En ook de vrouwen, die met Hem gekomen waren uit Galilea, volgden na en aanschouwden het graf, en hoe Zijn lichaam gelegd werd. En wedergekeerd zijnde, bereidden zij specerijen en zalven; en op de sabbat rustten zij naar het gebod. En op de eerste dag der week, zeer vroeg in de morgenstond, gingen zij naar het graf, dragende de specerijen, die zij bereid hadden.
Lukas 23:55-24:1
De heilige vrouwen die huilden en weeklaagden bij het kruis vergaten hun geliefde Heere niet bij het graf. Daarheen gingen hun gedachten tijdens die sabbat waarop ze naar het gebod rustten, en bij het aanbreken van de volgende dag, de eerste dag van de week, spoedden ze zich met specerijen om het geliefde Voorwerp van hun geloof en liefde te zalven (Luk. 23:16). Het geheim van de opstanding was voor hun ogen verborgen, maar ze bleven in de dood en in het graf Hem liefhebben Die ze tijdens het leven hadden liefgehad. Zullen we onze gedachten niet ook naar het graf uit laten gaan? En zullen we met deze barmhartige vrouwen er ook niet onze toevlucht toe nemen als tot de slaapplaats van het lichaam van Jezus?
De natuur huivert voor de dood, zelfs buiten datgene dat na de dood voor zo velen de grootste verschrikking is. Zelfs waar de genadetroon is opgericht en barmhartigheid zich boven straf verheugt, komen soms ongelovige gedachten op die het oordeel over de scheiding van lichaam en ziel, en de geest die een ongeziene, onbekende wereld in wordt gezonden, verwarren. Het geloof kan deze verwarrende gedachten, waar we maar niet verder op in moeten gaan, weliswaar onderdrukken, maar het geloof heeft vaste grond nodig om zich op te vestigen.
Als de ziel dus is gezegend met bemoedigende hoop of zoete overtuiging van het belang in het bloed en de gehoorzaamheid van de Heere Jezus Christus, zodat beangstigende schuldgevoelens worden verwijderd, wat versterkt de aanblik van Zijn dood het geloof dan, niet alleen als het enige offer voor de zonde, maar ook als voorbeeld voor onze eigen dood! We moeten allen sterven, en daarom kan het zien door gelovige ogen op de dood van Jezus een nuttig onderwerp van overpeinzing zijn, als een troost voor de verwarrende gedachten waarop eerder is gezinspeeld. In de handen van de Vader beval de stervende Heere Zijn geest. De Vader ontving hem, want de Vader luistert altijd (Luk. 23:46). En zo keerde de geest weder tot Degene Die hem gegeven heeft (Pred. 12:7).
Lezen: Lukas 23:44-24:1
Aan de lezer…
Misschien, lezer, kent u die ongelovige gedachten die opkomen als u aan de dood denkt: de scheiding van lichaam en ziel, en de geest die een ongeziene wereld in moet gaan. De natuur huivert daarvoor, en het is geen zonde dat te erkennen. Maar zie op die heilige vrouwen. Het geheim van de opstanding was nog voor hun ogen verborgen, en toch bleven zij Hem in de dood en in het graf liefhebben, en gingen zij in de vroege morgen met hun specerijen naar de plaats waar Zijn lichaam lag.
Laat ook uw gedachten naar dat graf uitgaan. Het geloof heeft vaste grond nodig, en die vindt het in Zijn bloed en Zijn gehoorzaamheid, en in de wijze waarop Hij stierf. De stervende Heere beval Zijn geest in de handen van de Vader, en de Vader ontving Hem. Wie Hem toebehoort, mag dat graf aanzien als een rustplaats, en niet langer als een plaats van verschrikking.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
En ook de vrouwen, die met Hem gekomen waren uit Galilea, volgden na en aanschouwden het graf, en hoe Zijn lichaam gelegd werd. En wedergekeerd zijnde, bereidden zij specerijen en zalven; en op de sabbat rustten zij naar het gebod. En op de eerste dag der week, zeer vroeg in de morgenstond, gingen zij naar het graf, dragende de specerijen, die zij bereid hadden.
