve wordt de zonde afgewasschen en de geheeie uitverkoren schare met God verzoend. Maar hij moest geslacht worden over ‘levend water’. Dit schijnt verband te houden met het genadig werk des H. Geestes, want wij weten dat ‘loopend’ of ‘levend’ water, als gewoon zinnebeeld genomen wordt van den gezegenden Geest. ‘Die in Mij gelooft, gelijkerwijs de Schrift zegt, stroomen des levenden waters zullen uit Zijnen buik vloeien. Maar dit sprak Hij van den Geest, denwelken ontvangen zouden, die in Hem gelooven’, Joh. 7:38, 39.
Maar nu wat betreft den levenden vogel, die ik te voren zeide, de opstanding van Christus uitbeeldde. Twee vogelen waren er noodig, omdat de een die gedood was niet levend worden kon, gelijk de Heere Jezus, dan door een wonder, hetgeen nu voor een zinnebeeldig iets niet strikt noodzakelijk was.
Daarom werd daarin voorzien door een tweede vogel.
Deze moest de Priester nemen en met het cederhout, het scharlaken en de hysop gezamenlijk dopen in het bloed van den vogel, die over het levend water gedood was. Wat een afbeelding is dit van de eenheid en het verband dat er is tussen het bloed, den dood en de opstanding van den Heere Jezus! De levende vogel moest gedoopt worden in het bloed van zijn metgezel, opdat als hij zijne vleugelen uitspreidde en in het luchtgewelf opvoer, hij het bloed van zijn geslachten metgezel met zich nemen zou. Insgelijks is ook Jezus, toen Hij opvoer in de hoogte, in het heiligdom ingegaan, dragende onze natuur. En gelijk de Hoogepriester op den grooten verzoendag inging binnen het voorhangsel niet zonder bloed, zoo stelt ook de Heere Jezus de verdiensten van Zijn bloed, hetwelk Hij hier op aarde gestort heeft, den Vader voor.
Alle deze handelingen werden in het bijzijn van den melaatsche verricht. Juist omdat hij een melaatse geweest was, en nu van zijne melaatschheid was genezen geworden, had hij belang bij dit Goddelijk ceremonieel. Elke bijzondere handeling had hem iets te zeggen; hij zag alles, hij hoorde alles en gevoelde alles.
Is ook dit niet geestelijk toe te passen? Zag niet de genezen melaatse de ene vogel door de Priester slachten, en de ander dopen in het bloed van zijn makker? En was er ook niet een diepe overreding in zijn ziel, wanneer hij deze plechtige handelingen aanschouwde, dat dit alles voor hem was; dat de vogel die het bloed op zijn hoofd en boezem hemelwaarts droeg, voor hem derwaarts henenvloog? Er was een stem in zijne ziele, die hem zeide: ‘Dit is ter uwer reiniging, dit heeft God bevolen, opdat gij zoudt mogen worden teruggebracht tot het heiligdom’. Dit is ook onze bevinding als wij door een levendig geloof zien op het bloed, den dood, het lijden en de opstanding van den Heere Jezus; als wij Hem zien, gelijk Paulus spreekt, gekruist zijnde. Wanneer de genezen melaatse de ene vogel in grote zielsangst sterven zag, en de andere zag opvaren in de vrijheid, dan ging in zijne ziele dit inwendig getuigenis daarmede gepaard: ‘Hij stierf in uwe plaats en staat uit den dood op voor u’.
2. Maar de Priester moest nog iets meer doen. Hij moest: ‘het bloed zevenmaal sprenkelen op hem die gereinigd stond te worden; en daarna moest hij rein verklaard worden’. Hier hebben wij iets zeer beteekenisvol. Er moest niet slechts een gezicht zijn van het bloed, maar evenzeer een toepassing. De melaatsche moest niet slechts het bloed uit den geslachten vogel, drup voor drup zien afdruipen, maar hij moest er zevenmalen mede besprengd worden. Hoe opvallend wijst dit heen naar het bloed der besprenging, dat betere dingen spreekt dan Abel — naar de toepassing van het verzoenend bloed en de stervende liefde van Christus aan de ziel! De man was nu wezenlijk rein, ‘want’, lezen wij, ‘als hij zevenmalen was besprengd geworden (dit is een volmaakt getal), dan zal de Priester hem rein verklaren’.
3. Was het geheeie ceremonieel nu hiermede afgeloopen ? Was de gereinigde melaatsche nu gerechtigd tot de voorrechten van des Heeren huis? Neen nog niet. Er schoot hem nog iets over te doen. ‘Die nu te reinigen is, zal zijne kleederen wasschen, en al zijn haar afscheren, en zich in het water afwasschen, zoo zal hij rein zijn’. ‘Daarna zal hij in het leger komen, maar zal buiten zijne tent zeven dagen blijven’, Lev. 14:8.
a. Hij moet ‘zijn klederen wassen’. Dit verklaarde ik in de vorige predikatie te beduiden, de reiniging van wandel en verkeer. ‘Waarmede zal de jongeling zijn pad zuiver houden? Als hij dat houdt naar Uw Woord’, Ps. 119:9. ‘Dewijl wij dan deze beloften hebben, geliefden, laat ons onszelven reinigen van alle besmetting des vleesches en des geestes, voleindigende de heiligmaking in de vreeze Gods’, 2 Cor. 7:1. Dit was onvermijdelijk. Als hij door de besprenging des bloeds gereinigd was geworden, moesten zijne kleederen gewasschen worden. Hij moest niet langer de verscheurde klederen en vuile vodden van den melaatse dragen, maar hij moest zijne klederen wassen en door handel en wandel tonen, wat God voor zijn ziele gedaan had.
b. Hij moest ook zijn haar afscheren, en dit moest hij doen bij twee onderscheidene gelegenheden. Eerst, als hij nog buiten het leger was en wederom op den zevenden dag, den dag vóór hij aan de deur des tabernakels den Heere zou worden voorgesteld. Bij de eerste gelegenheid was hem eenvoudig geboden, dat hij al zijn haar afscheren zou, maar op den zevenden dag moest hij afscheren al het haar van zijn hoofd, van zijn baard en zijne wenkbrauwen. Deze volkomene wegneming van het oude haar, opdat er geheel nieuw haar voor zou mogen in de plaats komen, schijnt er op te wijzen, dat de oude dingen zijn voorbijgegaan, en alle dingen zijn nieuw geworden.
