5 juni

Dewijl wij dan, broeders, vrijmoedigheid hebben om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus.
Hebreeën 10:19

Niets anders kan een levende ziel vergenoegen dan in te gaan in het heiligdom. Hij heeft behoefte aan gemeenschap met God, de heilige, heilige, heilige Heere der legerscharen. Hij handelt niet met een God Die veraf is, een afgod, een God in wie hij niet gelooft, noch waarop hij enige hoop heeft, die hij niet liefheeft; één die niet zien, noch horen, noch verlossen kan; een God van eigen verward begrip. Hij is gezet op een geheiligde en heilige gemeenschap met de God van hemel en aarde, de God Die Zich in zekere mate aan zijn ziel geopenbaard heeft als de God en Vader van de Heere Jezus Christus. Met Hem heeft hij te doen, tot Hem moet hij komen; met Hem moet hij een heilige gemeenschap onderhouden.

Hij gevoelt dat hij staat voor de ogen van een hartdoorzoekend God, voor Wiens altijd geopende oren hij zijn gebeden uitstort. Tot Zijn barmhartigheid en genade ziet hij op; Zijn mededogen smeekt hij af. Naar Zijn zaligheid verlangt hij; Zijn liefde zoekt hij en Zijn tegenwoordigheid stelt hij boven alles op prijs. Zo moet hij komen in het heilige der heiligen, want daar woont God, en tot God te genaken is te komen in het heilige der heiligen. Iemand die aldus gevoelt en handelt, is een ware Israëliet, in welke geen bedrog is; iemand van de rechte besnijdenis, die God in de Geest dient, zich in Christus Jezus verheugt en geen vertrouwen stelt in het vlees.

Anderen zijn vergenoegd met de voorhoven van het huis, met de uitwendige bouw van het huis, met de geschilderde ramen, met de gebeeldhouwde kerkbanken, met de lange zijbeuken der kerk, met lippenwerk om God te eren. Maar de levendgemaakte ziel gaat boven dit alles uit naar het binnenste heiligdom. Gelijk de hogepriester op de grote Verzoendag zich niet ophield met het volk in de voorhoven, noch met de priesters in het heilige, maar voorging en zich begaf achter het voorhangsel in het heilige der heiligen, zo ook doet het kind van God; hij blijft niet staan in het buitenste voorhof met de goddelozen, noch in het heilige met de belijders, om vergenoegd te kunnen zijn wanneer er nog een voorhangsel is tussen de Heere en zijn ziel.

Maar hij tracht te komen tot de onmiddellijke tegenwoordigheid Gods, waar hij iets moge ondervinden van Zijn genade, iets moge aanschouwen van Zijn heerlijkheid, iets moge ontmoeten van Zijn barmhartigheid en iets moge smaken van Zijn kracht. En dit doet hem voorwaarts treden in het allerheiligste.

Dewijl wij dan, broeders, vrijmoedigheid hebben om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus.
Hebreeën 10:19

Niets anders kan een levende ziel tevredenstellen dan in te gaan in het heiligdom. Hij heeft behoefte aan gemeenschap met God, de heilige, heilige, heilige Heere der legerscharen. Hij heeft niet te maken met een God Die ver weg is, een afgod, een god in wie hij niet gelooft en op wie hij geen enkele hoop heeft, die hij niet liefheeft; een die niet zien, niet horen en niet verlossen kan; een god van zijn eigen verwarde begrip. Zijn hart is gericht op een heilige en geheiligde gemeenschap met de God van hemel en aarde, de God Die Zich in zekere mate aan zijn ziel geopenbaard heeft als de God en Vader van de Heere Jezus Christus. Met Hem heeft hij te doen, tot Hem moet hij komen, met Hem moet hij een heilige gemeenschap onderhouden.

Hij voelt dat hij staat voor de ogen van een hartdoorzoekend God, voor Wiens altijd geopende oren hij zijn gebeden uitstort. Hij ziet op naar Zijn barmhartigheid en genade; hij smeekt om Zijn medelijden. Hij verlangt naar Zijn zaligheid, hij zoekt Zijn liefde en hij stelt Zijn tegenwoordigheid boven alles op prijs. Zo moet hij binnengaan in het heilige der heiligen, want daar woont God, en tot God naderen is binnengaan in het heilige der heiligen. Wie zo voelt en handelt, is een ware Israëliet, in wie geen bedrog is. Hij is iemand van de rechte besnijdenis, die God in de Geest dient, zich in Christus Jezus verheugt en geen vertrouwen stelt in het vlees.

