3 februari

De offeranden Gods zijn een gebroken geest; een gebroken en verslagen hart zult Gij, o God! niet verachten.
Psalm 51:19

Het hart, dat de last der zonden gevoelt, dat lijdt onder de verzoekingen van de satan, dat kreunt onder de vurige pijlen van de duivel, dat bloedt uit de wonden, veroorzaakt door het bedreven kwaad; dat hart is gebroken en verslagen. Deze gebrokenheid des harten en verslagenheid des geestes is iets, wat alleen een kind van God gevoelen kan. Hoe hard ook zijn hart bij tijden schijnt te zijn, er komen ogenblikken van geestelijke opwekking. Hoezeer hij moge verhard schijnen tegenover enige gewaarwording van liefde en barmhartigheid, of wel tegenover ellende en schuld, van tijd tot tijd, wanneer hij het het minst verwacht of er zelfs naar uitziet, komt er een verbrokenheid des harten voor de Heere.

Dan zal er een beklagen van zichzelf zijn en komt er een zich afkeren van de wereld om de gunst des Heeren te mogen genieten, en een zich als zondaar nederwerpen en pleiten op onverdiende genade. De tranen vloeien hem langs de wangen, de verzuchtingen stijgen uit zijn hart op en hij zal vernederd liggen aan de voeten van de Zaligmaker. Indien uw ziel hier niet vreemd aan is, dan hebt gij een beter deel dan welke gift ook, want de gebrokenheid des harten is iets, waarmede de zaligheid gepaard gaat, en is een offerande, die God niet zal verachten.

De offeranden Gods zijn een gebroken geest; een gebroken en verslagen hart zult Gij, o God! niet verachten.
Psalm 51:19

Het hart dat de last van de zonden voelt, dat lijdt onder de verzoekingen van de satan, dat kreunt onder de vurige pijlen van de duivel, dat bloedt uit de wonden die het bedreven kwaad heeft geslagen: dat hart is gebroken en verslagen. Deze gebrokenheid van het hart en verslagenheid van de geest is iets wat alleen een kind van God kan voelen. Hoe hard zijn hart soms ook lijkt te zijn, er komen ogenblikken van geestelijke opwekking. Hoe verhard hij ook mag lijken tegenover elk besef van liefde en barmhartigheid, of tegenover ellende en schuld, van tijd tot tijd komt er een verbrokenheid van het hart voor de Heere, juist wanneer hij het het minst verwacht of er zelfs naar uitziet.

Dan beklaagt hij zichzelf, en keert hij zich af van de wereld om de gunst van de Heere te mogen genieten. Dan werpt hij zich als zondaar neer en pleit hij op onverdiende genade. De tranen lopen hem over de wangen, de verzuchtingen stijgen uit zijn hart op en hij ligt vernederd aan de voeten van de Zaligmaker. Als uw ziel hier niet vreemd aan is, dan hebt u een beter deel dan welke gave ook. Want de gebrokenheid van het hart is iets waarmee de zaligheid gepaard gaat, en het is een offerande die God niet zal verachten.

The sacrifices of God are a broken spirit: a broken and a contrite heart, O God, thou wilt not despise.
Psalm 51:17

The heart that feels the burden of sin, that suffers under temptation, that groans beneath Satan’s fiery assaults, that bleeds under the wounds inflicted by committed evil, is broken and contrite. This brokenness of heart and contrition of spirit is a thing which a child of God alone can feel. However hard his heart at times may seem to be, there will be seasons of spiritual reviving; however he may seem steeled against any sense of love and mercy, or even of misery and guilt, from time to time when he is least expecting and looking for it, there will be a breaking down of his soul before the Lord; there will be a bewailing of himself, a turning from the world to seek the Lord’s favor, and a casting himself as a sinner once more on undeserved mercy, tears will flow down his cheeks, sighs burst from his bosom, and he will lie humble at the Savior’s feet.

If your soul has ever felt this, you have a better thing than any gift; for this brokenness of spirit is a thing that accompanies salvation, and is a sacrifice that God will not despise.

Los sacrificios de Dios son el espíritu quebrantado: al corazón contrito y humillado no despreciarás Tú, oh Dios.
Salmo 51:17

El corazón que siente la carga del pecado, que padece bajo la tentación, que gime bajo los dardos de fuego de Satanás, que sangra por las heridas causadas por el mal cometido, está quebrantado y contrito. Este quebranto de corazón y esta contrición de espíritu son algo que solo un hijo de Dios puede sentir. Por duro que a veces parezca su corazón, habrá tiempos de avivamiento espiritual; por endurecido que parezca contra todo sentido de amor y misericordia, o aun de miseria y culpa, de vez en cuando, cuando menos lo espera y lo busca, su alma se quebrantará delante del Señor; habrá un lamentarse por sí mismo, un apartarse del mundo para buscar el favor del Señor, y un echarse otra vez como pecador sobre la misericordia inmerecida; las lágrimas correrán por sus mejillas, los suspiros brotarán de su pecho, y yacerá humillado a los pies del Salvador.

Si su alma ha sentido alguna vez esto, usted tiene algo mejor que cualquier don; porque este quebranto de espíritu es una cosa que acompaña a la salvación, y es un sacrificio que Dios no despreciará.