Als de nu gereinigde melaatsche zijne wenkbrauwen, zijn baard en zijn haar afschoor, moest dit maar niet voor een gedeelte verwijderd worden, maar er moest een algeheele verwijdering plaats hebben van de verwarde, melaatsche, besmette, verweerde bedelaarslokken, die zeer wel pasten bij de oude verscheurde kleeren; en dit moest geschieden opdat er een nieuwe groei van het haar uit de wortelen zou kunnen opschieten.
De gereinigde melaatsche is vernieuwd in den geest zijns gemoeds, hij legt den ouden mensch af en doet den nieuwen mensch aan; hij wandelt in nieuwigheid des levens, en dient God in nieuwigheid des geestes en niet in de oudheid der letter. Hij leeft in een nieuwe wereld, leest een nieuwen Bijbel, heeft in zich een nieuw hart, eert God met een nieuwen geest, en leeft een nieuw leven, gewijd aan Hem, die zegt:‘Zie Ik maak alle dingen nieuw’.
c. Ook moest hij zijn vlees met water baden, en zal rein zijn’. Dit schijnt te zien op de wedergeboorte en de vernieuwing van den Heiligen Geest, gelijk de Apostel spreekt: ‘Zoo laat ons toegaan met een waarachtig harte, in volle verzekerdheid des geloofs, onze harten gereinigd zijnde van de kwade consciëntie, en het lichaam gewasschen zijnde met rein water’, Hebr. 10:22. Het lichaam gewassen met rein water beduidt niet het Sacrament des Doops, maar de wedergeboorte, gelijk de Heere spreekt vanuit water en Geest geboren te worden.
4. Maar dit was niet alles. Neen. Wij hebben het onderwerp nog niet uitgeput. Het is nog vol onderwijzing, indien ons gegund wordt er in te treden. Er is een gezegende goudader in de Schriftuur, dieper dan een mijn en rijker van inhoud dan de geheele wereld. ‘Hare steenen’, zegt Job, zijn de plaats van den saffier, en zij heeft stofkens van goud. De roofvogel heeft het pad niet gekend, en het oog der kraai heeft het niet gezien’. De reiniging van den melaatsche had drie onderscheidene stadiums. Eerst hadden wij de ceremoniëele handelingen buiten het leger, waarbij plaats had het dooden van den vogel, het sprengen van deszelfs bloed op den melaatsche, het afscheren van zijn haar, baard en wenkbrauwen, en het wasschen van zijn lichaam en zijne kleederen. In de tweede plaats hebben wij gezien, wat hij deed, als hij in het leger was teruggebracht geworden, hoe hij echter nog buiten zijne tent blijven moest; en op den zevenden dag wederom al zijn haar afscheren, ook van zijn baard en zijne wenkbrauwen en ook zijn lichaam en kleederen wasschen moest. In de derde plaats zullen wij gaan bezien wat de Priester op den achtsten dag aan hem deed, aan de deur van de tabernakel der samenkomst.
a. Op de achtste dag moest de Priester nemen ‘twee volkomen lammeren, en een jarig volkomen schaap, mitsgaders drietiende meelbloem ten spijsoffer, met olie gemengd’. Nu, deze drie lammeren, twee mannekens en een wijfke — werden uitgekozen, de eerste voor een brandoffer, de tweede voor een schuldoffer en de derde voor een zondoffer. De twee mannekens voor het brandoffer en het zondoffer en het wijfken voor een schuldoffer.
Dit alles voor het oog van den gereinigde melaatsche gebracht, deed hem beseffen welk een prijs zijne verlossing gekost had. Zag hij dan rook en vlam ten hemel stijgen, dan had hij een af- en indruk van het lijden van den Heere Jezus, immers het lam als een brandoffer opgeofferd, stelde voor hoe het Lam Gods in de vlammen des Goddelijken tooms zou verbrand worden. Hij kon er uit zien, hoe de Heere Jezus Zijne ziel geven zou als een offerande voor de zonde, en hoe het ongenoegen en den toom van God op Zijn gezegend en vlekkeloos hoofd zou nederdalen. In den geest moest hij over Hem rouwklagen en met smart doorstoken zijn, omdat het zijne zonden waren, die Hem dit smartelijk lijden zouden veroorzaken. Zag hij op het schuldoffer, dan gevoelde hij hoe zijne verborgene en inwendige zonden, den verteerenden gloed verdienden; want in het schuldoffer werden alleen de inwendige deelen, inzonderheid het vet rondom de nieren en de ingewanden in de vlammen van het altaar opgeofferd. Wanneer dan de rook en de vlammen van het brandende vet des schuld- en zondoffers vanaf het koperen altaar, ten aanschouwe van den genezen melaatsche ten hemel opging, dan verstond hij wat zijne zonden verdiend hadden. Uit het gekraak van het vet, dat in het vuur smolt, verstond hij dat hij schuldig stond tegenover de krakende rechtvaardigheid Gods, maar zag hij dan den rook opstijgen, dan zag hij ook daarin, dat de offerande van den Heere Jezus zou aangenaam zijn bij God en een liefelijkn reuk voor de beledigde rechtvaardigheid,
2. Maar ook moest er een spijsoffer zijn van een tiende meelbloem met olie gemengd (vs. 21). Deze moest dienen als dankoffer en voor den Priester worden aangeboden voor zijne reiniging. Dit offer stelt voor het dankbaar hart van den zondaar, voor de onverdiende genade geschonken, in de reinigmaking van de zonde.