Lukas 23:55-24:1
De heilige vrouwen die bij het kruis weenden en klaagden, vergaten hun geliefde Heere niet bij het graf. Daarheen gingen hun gedachten op die sabbat waarop ze naar het gebod rustten. En bij het aanbreken van de volgende dag, de eerste dag van de week, haastten ze zich met specerijen om het geliefde Voorwerp van hun geloof en liefde te zalven (Luk. 23:16). Het geheim van de opstanding was voor hun ogen verborgen, maar ze bleven Hem in de dood en in het graf liefhebben, Die ze tijdens Zijn leven hadden liefgehad. Zullen ook wij onze gedachten niet naar het graf laten uitgaan? En zullen ook wij niet met deze liefdevolle vrouwen daarheen gaan als naar de rustplaats van het lichaam van Jezus?
De natuur huivert voor de dood, zelfs afgezien van wat er na de dood komt en wat voor zovelen de grootste verschrikking is. Zelfs waar de troon van de genade is opgericht en de barmhartigheid roemt tegen het oordeel, komen soms ongelovige gedachten op. Die brengen het oordeel in verwarring wanneer het denkt aan de scheiding van lichaam en ziel, en aan de geest die een ongeziene, onbekende wereld in wordt gezonden. Het geloof kan deze verwarrende gedachten, waar we maar niet verder op in moeten gaan, wel onderdrukken, maar het geloof heeft vaste grond nodig om op te rusten.
Wanneer de ziel dus gezegend is met een bemoedigende hoop of een zoete overtuiging dat zij deel heeft aan het bloed en de gehoorzaamheid van de Heere Jezus Christus, zodat beangstigende schuldgevoelens zijn weggenomen, hoe versterkt dan de aanblik van Zijn dood het geloof! Niet alleen als het enige offer voor de zonde, maar ook als voorbeeld voor onze eigen dood. We moeten allen sterven, en daarom kan het zien met gelovige ogen op de dood van Jezus een nuttig onderwerp van overdenking zijn, als troost tegen de verwarrende gedachten waarop we eerder doelden. In de handen van de Vader beval de stervende Heere Zijn geest. De Vader ontving hem, want de Vader hoort altijd (Luk. 23:46). En zo keerde de geest weder tot Hem Die hem gegeven heeft (Pred. 12:7).
Lezen: Lukas 23:44-24:1
Aan de lezer…
Misschien, lezer, kent u die ongelovige gedachten die opkomen als u aan de dood denkt: de scheiding van lichaam en ziel, en de geest die een ongeziene wereld in moet gaan. De natuur huivert daarvoor, en het is geen zonde dat te erkennen. Maar zie op die heilige vrouwen. Het geheim van de opstanding was nog voor hun ogen verborgen, en toch bleven zij Hem in de dood en in het graf liefhebben, en gingen zij in de vroege morgen met hun specerijen naar de plaats waar Zijn lichaam lag.
Laat ook uw gedachten naar dat graf uitgaan. Het geloof heeft vaste grond nodig, en die vindt het in Zijn bloed en Zijn gehoorzaamheid, en in de wijze waarop Hij stierf. De stervende Heere beval Zijn geest in de handen van de Vader, en de Vader ontving Hem. Wie Hem toebehoort, mag dat graf zien als een rustplaats, en niet langer als een plaats van verschrikking.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
And the women also, which came with Him from Galilee, followed after, and beheld the sepulchre, and how His body was laid. And they returned, and prepared spices and ointments; and rested the sabbath day according to the commandment. Now upon the first day of the week, very early in the morning, they came unto the sepulchre, bringing the spices which they had prepared.
Luke 23:55-24:1
The holy women who wept and lamented at the cross did not forget their beloved Lord at the tomb. Thither went their thoughts on that sabbath on which they rested according to the commandment. And at the dawn of the next day, the first day of the week, they hastened with spices to anoint the beloved Object of their faith and love (Luke 24:1). The mystery of the resurrection was hidden from their eyes, but they still loved Him in death and in the grave Whom they had loved in His life. Shall not we, too, let our thoughts go out to the tomb? And shall not we, too, go thither with these loving women, as to the resting-place of the body of Jesus?
Nature shudders at death, even apart from what comes after death, which to so many is the greatest terror. Even where the throne of grace is set up and mercy rejoiceth against judgment, unbelieving thoughts sometimes arise. These perplex the judgment when it thinks of the separation of body and soul, and of the spirit being sent into an unseen, unknown world. Faith may indeed keep down these perplexing thoughts, on which we had better not dwell further, but faith needs firm ground to rest upon.
