6 mei

De Heere verhore u in de dag der benauwdheid; de naam des Gods Jacobs zette u in een hoog vertrek. Hij zende uw hulp uit het heiligdom, en ondersteune u uit Zion.
Psalm 20:1, 2

Wanneer de ziel moet gaan door het vuur der verzoeking, heeft zij hulp nodig uit het heiligdom. En niets dan hulp uit het heiligdom kan ooit aan haar weerstaan. Alle andere hulp laat de ziel waar zij haar vond. En waarom zendt de Heere hulp uit het heiligdom, anders dan omdat de ziel waaraan hulp gezonden wordt, deel heeft aan de liefde des Vaders, het bloed des Verlossers en de onderwijzing des Geestes — deel aan het gesloten eeuwig Verbond van de Drieënige Jehovah? Hulp wordt gezonden vanuit het heiligdom, omdat zijn naam van alle eeuwigheid geschreven stond in het boek des levens des Lams, gegraveerd op de palmen Zijner handen, gedragen op Zijn schouder en gedragen op Zijn hart.

Hij was in het heiligdom toen zijn Verbondshoofd voor hem stond, en in het boek des Heeren al zijn leden geschreven werden, toen er nog niet één van hen bestond. Hij was dus als in het heiligdom vóór alle tijden, en hij zal persoonlijk in het heiligdom zijn na afloop der tijden. Maar hij „moest gemaakt worden als deelgenoot van de erfenis der heiligen in het licht”. Daar hij tevoren verordineerd is het heiligdom te bewonen, moet hij ook een natuur hebben om deszelfs heilige vreugde te genieten.

Nu is het juist dat ontvangen van hulp uit het heiligdom hetwelk hem geschikt maakt het te bewonen. Mededelingen van leven en genade uit dat heiligdom maken hem tot een nieuw schepsel, en brengen geestelijk leven en hemelsgezindheid voort. De adem des hemels trekt zijn verlangen opwaarts, speent hem van de aarde en maakt hem een pelgrim en een bijwoner hier beneden, „verwachtende de stad die fundamenten heeft, welker Kunstenaar en Bouwmeester God is” (Hebreeën 11:10).

Geloofd zij God, die zijn genade
aan mij heeft groot gemaakt,
die voor mijn welstand waakt!
Zijn oog slaat mij in liefde gade;
Hij wil mij heil bereiden,
mij in een vesting leiden.

Ps. 31:17

De Heere verhore u in de dag der benauwdheid; de naam des Gods Jacobs zette u in een hoog vertrek. Hij zende uw hulp uit het heiligdom, en ondersteune u uit Zion.
Psalm 20:1, 2

Wanneer de ziel door het vuur van de verzoeking moet gaan, heeft zij hulp uit het heiligdom nodig. En niets dan hulp uit het heiligdom kan haar ooit staande houden. Alle andere hulp laat de ziel waar zij haar vond. En waarom zendt de Heere hulp uit het heiligdom? Is het niet omdat de ziel aan wie die hulp gezonden wordt, deel heeft aan de liefde van de Vader, het bloed van de Verlosser en het onderwijs van de Geest, deel aan het eeuwig gesloten Verbond van de Drieënige Jehovah? Hulp wordt uit het heiligdom gezonden omdat zijn naam van alle eeuwigheid geschreven stond in het boek des levens van het Lam, gegraveerd op de palmen van Zijn handen, gedragen op Zijn schouder en gedragen op Zijn hart.

Hij was in het heiligdom toen zijn Verbondshoofd voor hem stond, en toen in het boek van de Heere al zijn leden geschreven werden, terwijl er nog niet één van hen bestond. Hij was dus vóór alle tijden als het ware in het heiligdom, en hij zal na het einde van de tijden persoonlijk in het heiligdom zijn. Maar hij „moest gemaakt worden als deelgenoot van de erfenis der heiligen in het licht”. Omdat hij tevoren verordineerd is om het heiligdom te bewonen, moet hij ook een natuur hebben om de heilige vreugde ervan te genieten.