3. Er was nog meer te doen. Wij hebben het onderwerp niet uitgeput. Het bloed van het schuldoffer moest genomen en toegepast op een zeer bijzondere manier. Het moest gedaan worden op het lapken van het rechteroor desgenen die te reinigen was, op den duim van zijne rechterhand en op den grooten teen van zijn rechtervoet. Dus nog meer toepassing! Geen vergeving zonder toepassing! Geen vrede zonder het bloed der besprenging. En waar moest het bloed gesprengd worden? Waarop moest het besprengd worden? Eerst op het lapken van het rechteroor. Dit schijnt te zien op de toepassing van het verzoenend bloed ter reiniging van onze gedachten. Het oor is een poort tot den geest. Sommigen hebben de vraag opgeworpen of het beter is blind dan doof geboren te worden. Het is Gods goedheid dat de mensch daarover niet te beschikken heeft. Maar in sommige opzichten is het een grootere ontbering doof dan blind geboren te zijn, omdat wij door het oor de taal verstaan, zonder welke er nauwelijks een kennis van bepaalde zaken kan worden bijgebracht. Hoe ledig zouden onze gedachten zijn, welk een woeste wildernis, indien het oor, het kanaal van gemeenschap met de buitenwereld gesloten was. Maar het is een kanaal zoowel voor het kwade als voor het goede; het is een droevige, droevige inlaat voor de zonde. Kunnen wij de lengte van een straat gaan, zonder dit gewaar te worden? Wij kunnen het niet ontgaan dat wij den eed van den godslasteraar hooren, om nu niet te spreken van zulke groote schanddaden, welk een zinnelijkheid, beuzelachtigheid, vroolijkheid en wereldschgezindheid ontmoet ons oor aan alle zijden! Een woord, een gefluister, welk een vuur kan het van binnen ontsteken! Daarom moest het bloed op het oor worden toegepast, om de reiniging onzer gedachten uit te beelden; de toepassing van het verzoenend bloed is nodig om de schuld en vuilheid ener besmette verbeeldingskracht af te wassen. ‘Ik haat de kwade ranken’, zegt David; en wederom: ‘Als mijne gedachten in mij vermenigvuldigden’. Ja, er is een menigte van gedachten, want elke gedachte die door hetgeen wij hooren wordt opgewekt, brengt zijne millioenen voort; en deze alle hebben noodig gereinigd te worden door de toepassing van het verzoenend bloed.
Op deze handeling volgden de toepassing van het bloed van het geslachte lam, op den duim van de rechterhand. Is het niet noodzakelijk dat de rechterhand gereinigd wordt? Wat wordt deze hand gebruikt in het koopen en verkoopen, in het handelsverkeer en in het schrijven enz. Hoe moeilijk is het de schalm tusschen den duim en den vinger der rechterhand altijd gelijk te houden. En ook hoe moeilijk, als wij de pen tusschen den rechterduim en de vingers nemen — en ik weet iets van schrijfwerk af — om onze gedachten recht neer te schrijven. De hand schijnt inzonderheid te zien op de handelingen tusschen den man en zijn naasten. En ook deze hebben reiniging van noode. En hoe zullen zij gereinigd worden, dan door het verzoenend bloed!
Daarbij kwam dat ook de groote teen van den rechtervoet moest besprengd worden. Deze handeling stelt voor de reiniging van den wandel, het gedrag en de tezamensprekingen. De groote teen van den rechtervoet moest als het voornaamste deel daarvan, met bloed besprengd worden, want dit is het lid, dat in het
wandelen de eerste is, en in alles dus voorop gaat. Wie durft zeggen, dat hij niet noodig heeft, elk uur en eiken dag, de reiniging van zijn handel, wandel en gesprekken? De Heere zinspeelt hierop als Hij tot Petrus zeide: ‘Die gewasschen is heeft niet van noode dan de voeten te wasschen’, Joh. 13:10. Deze moeten voortdurend gewasschen worden.
4. Toch was dit nog niet alles, er volgde meer. De priester moest een log (ruim éénvijfde liter) olie nemen en een gedeelte daarvan in zijne linkerhand gieten, daarna met zijn rechtervinger in de olie dopen en dit brengen op dezelfde plaatsen, die tevoren met het bloed waren besprengd geworden, dus op het lapken van het rechteroor, op den duim van de rechterhand en op den grooten teen van den rechtervoet. Merkt, dat de olie op het bloed gedoopt werd. Dit is van veel beteekenis en heeft ons veel te zeggen. Het wijst ons op de heiligende bediening van God de Heilige Geest. ‘De zalving, die gijlieden van Hem ontvangen hebt, blijft in u’, 1 Joh. 2:27.
Want wat is zalving anders dan zalf, en wat is zalf anders dan olie? Maar gij zult bemerken, dat aleer het hart kan geheiligd worden door den Geest van God, het moet gereinigd zijn door het bloed des Lams. De zonden moeten vergeven zijn voor zij kunnen overwonnen worden. De consciëntie moet gereinigd zijn voor het hart, de lippen en het leven kunnen geheiligd worden. Het bloed gaat de olie vooraf; en rechtvaardigmaking gaat voor de heiligmaking. De consciëntie wordt gereinigd van doode werken, om den levenden God te kunnen dienen; de ziel moet met Christus getrouwd zijn, voor zij Gode vruchten dragen kan. Hebben wij niet zoowel het een als het ander noodig? Als er geen rechtvaardigmaking is, dan kan er geen heiligmaking zijn. Waar Christus gevonden wordt, daar is de Geest. Als er geen bloed is toegepast, kan de olie niet volgen. Ziet dan hoe noodig het is, dat de olie wordt toegepast op het oor, hoe noodig dat onze gedachten geheiligd worden. Eén drup van deze zalfolie op het rechteroor maakt ons een goede hoorder. Het zijn geen (bij de weg) of op (steenachtige grond) bezaaiden, van wie de oren zijn besprengd geworden met bloed en gedoopt met olie, want zij hebben verstand, ervaring, onderscheidingsvermogen, leven en gevoel. Zij weten wat zij hooren; en gelijk de olie het oor heiligt, zoo ook opent het zich om leering aan te nemen.
Hebt u een oor dat met bloed bespringt is, geheiligd door de olie? Weet gij wat gij hoort, gevoelt gij wat gij hoort, gelooft gij wat gij hoort? Buigt uw geest er onder? Zetten uwe genegenheden er zich op? Strengelt uwe consciëntie er zich omheen? Neemt gij het waar dat het in uw hart ingaat met kracht, hetzelve heiligt en verbrijzelt? Het is een kenmerk van een goed hoorder. Dezulken behooren niet tot diegenen, die geen verstand, geen bevinding, geen gevoel, geen onderscheidingsvermogen hebben. Er moet olie op het oor zijn gebracht geworden, om een goed prediker, zoowel als een goed hoorder te kunnen zijn, want zonder deze toepassing kunnen wij niet de stem van de Geest horen, noch die van het Woord Gods.