When, then, the soul is blessed with an encouraging hope or a sweet persuasion of its interest in the blood and obedience of the Lord Jesus Christ, so that distressing feelings of guilt are removed, how the sight of His death strengthens faith! Not only as the one sacrifice for sin, but also as an example for our own death. We must all die, and therefore looking with believing eyes upon the death of Jesus may be a profitable subject for meditation, as a comfort against the perplexing thoughts to which we referred before. Into the hands of the Father the dying Lord commended His spirit. The Father received it, for the Father heareth always (Luke 23:46). And so the spirit returned unto Him Who gave it (Ecclesiastes 12:7).
Reading: Luke 23:44-24:1
To the reader…
Perhaps, dear reader, you know those unbelieving thoughts that arise when you think of death: the separation of body and soul, and the spirit that must go into an unseen world. Nature shudders at it, and it is no sin to acknowledge that. But look at those holy women. The mystery of the resurrection was still hidden from their eyes, and yet they went on loving Him in death and in the grave, and went in the early morning with their spices to the place where His body lay.
Let your thoughts also go out to that tomb. Faith needs firm ground, and it finds it in His blood and His obedience, and in the way in which He died. The dying Lord commended His spirit into the hands of the Father, and the Father received Him. Whoever belongs to Him may see that grave as a resting-place, and no longer as a place of terror.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Y las mujeres que con Él habían venido de Galilea, siguieron también y vieron el sepulcro, y cómo fue puesto Su cuerpo. Y vueltas, aparejaron drogas aromáticas y ungüentos; y reposaron el sábado, conforme al mandamiento. Y el primer día de la semana, muy de mañana, vinieron al sepulcro, trayendo las drogas aromáticas que habían aparejado.
Lucas 23:55-24:1
Las santas mujeres que lloraron y se lamentaron junto a la cruz no olvidaron a su amado Señor en el sepulcro. Allá iban sus pensamientos aquel sábado en que reposaron conforme al mandamiento. Y al amanecer del día siguiente, el primer día de la semana, se apresuraron con drogas aromáticas para ungir al amado Objeto de su fe y de su amor (Lucas 24:1). El misterio de la resurrección estaba encubierto a sus ojos, pero seguían amando en la muerte y en el sepulcro a Aquel a Quien habían amado en Su vida. ¿No dejaremos también nosotros que nuestros pensamientos vayan al sepulcro? ¿Y no iremos también nosotros allá con estas mujeres amorosas, como al lugar de reposo del cuerpo de Jesús?
La naturaleza se estremece ante la muerte, aun aparte de lo que viene después de la muerte, que para tantos es el mayor terror. Aun donde está establecido el trono de la gracia y la misericordia se gloría contra el juicio, a veces surgen pensamientos incrédulos. Estos turban el juicio cuando piensa en la separación del cuerpo y del alma, y en que el espíritu es enviado a un mundo invisible y desconocido. La fe puede ciertamente reprimir estos pensamientos inquietantes, en los que mejor no nos detendremos más, pero la fe necesita un terreno firme en que descansar.
Cuando, pues, el alma es bendecida con una esperanza alentadora o una dulce persuasión de su parte en la sangre y la obediencia del Señor Jesucristo, de modo que son quitados los angustiosos sentimientos de culpa, ¡cómo fortalece la fe la vista de Su muerte! No solo como el único sacrificio por el pecado, sino también como ejemplo para nuestra propia muerte. Todos hemos de morir, y por eso mirar con ojos creyentes la muerte de Jesús puede ser un tema provechoso de meditación, como consuelo contra los pensamientos inquietantes a que antes nos referimos. En las manos del Padre encomendó el Señor moribundo Su espíritu. El Padre lo recibió, porque el Padre siempre oye (Lucas 23:46). Y así el espíritu volvió a Aquel que lo dio (Eclesiastés 12:7).
Lectura: Lucas 23:44-24:1
Al lector…
Quizá, querido lector, conoce usted esos pensamientos incrédulos que surgen cuando piensa en la muerte: la separación del cuerpo y del alma, y el espíritu que ha de ir a un mundo invisible. La naturaleza se estremece ante ello, y no es pecado reconocerlo. Pero mire a aquellas santas mujeres. El misterio de la resurrección aún estaba encubierto a sus ojos, y sin embargo siguieron amándole en la muerte y en el sepulcro, y fueron muy de mañana con sus drogas aromáticas al lugar donde yacía Su cuerpo.
Deje que también sus pensamientos vayan a aquel sepulcro. La fe necesita un terreno firme, y lo halla en Su sangre y Su obediencia, y en la manera en que Él murió. El Señor moribundo encomendó Su espíritu en las manos del Padre, y el Padre le recibió. El que le pertenece puede ver ese sepulcro como un lugar de reposo, y ya no como un lugar de terror.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl