4 april

Maar wij zien Jezus, met heerlijkheid en eer gekroond, Die een weinig minder dan de engelen geworden was, vanwege het lijden des doods, opdat Hij door de genade Gods voor allen de dood smaken zou.
Hebreeën 2:9

Hoe wonderlijk is het, dat Hij, Die als de Zoon van God de engelen formeerde (Kol. 1:16), minder dan dezen worden zou en zelfs behoefte hebben zou aan hun dienst en ook door hen gediend werd (Matth. 4:11). O diepte van vernedering, waartoe de gezegende Verlosser nederbukte; in welke nederbukking de zuivere, smetteloze, heilige, menselijke natuur, die Hij had aangenomen in vereniging met Zijn Goddelijke Persoon als de Zoon van God, tot haar laagste punt werd gebracht. En laat ons het zorgvuldig in onze gedachten vastleggen, dat vernedering geen vermindering is. Onze Heere „vernederde Zichzelf” door een vrijwillige daad van alles overtreffende genade; en het lag evenmin in de macht van mensen of van omstandigheden om Hem van Zijn heerlijkheid te ontdoen, dan een leugenachtig getuige Hem van Zijn schuld kon overtuigen. De vlekkeloze zuiverheid van Zijn geheiligde menselijke natuur, in vereniging met Zijn Goddelijke natuur, vervuld met en opgehouden door de Heilige Geest, bewaarde Hem voor vermindering in Zijn diepste vernedering.

De doornenkroon en de purperen mantel, het spottend knielen van de Romeinse soldaten en de honende spot der Joodse priesters verminderden de heerlijkheid van onze lijdende Heere niet. Zijn heilige gehoorzaamheid aan Zijns Vaders wil in het drinken van de bittere kelk, Zijn zachtmoedige gestalte onder de grofste beledigingen, Zijn bedaarde onderwerping onder het zware lijden, hetwelk God of mensen Hem oplegden, blonken des te meer uit onder iedere poging om Hem smaadheid aan te doen. Het is allerkostelijkst eens neder te mogen blikken in sommige van die diepe vernederingen, waarin de Verlosser Zich inliet, en te zien dat in de diepste diepten van de arbeid Zijner ziel, toen Hij werd uitgestort als water en Zijn hart, doorpriemd met droefheid en smart, werd als was, Hij onder dit alles was de heerlijke Zoon Gods, hoewel Hij toch was de lijdende Zoon des mensen. En dat Hij dezelfde Jezus was, gisteren hangende aan het kruis, Die Hij heden is aan de rechterhand van Zijn Vader, waar Hij voor eeuwig zijn zal in het Koninkrijk der heerlijkheid.

Maar wij zien Jezus, met heerlijkheid en eer gekroond, Die een weinig minder dan de engelen geworden was, vanwege het lijden des doods, opdat Hij door de genade Gods voor allen de dood smaken zou.
Hebreeën 2:9

Hoe wonderlijk is het dat Hij, Die als de Zoon van God de engelen gemaakt had (Kol. 1:16), minder zou worden dan zij, en zelfs hun dienst nodig zou hebben en ook door hen gediend werd (Matth. 4:11). O, diepte van vernedering, waartoe de gezegende Verlosser Zich neerboog! In die neerbuiging werd de zuivere, smetteloze, heilige menselijke natuur, die Hij had aangenomen in vereniging met Zijn Goddelijke Persoon als de Zoon van God, tot haar laagste punt gebracht. Laten we dit zorgvuldig in onze gedachten vastleggen: vernedering is geen vermindering. Onze Heere „vernederde Zichzelf” door een vrijwillige daad van alles overtreffende genade. Het lag evenmin in de macht van mensen of omstandigheden om Hem van Zijn heerlijkheid te beroven, als het in de macht van een leugenachtige getuige lag om Hem van schuld te overtuigen.

De vlekkeloze zuiverheid van Zijn geheiligde menselijke natuur, in vereniging met Zijn Goddelijke natuur, vervuld met en gedragen door de Heilige Geest, bewaarde Hem ervoor dat Hij in Zijn diepste vernedering verminderd werd. De doornenkroon en de purperen mantel, het spottende knielen van de Romeinse soldaten en de honende spot van de Joodse priesters verminderden de heerlijkheid van onze lijdende Heere niet. Zijn heilige gehoorzaamheid aan de wil van Zijn Vader bij het drinken van de bittere kelk, Zijn zachtmoedige houding onder de grofste beledigingen en Zijn kalme onderwerping onder het zware lijden dat God of mensen Hem oplegden, blonken des te meer uit bij iedere poging om Hem te smaden.