Daarop volgt de olie op de duim. Gij kooplieden, als gij de schaal achter de toonbank houdt, is het dan soms niet noodzakelijk, dat de duim met olie gedoopt wordt, opdat de schalen recht zouden werken? In het koopen en verkoopen en handelen, en in het dagelijks beroep heeft dan niet de duim olie noodig? Nu, als het bloed en de olie op den duim gebracht is, dan zullen de zaken recht gedaan worden tusschen God en uwe consciëntie. Bloed zonder olie zou ons tot een Arminiaan maken, en olie zonder bloed is de gesteldheid van een Farizeeër; bloed met olie, olie op het bloed, zijn de rechte kentekenen van het volk van God. Zij zijn niet te scheiden en kunnen in werkelijkheid nooit van elkaar gescheiden zijn.
Ik, die zoveel schrijf, heb olie op mijn duim nodig. Heeft ook niet de voet olie noodig, opdat onzen wandel, ons leven en onze gesprekken geheiligd worden, door de genade Gods? O, of op onzen teen de olie dagelijks werd toegepast, welk een onderscheiden leven zouden wij hebben! Dan zoude onze voet bewaard worden van vele paden, waarin wij onverhoeds loopen, het zou ons nabij God brengen, doen vlieden het gezelschap en den geest der wereld, en ons bewaren voor alle soorten van zonden en zondige praktijken. Met de olie op den teen zullen wij wandelen in de vreeze des Heeren, feeder, behoedzaam, eerbiedig en geloovig, tot eer en lof van Zijn groten Naam.
De tijd zal ons niet meer toelaten op het onderwerp verder in te gaan. Wij hebben vandaag gezien, den melaatse ziek en den melaatse gezond; den melaatse ongesteld en de melaatse gereinigd; de melaatse buiten het leger en den melaatse in het leger; de melaatse verbannen en de melaatse teruggebracht. Wij hebben gezien — althans zoo wij de vorige predikatie ook hebben gevolgd, enige kentekenen der melaatsheid, en naar ik hoop, in deze predikatie ook iets van hare reiniging. Nu willen wij een zeer belangrijke vraag u voorstellen, namelijk: ‘Hoever stemt onze bevinding met deze bijzonderheden overeen?’
Ik hoop, dat gij met mij zult instemmen als ik zeg, dat ik mij nauw aan het Woord van God gehouden heb, en ook aan de bevinding van des Heeren volk. Een opmerking wil ik maken. De melaatschheid — gelijk ik in de vorige predikatie toonde, was een krankheid, die zich geleidelijk uitspreidde. Zij was niet direct in haren ergsten toestand. Er kunnen menschen hier geweest zijn, die er een weinig van kennen, dus niet veel; in wien een begin der melaatschheid is, maar waar zij nog niet zoo wijd verspreid, waar zij niet zeer diep nog in het vleesch is ingegaan. Dit laatste zal wel volgen als het begin bij hen aanwezig is. Maar dit is een onomstotelijke waarheid bij dezulken, dat zij weinig van het geneesmiddel kennen, omdat ze weinig van de ziekte kennen. En kunnen wij het één kennen zonder het andere ? Deze ceremoniëele handelingen waren uitsluitend bedoeld voor den melaatsche. Kon ook iemand anders behalve de melaatse ze verstaan, er besef van omdragen, in hare beteekenis ingaan, haar gewicht of kracht gevoelen en er persoonlijk belang bij hebben? Neen immers! Zij waren voor den melaatsche en voor hem alleen. Zij, die geen melaatschen zijn, die met deze doodelijke krankheid niet zijn besmet, bij wien de zonde in hart en consciëntie niet is ontdekt, kennen niets van hetgeen waarover wij gesproken hebben. Vraagt aan een bevindelijk en beproefd kind van God of hij deze dingen zoo gemakkelijk verkregen heeft?
Vraagt hem of deze parelen boven op het water drijven? Of zij niet in de diepte liggen, en of hij niet tot den bodem toe heeft moeten afdalen om ze in zijn bezit te krijgen? De werkelijkheid van deze dingen wordt door de meesten voorbij gezien. Zij zijn geen melaatschen, en daarom kennen zij weinig èn van de ziekte èn van het geneesmiddel. Doch dit verandert de feiten niet. Werkelijkheden zijn werkelijkheden, of wij ze kennen of niet in kennen, en gelukkig er zijn er, die deze dingen als werkelijkheden kennen, die diep doordringen in de kennis van de krankheid en van het geneesmiddel; dus iets hebben leeen verstaan beide van het bloed en van de olie.
Het is een groote genade waarlijk iets van God te kennen. Een greintje genade is van een behoudende kracht. Er zijn tijden en stonden, dat de ziel blijde zou zijn, kon zij zich vergewissen, dat zij maar een half greintje had; maar één korreltje genade maakt ons een melaatse. De natuurlijke krankheid begon met een klein plekje; het was slechts een greintje, maar zij werkte al door, totdat de man door en door besmet was.
Evenzo is het met Gods volk. Zij moeten al dieper en dieper ontdekkingen hebben van hunne melaatschheid, totdat zij zich door en door melaatsch gevoelen; en wel daarom, dat zij het middel zouden erkennen en loven, dat God beschikt en daargesteld heeft, bloed en olie, genade en barmhartigheid, vergeving en vrede. Nu deze dingen, zoals zij in des Heeren Woord ons voor ogen gesteld worden, moeten bevindelijk in de ziel gekend worden, en door de kracht en de arbeid van de Heilige Geest moeten wij daarvan in het bezit gesteld worden.
AMEN.
Preached on August 8th, 1852, at Eden Street Chapel, London.