Anderen zijn tevreden met de voorhoven van het huis, met de uitwendige bouw ervan, met de beschilderde ramen, met de gebeeldhouwde kerkbanken, met de lange zijbeuken van de kerk, met lippenwerk om God te eren. Maar de levendgemaakte ziel gaat boven dit alles uit, naar het binnenste heiligdom. De hogepriester bleef op de grote Verzoendag niet bij het volk in de voorhoven, en ook niet bij de priesters in het heilige, maar hij ging verder en begaf zich achter het voorhangsel in het heilige der heiligen. Zo doet ook het kind van God. Hij blijft niet staan in het buitenste voorhof bij de goddelozen, en ook niet in het heilige bij de belijders, om daar tevreden te zijn terwijl er nog een voorhangsel is tussen de Heere en zijn ziel.

Maar hij probeert te komen tot de onmiddellijke tegenwoordigheid van God, waar hij iets mag ervaren van Zijn genade, iets mag zien van Zijn heerlijkheid, iets mag ontmoeten van Zijn barmhartigheid en iets mag smaken van Zijn kracht. En dat doet hem voortgaan in het allerheiligste.

Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus.
Hebrews 10:19

Nothing will satisfy a living soul but coming “into the holiest.” He wants to have communion with God, the holy, holy, holy Lord God of hosts. He is not dealing with a God distant and afar off—an idol, a God in whom he has neither faith, nor hope, nor love; who can neither see, nor hear, nor save; a God of his own conception or of some indistinct, traditional opinion; but he feels in his very conscience that he is carrying on a sacred and holy communion with the God of heaven and earth, the God Who has made Himself in some measure known to his soul as the God and Father of the Lord Jesus Christ.

With Him he has to do; to Him he must come; and with Him he must hold holy communion. Before His heart-searching eyes he feels he stands; into His ever-open ears he pours his petition; to His mercy and pity he appeals; His compassion he craves; His love he seeks; His salvation he longs for; and His presence above all things he earnestly desires. So he must come into the holiest, for there God dwells; and to come unto God is to come there.

The man who thus feels and acts is an Israelite indeed in whom there is no deceit; one of the true circumcision who worship God in the Spirit, rejoice in Christ Jesus, and have no confidence in the flesh. Others are satisfied with the courts of the house, with admiring the external building, or the painted windows, carved pews, and long drawn aisles; with the mere worship of God as so much lip service. But the living soul goes beyond all that into the very heart of the sanctuary itself.

As the high priest on the day of atonement did not tarry among the people in the court, nor with the priests in the holy place, but pressed on, ever pressed on through the thick veil until he got into the holy of holies; so with the saint of God—he does not tarry in the outer court with the profane, nor in the sanctuary with the professor, so as to be satisfied with seeing God with a veil between. But he must come into that immediate presence of God, where he may see something of His grace, behold something of His glory, feel something of His mercy, and taste something of His power. And this makes him press forward into the holiest.

Así que, hermanos, teniendo libertad para entrar en el santuario por la sangre de Jesucristo.
Hebreos 10:19

Nada satisfará a un alma viva sino entrar “en el santuario”. Desea tener comunión con Dios, el santo, santo, santo Señor Dios de los ejércitos. No trata con un Dios distante y lejano —un ídolo, un dios en quien no tiene fe, ni esperanza, ni amor; que no puede ver, ni oír, ni salvar; un dios de su propia invención o de alguna opinión vaga y tradicional—, sino que siente en su misma conciencia que mantiene una comunión sagrada y santa con el Dios del cielo y de la tierra, el Dios que en alguna medida Se ha dado a conocer a su alma como el Dios y Padre del Señor Jesucristo.

Con Él tiene que tratar; a Él tiene que venir; y con Él tiene que tener santa comunión. Siente que está delante de Sus ojos que escudriñan el corazón; en Sus oídos siempre abiertos derrama su petición; a Su misericordia y piedad apela; Su compasión implora; Su amor busca; Su salvación anhela; y Su presencia desea ardientemente por encima de todas las cosas. Así que tiene que entrar en el santuario, porque allí mora Dios; y venir a Dios es venir allí.

El hombre que así siente y obra es verdaderamente un israelita en quien no hay engaño; uno de la verdadera circuncisión, de los que sirven a Dios en espíritu, se gozan en Cristo Jesús y no tienen confianza en la carne. Otros se contentan con los atrios de la casa, con admirar el edificio exterior, o las vidrieras pintadas, los bancos tallados y las largas naves; con el mero culto a Dios como tanto servicio de labios. Pero el alma viva va más allá de todo eso, hasta el corazón mismo del santuario.

Así como el sumo sacerdote, en el día de la expiación, no se detenía entre el pueblo en el atrio, ni con los sacerdotes en el lugar santo, sino que avanzaba, avanzaba siempre a través del espeso velo hasta llegar al lugar santísimo; así sucede con el santo de Dios: no se detiene en el atrio exterior con el profano, ni en el santuario con el que solo profesa, como para contentarse con ver a Dios con un velo de por medio. Sino que tiene que llegar a aquella presencia inmediata de Dios, donde pueda ver algo de Su gracia, contemplar algo de Su gloria, sentir algo de Su misericordia y gustar algo de Su poder. Y esto le hace avanzar hacia el santuario.