Nu is het juist het ontvangen van hulp uit het heiligdom dat hem geschikt maakt om het te bewonen. Mededelingen van leven en genade uit dat heiligdom maken hem tot een nieuw schepsel en brengen geestelijk leven en hemelsgezindheid voort. De adem van de hemel trekt zijn verlangen omhoog, speent hem van de aarde en maakt hem hier beneden tot een pelgrim en een vreemdeling, „verwachtende de stad die fundamenten heeft, welker Kunstenaar en Bouwmeester God is” (Hebreeën 11:10).

Geloofd zij God, die zijn genade
aan mij heeft groot gemaakt,
die voor mijn welstand waakt!
Zijn oog slaat mij in liefde gade;
Hij wil mij heil bereiden,
mij in een vesting leiden.

Ps. 31:17

The LORD hear thee in the day of trouble; the name of the God of Jacob defend thee; send thee help from the sanctuary, and strengthen thee out of Zion.
Psalm 20:1-2

When the soul has to pass through the trying hour of temptation, it needs help from the sanctuary. And nothing but help from the sanctuary can ever stand it in any stead. All other help leaves the soul just where it found it. Now why does the Lord send help from the sanctuary, but because the soul to whom help is sent, has a saving interest in the Father’s love, the Savior’s blood, and the Spirit’s teachings–a saving interest in the eternal covenant transactions of the Three-One Jehovah. Help is sent him from the sanctuary, because his name has been from all eternity registered in the Lamb’s book of life, engraved upon the palms of His hands, borne on His shoulder, and worn on His heart.

He was in the sanctuary when his covenant Head stood up on his behalf, and in the Lord’s book all His members were written when as yet there was none of them. He was then virtually in the sanctuary before all time, and he will be personally in the sanctuary after all time. But he must be “made fit to be a partaker of the inheritance of the saints in light.” As he is predestinated to inhabit that sanctuary, he must have a nature suited for its holy delights. Now it is receiving help from the sanctuary that fits him to inhabit it. Communications of life and grace out of it make him a new creature, and produce spirituality and heavenly-mindedness. The breath of heaven in his soul draws his affections upward, weans him from earth, and makes him a pilgrim and a sojourner here below, “looking for a city which has foundations, whose builder and maker is God” (Heb. 11:10).

Óigate Jehová en el día de conflicto; defiéndate el nombre del Dios de Jacob. Envíete ayuda desde el santuario, y desde Sion te sostenga.
Salmo 20:1-2

Cuando el alma tiene que pasar por la hora penosa de la tentación, necesita ayuda desde el santuario. Y nada sino la ayuda desde el santuario puede servirle jamás de algo. Toda otra ayuda deja al alma exactamente donde la encontró. Ahora bien, ¿por qué envía el Señor ayuda desde el santuario, sino porque el alma a la que se envía la ayuda tiene una parte salvadora en el amor del Padre, la sangre del Salvador y las enseñanzas del Espíritu, una parte salvadora en las eternas transacciones del pacto del Jehová trino? Se le envía ayuda desde el santuario porque su nombre ha estado desde toda la eternidad registrado en el libro de la vida del Cordero, esculpido en las palmas de Sus manos, llevado sobre Su hombro y puesto sobre Su corazón.

Estaba en el santuario cuando su Cabeza del pacto se levantó a favor de él, y en el libro del Señor estaban escritos todos Sus miembros cuando aún no existía ninguno de ellos. Estaba entonces virtualmente en el santuario antes de todo tiempo, y estará personalmente en el santuario después de todo tiempo. Pero tiene que ser “hecho apto para participar de la suerte de los santos en luz”. Así como está predestinado a habitar ese santuario, debe tener una naturaleza adecuada a sus santos deleites. Ahora bien, es el recibir ayuda desde el santuario lo que le hace apto para habitarlo. Las comunicaciones de vida y de gracia que salen de él le hacen una nueva criatura, y producen espiritualidad y una mente puesta en las cosas celestiales. El aliento del cielo en su alma eleva sus afectos, le desteta de la tierra y le hace peregrino y advenedizo aquí abajo, “esperando la ciudad con fundamentos, el artífice y hacedor de la cual es Dios” (Hebreos 11:10).