“And the priest shall take some of the blood of the trespass offering, and the priest shall put it upon the tip of the right ear of him that is to be cleansed, and upon the thumb of his right hand, and upon the great toe of his right foot.” — Lev 14:14
WHAT a fearful disease was leprosy! and what a type and figure of that still more fearful disease, sin. When a man was infected with the slightest taint of leprosy, and the priest had pronounced him unclean, he was at once cut off from all social and domestic ties. The wife of his bosom, the child of his heart, the brothers and sisters who had played with him in infancy and grown up with him into manhood, the friend who had loved him as his own soul, all immediately cast him off. He became at once an outcast and an alien from family and friends, hearth and home. But this was not all. These indeed were keen, cutting strokes, but there was a keener and more cutting stroke still in reserve. He was driven from the chosen people of God, banished from the camp, and not permitted to draw near to the courts of the Lord’s house. For him the altar had no sacrifice; for him the sanctuary had no incense; to him the gates of the tabernacle gave no admission. He was cut off from man and cut off from God, and as his disease generally was incurable, he had no prospect before him but to die a miserable death, the flesh rotting off his bones, and limb dropping from limb. Do we not see in this dreadful malady, and in its attending circumstances, some representation of that fearful disease sin as opened up in the heart and conscience of the child of God? Let the hand of God be upon you, let sin be laid bare in your soul, and the result will be—especially if the members of your family be unacquainted with vital religion, or be opposed to the discriminating doctrines of the gospel—that the very wife of your bosom will despise you: the very children who have grown up as olive branches round about your table will scorn you: the friends with whom you have walked in business or pleasure will cast you off; and the religious body with which probably you have been connected will renounce you as a brother, and consider you but a fanatic or gloomy enthusiast. Thus we find Job expressing this portion of his bitter trial: “He hath put my brethren far from me, and mine acquaintance are verily estranged from me. My kinsfolk have failed, and my familiar friends have forgotten me. They that dwell in mine house, and my maids count me for a stranger: I am an alien in their sight. I called my servant, and he gave me no answer; I intreated him with my mouth. My breath is strange to my wife, though I intreated for the children’s sake of mine own body. Yea, young children despised me, I arose and they spake against me. All my inward friends abhorred me: and they whom I loved are turned against me.” So also said Heman: “Lover and friend hast Thou put far from me, and mine acquaintance into darkness.” Thus, too, complained David: “My lovers and my friends stand aloof from my sore; and my kinsmen stand afar off.”
But besides this, however painful to the natural feelings, there is that which far exceeds all—the separation which sin makes between God and the soul.
Leprosy, then, as I was endeavouring to show this morning, is a striking figure of that fearful disease sin as opened up in the heart and conscience. But there are some points in which the type does not exactly correspond with the antitype.
1. Leprosy was, for the most part, incurable. Those who were cured, were cured by special miracle, but the generality miserably died. This does not hold in the antitype; for every one of God’s family—and these are the only spiritual lepers—is cleansed. Not one of them dies in his leprosy; but all experience the healing hand of the Great Physician.
2. The ceremonial which was used for the cleansing of the literal leper was not to cure him; he was cured by special miracle before he was cleansed. Not so in the antitype. In the spiritual leprosy the cure and the cleansing go together; the same remedy that cures also cleanses.
3. The third point of difference is that the natural leprosy, when cured, was cured entirely. Not so in the antitype; that rather resembles the leprous house mentioned in Le 14., which had “a fretting leprosy” in the walls, ever breaking out in spite of all scraping and cleansing. The leprosy of sin remains in the child of God till the body drops into the grave, and the spirit returns to Him who gave it.
I was this morning endeavouring to describe somewhat of the nature and symptoms of that fearful disease leprosy, and to show how it was a figure of that still more fearful disease sin; and then I said that if we were spared to meet together this evening we would attempt to consider a little of the cleansing from this fearful disease.
We read: “This shall be the law of the leper in the day of his cleansing; he shall be brought unto the priest, and the priest shall go forth out of the camp, and the priest shall look and behold, if the plague of leprosy be healed in the leper, then”-and so forth.
For the sake of clearness we may divide our subject into two general heads:
I. The preliminaries before cleansing.
II. The ceremonial of cleansing.
I. There were several needful preliminaries.
1. The first regards the person to whom the whole ceremonial was entrusted. The priest, as we showed this morning, was to be the sole judge of the malady; to him the supervision of the leper was specially committed; no earthly physician was to interfere, but it was left to the man of God to discriminate and to decide upon every suspicious case. To the same divinely appointed judge was it also left to determine whether the leprosy was healed.
2. The place where examination was made and the cleansing performed was without the camp. The man was not to be brought into the camp, lest haply some taint of the disease might still remain, and communicate infection to the people. The priest, therefore, was to go to him “without the camp”. There is something very noticeable here for the ministers of Christ. They are under-physicians, and their cases lie much in the hospital; they have to visit the sick wards, and must have no delicate scruples about examining and handling ulcerated sores. “Condescend,” says the Apostle, “to men of low estate”. The servant of Christ must also know for himself the leprosy and its symptoms, that he may go without the camp and examine the cases of others: for it was out of the camp that the leper sojourned. There are many persons in this Metropolis and elsewhere who, we hope, are children of God, and though not members of churches, yet are regular hearers of the truth. Into all their various motives for continuing thus isolated I cannot enter, but one applicable to a comparatively small section of them I will mention—a feeling that they are too base and vile to have anything to do with the manifested people of God. These are lepers without the camp. The ministers, therefore, of truth must go without the camp to meet their case; not despising them because they are lepers, but remembering how many of the Lord’s people are full of “wounds and bruises, and putrefying sores”.
3. But the priest was commanded to “look”; he was not to take the matter for granted. I fear, greatly fear, that this injunction is in our day much neglected. Churches, for the most part, have too wide a door; nor is there strict supervision enough exercised. Into many so-called gospel churches almost anybody with a fluent tongue and a well-furnished head can find admission. Not so in the injunction before us. The priest was to “look,” to examine, to investigate, and see whether it was a real cure. But if the plague of leprosy was really healed, and the priest was well satisfied in his own mind that the man was sound and whole, he was then to proceed with certain ceremonies, which are highly typical and very instructive if we can enter into their spiritual purport.
II. We will now consider the appointed ceremonial with its spiritual meaning.
The priest was to take for him that was to be cleansed “two birds alive and clean, and cedar wood, and scarlet and hyssop”.