Het is zeer kostbaar om eens te mogen neerblikken in sommige van die diepe vernederingen waarin de Verlosser Zich begaf. Dan zien we dat Hij in de diepste diepten van de arbeid van Zijn ziel, toen Hij werd uitgestort als water en Zijn hart, doorboord met droefheid en smart, werd als was, onder dit alles de heerlijke Zoon van God was, hoewel Hij toch de lijdende Zoon des mensen was. En we zien dat Hij dezelfde Jezus was, gisteren hangend aan het kruis, Die Hij vandaag is aan de rechterhand van Zijn Vader, waar Hij voor eeuwig zal zijn in het Koninkrijk der heerlijkheid.

“But we see Jesus, Who was made a little lower than the angels for the suffering of death, crowned with glory and honour; that He by the grace of God should taste death for every man.”
Hebrews 2:9

How wondrous that He Who, as the Son of God, made the angels, should be made inferior to them, and even need and receive their ministering aid and support. O the depths of humiliation to which the blessed Redeemer stooped, carrying down into their lowest point that pure, spotless, holy humanity which He had assumed into union with His divine Person as the Son of God! And let us ever bear carefully in mind that humiliation is not degradation. Our blessed Lord “humbled Himself” by a voluntary act of surpassing grace; and it was no more in the power of men or circumstances to debase Him of His glory than of lying witnesses to strip Him of His innocency. The spotless purity of His sacred humanity, as in union with His divine nature, and as filled with and upheld by the Holy Spirit, preserved it from degradation in its lowest humiliation.

The crown of thorns and the purple robe, the mocking knee of the Roman soldier and the taunting scoff of the Jewish priest, though they called forth the grace, did not tarnish the glory of our suffering Lord. His holy obedience to His Father’s will in drinking the bitter cup, His meek dignity amid the worst of insults, and His calm resignation to all the weight of suffering which God or man laid upon Him, all shone forth the more conspicuously under every attempt to dishonor Him.

It is most sweet and blessed to look down, as it were, into some of those depths of humiliation into which the Redeemer sank, and to see that in the lowest depths of His soul travail, when He was poured out like water, and His heart, broken with grief and sorrow, was melted within Him like wax, He was, in the midst of all, the glorious Son of God, though then the suffering Son of man; and that He was the same Jesus yesterday when hanging on the cross, as He is today at the right hand of His Father, and will be forever in the realms of heavenly bliss.

Empero vemos coronado de gloria y de honra, por el padecimiento de muerte, a aquel Jesús que es hecho un poco menor que los ángeles, para que por gracia de Dios gustase la muerte por todos.
Hebreos 2:9

¡Cuán maravilloso es que Aquel que, como Hijo de Dios, hizo a los ángeles, fuese hecho inferior a ellos, y aun necesitase y recibiese su ministerio de ayuda y sostén! ¡Oh, las profundidades de humillación a las que se rebajó el bendito Redentor, llevando hasta su punto más bajo aquella humanidad pura, inmaculada y santa que había asumido en unión con Su Persona divina como Hijo de Dios! Y tengamos siempre presente con cuidado que la humillación no es degradación. Nuestro bendito Señor “se humilló a Sí mismo” por un acto voluntario de gracia incomparable; y no estaba más en el poder de los hombres o de las circunstancias despojarlo de Su gloria que en el de los testigos falsos despojarlo de Su inocencia. La pureza inmaculada de Su sagrada humanidad, en unión con Su naturaleza divina, y llena del Espíritu Santo y sostenida por Él, la preservó de la degradación en su más profunda humillación.

La corona de espinas y el manto de púrpura, la rodilla burlona del soldado romano y la mofa insultante del sacerdote judío, aunque hicieron resplandecer Su gracia, no empañaron la gloria de nuestro Señor sufriente. Su santa obediencia a la voluntad de Su Padre al beber la copa amarga, Su mansa dignidad en medio de los peores insultos, y Su serena resignación a todo el peso del sufrimiento que Dios o el hombre pusieron sobre Él, todo ello resplandeció tanto más visiblemente bajo cada intento de deshonrarlo.

Es dulcísimo y bienaventurado mirar hacia abajo, por así decirlo, en algunas de aquellas profundidades de humillación en las que se hundió el Redentor, y ver que en las más hondas profundidades de la aflicción de Su alma, cuando fue derramado como aguas, y Su corazón, quebrantado de pena y tristeza, se derretía dentro de Él como cera, Él era, en medio de todo, el glorioso Hijo de Dios, aunque entonces el sufriente Hijo del hombre; y que Él era el mismo Jesús ayer, cuando colgaba de la cruz, que lo es hoy a la diestra de Su Padre, y que lo será para siempre en las regiones de la dicha celestial.