Is there not something very significant in his taking the birds? Heaven is, as it were, their home; the air, the pure air, is their abode; they are scarcely denizens of the earth; they light upon it for a few moments, but their mansion is the sky: Does not this beautifully set forth the Son of God coming from heaven? When He was in the world He was not of it; as the bird that lights upon the soil is not of the earth, though on it. He said, therefore, in the days of His flesh, “The Son of Man which is in heaven.” Why two birds were selected I shall presently show. But these birds were to be “alive”. This we may well understand spiritually and figuratively of the life of Christ. “In Him was life.” This is His mediatorial life as distinct from His self-existent life. “For as the Father hath life in Himself; so hath He given to the Son to have life in Himself” .{Joh 5:26} Of this also He speaks, “I am the way, the truth, and the life.” “Because I live, ye shall live also.” “When Christ who is our life shall appear.” The birds then were alive to signify this mediatorial life. They were also “clean”. No hawk, nor owl, nor falcon, nor vulture—no unclean bird had admission here. These clean birds represent the perfect human nature of the Lord Jesus, in which there was neither spot nor blemish—a nature altogether immaculate. Two birds were appointed because the type otherwise would have been imperfect; for the one bird represented the death, and the other the resurrection of the Lord Jesus. And as the slain bird could not live again but by special miracle, two were selected because the natural representation was so far necessarily imperfect.
But with the birds there was to be taken “cedar wood”. This is an emblem of two things, incorruptibility and fragrance. You have heard, perhaps, of the far-famed gates of the temple of Somnath in India. These gates are made of the Deodar cedar, that beautiful tree now getting common in this country; and though above a thousand years old, are said to be entirely free from decay, or even the mark of a worm. Cedar wood was therefore selected to signify the incorruptibility of the human nature of the Lord Jesus, for His body knew no corruption. But cedar wood also is especially fragrant, and when burned gives out a most powerful and acceptable odour. Was not this the case when Jesus was burned, as it were, in the flames of divine wrath? Was not that as the smell of sweet incense in the nostrils of Jehovah? Thus there was a singular beauty and appropriateness in selecting this highly odoriferous wood.
But “scarlet” also was to be taken. The meaning of this is plain at once. What could it point to but the scarlet blood of Immanuel? So the house of Rahab was marked by a scarlet thread as a sign of delivering blood. And so we read that Moses “took the blood of calves and of goats, with water, and scarlet wool, and hyssop, and sprinkled both the book and all the people”-scarlet being the appointed emblem of that precious blood of Jesus which cleanseth from all sin. The “hyssop”, too, that little herb which grows upon the wall, was used especially for the purpose of being dipped in blood and sprinkling it, as in the case of the Israelites in Egypt upon the lintel and side posts. “Purge me with hyssop,” cries David, “and I shall be clean”. Does not hyssop evidently refer to “the blood of sprinkling”? Are not all these things highly significant? Do they not all point in the clearest manner to the Lord Jesus?
But one of the birds was to be killed. O how this prefigures Immanuel’s dying upon the accursed tree! And to be killed “in an earthen vessel”-that the blood might not be spilt in vain; that every drop might be caught; that it might not fall upon the ground and mingle with the dust. O how valuable, precious, unspeakably precious is the blood of the Lamb, for by it sin is cleansed and washed away, and all the ransomed family reconciled to God! Particular redemption is the blood in the vessel; universal, the blood in the dust. But it was to be killed “over running water”. This seems to connect it with the gracious work of the Spirit; for we know that “running”, or “living”, water is the usual type of the blessed Spirit. “He that believeth on Me, as the Scripture hath said, out of his belly shall flow rivers of living water. But this spake He of the Spirit, which they that believe on Him should receive.”
But now for the living bird which, I said before, typified the resurrection of Christ. There was a necessity for two birds, because the one that died could not be raised as the Lord Jesus Christ was, except by special miracle, which was needless merely to carry out a figure. There was, therefore, another bird provided, which the priest was to take, and with it the cedar wood, the scarlet, and the hyssop, and dip them and the living bird in the blood of the bird that was killed over the running water. What a representation is this of the union and connection which there is between the blood, death, and resurrection of the Lord Jesus! The living bird was to be dipped in the blood of his fellow, so that when he spread his wings and flew abroad in the open sky, he carried with him the blood of his slaughtered companion. So Jesus when He ascended up on high, went into heaven wearing our nature; and as the high priest, on the day of atonement, entered within the vail not without blood, so the Lord Jesus presented before the Father the merits of the blood which He shed here below.
All this was to be transacted before the leper’s eyes. Because he had been a leper, and was now cured of his leprosy, he was interested in this divine ceremonial. Every minute circumstance to him had a voice; he saw all, heard all, felt all. Is not this applicable spiritually? Did not the leper’s eyes see the priest kill one bird, and dip the other in the blood of his fellow? And was not there a secret witness in his bosom as he beheld this solemn transaction, saying: “All this is for thee; the bird which dies, dies for thee; the bird which, bearing blood upon its head and bosom, mounts heavenwards, flies thither for thee. This is for thy cleansing; this God has commanded that thou mayest be restored to the sanctuary.” So when there is a view by living faith of the blood, death, sufferings, and resurrection of the Lord Jesus; when we see Him, as Paul speaks, “crucified before our eyes”, as the healed leper saw the one bird dying in agony, and the other mounting upward in liberty, there accompanies the view this inward testimony, “He died and rose again for thee.”
2. But the priest was to do something more. He was “to sprinkle the blood upon him that was to be cleansed seven times”, and then “pronounce him clean”. Aye! we have something here very significant. The priest was to sprinkle the leper seven times with blood. There was not only to be a sight of the blood, but an application of it. The leper was not merely to see the blood fall drop by drop from the slaughtered bird, but to be sprinkled also with it seven times. How clearly does all this point to “the blood of sprinkling which speaketh better things than the blood of Abel”-the application of atoning blood and dying love to the soul!
The man was now virtually clean, for we read, when he had been sprinkled seven times (a perfect number), “the priest shall pronounce him clean”.
3. But was the whole now finished? Was the cleansed leper now restored to the courts of the Lord’s house? No; not yet. More still remained to be done. “And he that is to be cleansed shall wash his clothes, and shave off all his hair, and wash himself in water, that he may be clean: and after that he shall come into the camp, and shall tarry abroad out of his tent seven days” Le 14:8
(i) He was “to wash his clothes”. This I explained in the morning, to signify the cleansing of the life and conversation. “Wherewith shall a young man cleanse his way? by taking heed thereto according to Thy word” Ps 119:9 “Having therefore these promises, dearly beloved, let us cleanse ourselves from all filthiness of the flesh and spirit, perfecting holiness in the fear of God” 2Co 7:1 This was indispensable. When he had been cleansed by the sprinkling of the blood his clothes were to be washed. He was no longer to wear the rent garments and filthy tatters of the leper, but to wash his clothes and manifest by his life and conduct what God had done for his soul.
(ii) He was to shave off his hair also, and he was to do it upon two separate occasions. First, when still without the camp, and again on the seventh day, the day before he was presented before the Lord at the door of the tabernacle. On the first occasion the command is simply that he should “shave off all his hair”, but on the seventh day that he should “shave all his hair off his head, and his beard, and his eyebrows”. This utter removing of the old hair that there might be a fresh growth of entirely new, seems to represent the passing away of old things and the becoming of all things new. When the now cleansed leper shaved off his eyebrows, his beard, and his hair, it was not a partial clipping off, but a thorough removing of the matted and tangled, leprous and tainted, weather-beaten beggar-locks which sorted well with the old rent garments, that there might be a fresh young growth of new hair from the very roots. The cleansed leper is renewed in the spirit of his mind; he puts off the old man, and puts on the new; he walks in newness of life, and serves God in newness of spirit, not in the oldness of the letter. He lives in a new world, reads a new Bible, has within him a new heart, worships God with a new spirit, and lives a new life unto and with Him who saith, “Behold, I make all things new.”
(iii) But he was also to wash his flesh in water and be clean. This seems to signify the washing of regeneration and renewing of the Holy Ghost, as the Apostle speaks: “Let us draw near with a true heart, in full assurance of faith, having our hearts sprinkled from an evil conscience, and our bodies washed with pure water.” The body washed with pure water does not mean, I believe, the ordinance of Baptism, but the washing of regeneration, as the Lord speaks of being “born of water and of the Spirit”.
4. But was this all? No. We have not exhausted this subject. It is still pregnant with instruction if we can get at it. There is a blessed vein of gold in the Scriptures deeper than any Australian mine, and richer than any Californian “digging”. “The stones of it,” as Job says, “are the place of sapphires, and it hath dust of gold. There is a path which no fowl knoweth, and the vulture’s eye hath not seen.” The cleansing of the leper had three distinct stages. First, the ceremonial without the camp, comprising the killing of the bird, the sprinkling of the blood on the leper, the shaving of his hair, and the washing of his body and clothes. Secondly, what he did when restored to the camp, and still tarrying abroad out of his tent, viz., shaving again on the seventh day all his hair, beard, and eyebrows, and washing his body and garments. And, thirdly, what the priest did on the eighth day to him at the door of the tabernacle of the congregation. To this point we are now come.
(i) On the eighth day the priest was to take “two he lambs without blemish, and one ewe lamb of the first year without blemish, and three tenth deals of fine flour for a meat offering, mingled with oil…”. Now these three lambs—two males and one female—were selected, the first for a burnt offering, the second for a trespass offering, and the third for a sin offering. The two males for the burnt and the sin offering, and the female for the trespass offering. This brought before the eye and the heart of the cleansed leper at what a cost he had been redeemed. The lamb offered whole as a burnt offering represented the Lamb of God burnt in flames of divine wrath. As then the smoke and flame ascended up to heaven, the cleansed leper would have a view of the sufferings of Jesus. He would see how Jesus gave His soul an offering for sin, and would view the displeasure and anger of God visited on His sacred and spotless head; he would, in spirit, sympathise with and mourn over Him, and would grieve and groan on account of the sins that put Him to such torture. When he saw the trespass offering, he would see how his inward sins deserved the burning flame; for in the trespass offering, not the outward body and limbs, but the inward parts, chiefly the fat round the kidneys and the entrails, was burnt in the flame of the altar. As then the smoke and flame of the burning fat of the trespass and sin offering ascended in the sight of the leper from the brazen altar, he would see what his sins had deserved; in the crackling of the fat, as it melted in the fire, he would view the wrath of God due to him; and as he saw the smoke ascend, he would see how the sacrifice of the Lord Jesus was acceptable to God, and was as a sweet smell to offended justice.
(ii) But there was to be “a meat offering” also of one tenth deal of fine flour mingled with oil. This was to be a thank-offering, to be presented by the priest for his cleansing, and represents the thankful heart of the sinner for that most undeserved mercy which is experienced in the cleansing from sin.
(iii) But there was something more to be done still. We have not yet exhausted our subject, if I have your patience and my own strength. The blood of the trespass offering was to be taken and applied in a very special manner. It was to be “put upon the tip of the right ear of him that was to be cleansed, upon the thumb of the right hand, and upon the great toe of the right foot”.
Application still! No pardon without application! No peace without the blood of sprinkling! And where was the blood to be sprinkled? Where was the application to be? First, the tip of the right ear. This seems to represent the application of atoning blood to cleanse our thoughts. What an inlet the ear is to the mind! Some have discussed the question whether it were better to be born blind or to be born deaf. It is a mercy that this is never put to our choice. But in some respects it is a greater privation to be born deaf than to be born blind, because through the ear enters language, without which there can scarcely exist any knowledge or any definite ideas. How unfurnished, how utterly unfurnished would our minds be, what a wild waste blank, were the ear, that channel of communication with the outer world, utterly closed! But it is a channel for evil as well as for good—a sad, sad inlet for sin. Can we walk the length of the street without being conscious of it? We cannot help hearing the oath of the blasphemer, or not to speak of such gross abominations, what carnality, frivolity, gaiety and worldliness meet our ear on every side! How many incentives to evil enter through the ear! A word, a whisper, what a fire it may kindle within! Hence the blood was to be applied to the ear to represent the cleansing of our thoughts, the application of atoning blood to wash away the guilt and filth of a polluted imagination. “I hate vain thoughts,” says David: and again, “In the multitude of my thoughts within me.” Aye, they are a “multitude”, for every one which enters through the ear may be the parent of a million; and all, all need to be cleansed by the application of atoning blood.
Next came the application of the blood of the slaughtered lamb to the thumb of the right hand. Ah! does not the right hand need cleansing? O how much the hand has to do in buying, selling, trafficking, writing, etc.! How hard to hold the scales betwixt the thumb and finger of the right hand always correctly! And how hard when we grasp the pen with the right thumb and fingers—and I know something of pen work—always to scrawl our thoughts aright! The hand seems to signify especially actions and dealings between man and man. And does not this want cleansing? How, then, is it to be cleansed but by atoning blood? Then there is the great toe of the right foot. And does not that represent the walk, conduct and conversation? The great toe of the right foot is to receive the applied blood as its most prominent portion—first and foremost in the path. Who can say that he does not want a daily, hourly cleansing of his walk, life, conduct and conversation? The Lord alludes to this when He said to Peter, “He that is washed needeth not save to wash his feet.” These want constant cleansing.
(iv) But was this all? No. Something further yet. The priest was to take a log (that is about three-quarters of a pint) of oil, and to pour some of it into the palm of his left hand, in order to dip his right finger into the oil, and apply a portion to the same places to which the blood had been previously applied—the tip of the right ear, the tip of the right thumb, and the top of the great toe of the right foot. You will observe, the oil was to be upon the blood. Is not this deeply significant, pregnant with instruction ? Does it not point to the sanctifying operations of God the Spirit ? Oil, we know, is specially used as a type and figure of the Holy Spirit. “The anointing that abideth in you is truth, and no lie” 1Jo 2:27 For what is anointing but ointment, and what is ointment but oil?
But you will observe that before the heart can be sanctified by the Spirit of God it must be cleansed by the blood of the Lamb. Sin must be pardoned before subdued. The conscience must be cleansed before the heart, lip and life can be sanctified. Blood precedes oil; justification precedes sanctification. The conscience is purged from dead works before the living God is served: the soul is married unto Christ before it brings forth fruit unto God. Do we not want the one as much as the other? And the one is never given without the other. If there is justification, there is sanctification. If there is Christ, there is the Spirit. If there is blood, there is oil. See how needful it is to have the oil applied to the ear, to have the thoughts sanctified. Aye, a drop of oil on the right ear makes good hearers. Those whose ear has been sprinkled with blood and touched with oil are not wayside, stony-ground hearers, but have judgment, experience, discernment, life and feeling. They know what they hear: and as the oil sanctifies the ear, so also it opens it to receive instruction. Do you bring with you an ear sprinkled with blood and sanctified with oil? Do you know what you hear, feel what you hear, believe what you hear? Does your spirit fall under it? Do your affections embrace it? Does your conscience twine around it? Do you feel it come into your very spirit with a sanctifying, softening, and humbling effect? That is being a good hearer. Such are not the generality of hearers, who have no judgment, no experience, no feeling, no discernment. We must have oil upon the ear to make good preachers, too, as well as good hearers, for without it we cannot hear the voice of the Spirit speaking in the Word of God.
And then there is the oil upon the thumb. You tradesmen, when you are holding the scales behind the counter, does not the thumb want oil upon it sometimes to make the balances right? In buying and selling, trafficking and carrying on daily employments, does not the thumb want oil upon it? And if blood and oil be upon the thumb, will not matters be right between God and conscience? Blood without oil would but make an Antinomian; oil without blood would but make a Pharisee; blood with oil, oil upon blood, makes the manifested child of God. They are not, they never can be really separated. How I, too, who write so much, need oil on my thumb! Does not the foot, too, need the oil, to have the walk, life and conversation sanctified by the grace of God? O, if there were oil daily upon the toe, what different lives we should lead! How the oil upon the toe would keep us out of things into which we so heedlessly run, bring us near to God, out of the company and spirit of the world, and preserve us from ungodly practices, and every kind of sin. With the oil upon the toe we must needs walk in the fear of God tenderly, solemnly, feelingly, reverentially, believingly, to the honour and praise of His great Name.
I think time will hardly admit of our entering more fully upon this subject. We have had today the leper sick and the leper well; the leper diseased and the leper cleansed; the leper out of the camp and the leper in the camp; the leper banished and the leper restored. We have seen—those at least who were here this morning—some of the symptoms of the malady, and we have seen something, I hope, this evening of the cleansing and restoration. Now comes the important question, How far our experience corresponds with these particulars? I hope that you will give me credit for having this day kept close to God’s Word: I have endeavoured to do so, and close also to the experience of God’s family. Now can we find in our experience anything agreeable to this? One remark I would drop. The leprosy—as I was showing this morning—was a disease that gradually spread. It was not at the worst at first. There may be those here this evening who know a little, but not much; in whom there is a beginning, but the disease is not widely, deeply spread; but it will be so if you have the beginning. At present you know little of the remedy, because you know little of the malady. And can we know the one without the other? What were all these ceremonial rites to any but the leper? Could any but the leper understand them, realise them, enter into their signification, feel their weight and power, or have any personal interest in them? None, absolutely none! They were for the leper, and the leper only.
Those who are not lepers, who have not been struck with the deadly malady, and had sin opened up in the heart and conscience, know nothing of what we have been speaking. Ask an experienced and tried child of God if he could get at these things very easily? Ask him if these pearls lie upon the surface of the water? Whether they do not lie deeply, and whether he has not had to go down to the bottom to get at them? The reality of these things is by most passed over. They are not lepers, and therefore they know little either of the malady or the remedy. But these things do not alter facts. Realities are realities, whether known or not; and there are those who know them to be realities, who enter deeply both into the malady and the remedy, and know something of both the blood and the oil. It is a mercy to know anything really of God. One grain of grace is saving. There are times and seasons when the soul would be glad to be certain it had half a grain; but one grain of grace will make a believer. The natural disease began with what seemed to be a little spot; it was but a grain, but it spread and spread till the man was infected throughout. So with God’s people. They must have deeper and deeper discoveries of the leprosy till their entire being is leprous throughout, that they may prize the remedy which God has devised and provided—blood and oil, grace and mercy, pardon and peace—for these things must not be merely shut up in the pages of God’s Word; their reality must be felt in the soul, and brought into our own possession by the power and work of the Holy Spirit.