29 januari

Elk der takken loopt over de muur.
Genesis 49:22

Er wordt nog iets opmerkenswaardigs over Jozef gezegd: „Elk der takken loopt over de muur.” Men ziet dat de vruchtbaarheid die hem was verleend, niet alleen zorgde voor bladeren en vruchten, maar ook voor de lengte van de tak. Van alle bomen en struiken is de wijnstok het zwakst, zoals de profeet Ezechiël zegt: „Wordt daarvan hout genomen, om een stuk werk te maken? Neemt men daarvan een pin, om enig vat daaraan te hangen?” (Ez. 15:3). De wijnstok is hulpeloos en kruipend, en heeft daarom latwerk of een muur nodig om aan te hangen en tot zijn uiterste lengte uit te groeien. Wat is deze muur? Is het nodig dat ik het antwoord geef? U heeft het al in uw eigen gemoed gegeven: Jezus Christus, de Zoon van God!

Hij is de muur, zoals de Heilige Geest de fontein is; en zoals de takken van Jozef, de vruchtbare tak, over de muur liepen en er met al hun gewicht op rustten, zo rusten en hangen geloof, hoop en liefde en alle zich verspreidende ranken en takken van ware godsdienst aan de muur, Christus. Welnu, de groei van de wijnstok kent geen andere grens dan de lengte van de muur. Ik heb een wijnstok gezien die tien of twaalf huizen bedekte. Hij kan zo ver uitgroeien als de muur groot is, en de takken lopen eroverheen alsof ze het heerlijk vinden zich zo ver als ze kunnen te verspreiden.

Zo is het ook met het geloof, de hoop en de liefde van een kind van God. Als hij de stevige fundering vindt die de Zoon van God, God en Mens in één Persoon, Immanuël, God met ons, het geloof verschaft, breidt hij zijn hele ziel over Hem uit. Wat is de wijnstok zonder een muur? Kruipend, liggend op de grond. En wat zijn de vruchten zonder muur? Verpletterd in het stof, vertrapt onder de voeten van elke voorbijganger, gesleept door modder en vuil. Maar als hij door een muur wordt gesteund, worden de vruchten niet verpletterd, niet vertrapt, maar blijven zij behouden in al hun overvloed en schoonheid. We dragen geen vrucht ter ere van God, ten bate van Zijn volk en ten gunste van Zijn Kerk, tenzij we op Christus rusten.

Lezen: Jesaja 32:1-8

Elk der takken loopt over de muur.
Genesis 49:22

Er wordt over Jozef nog iets opmerkelijks gezegd: „Elk der takken loopt over de muur.” We zien dat de vruchtbaarheid die hem was geschonken, niet alleen zorgde voor bladeren en vruchten, maar ook voor de lengte van de tak. Van alle bomen en struiken is de wijnstok de zwakste, zoals de profeet Ezechiël zegt: „Wordt daarvan hout genomen, om een stuk werk te maken? Neemt men daarvan een pin, om enig vat daaraan te hangen?” (Ez. 15:3). De wijnstok is hulpeloos en kruipt over de grond, en heeft daarom latwerk of een muur nodig om zich aan vast te houden en tot zijn volle lengte uit te groeien. Wat is deze muur? Moet ik het antwoord nog geven? U hebt het in uw eigen hart al gegeven: Jezus Christus, de Zoon van God!

Hij is de muur, zoals de Heilige Geest de fontein is. Zoals de takken van Jozef, de vruchtbare tak, over de muur liepen en er met al hun gewicht op rustten, zo rusten en hangen geloof, hoop en liefde en alle zich uitbreidende ranken en takken van ware godsdienst aan de muur, die Christus is. De groei van de wijnstok kent geen andere grens dan de lengte van de muur. Ik heb een wijnstok gezien die tien of twaalf huizen bedekte. Hij kan zo ver uitgroeien als de muur groot is, en de takken lopen eroverheen alsof ze het heerlijk vinden zich zo ver mogelijk uit te breiden.

Zo is het ook met het geloof, de hoop en de liefde van een kind van God. Wanneer hij de vaste grond vindt die de Zoon van God, God en Mens in één Persoon, Immanuël, God met ons, aan het geloof geeft, breidt hij zijn hele ziel over Hem uit. Wat is de wijnstok zonder muur? Kruipend, liggend op de grond. En wat zijn de vruchten zonder muur? Verpletterd in het stof, vertrapt onder de voeten van iedere voorbijganger, door modder en vuil gesleept. Maar als hij door een muur wordt gesteund, worden de vruchten niet verpletterd en niet vertrapt, maar blijven zij bewaard in al hun overvloed en schoonheid. We dragen geen vrucht tot eer van God, tot nut van Zijn volk en tot welzijn van Zijn Kerk, als we niet op Christus rusten.

Lezen: Jesaja 32:1-8

Whose branches run over the wall.
Genesis 49:22

Something else remarkable is said of Joseph: “whose branches run over the wall.” We see that the fruitfulness given to him produced not only leaves and fruit, but also length of branch. Of all trees and shrubs the vine is the weakest, as the prophet Ezekiel says: “Shall wood be taken thereof to do any work? or will men take a pin of it to hang any vessel thereon?” (Ezek. 15:3). The vine is helpless and creeps along the ground, and therefore needs a trellis or a wall to cling to and to grow out to its full length. What is this wall? Need I give the answer? You have already given it in your own heart: Jesus Christ, the Son of God!

He is the wall, as the Holy Ghost is the well. As the branches of Joseph, the fruitful bough, ran over the wall and rested on it with all their weight, so faith, hope and love and all the spreading shoots and branches of true religion rest and hang upon the wall, which is Christ. The growth of the vine knows no other limit than the length of the wall. I have seen a vine that covered ten or twelve houses. It can grow out as far as the wall is large, and the branches run over it as though they delighted to spread out as far as possible.

So it is with the faith, hope and love of a child of God. When he finds the firm ground that the Son of God, God and Man in one Person, Immanuel, God with us, gives to faith, he spreads his whole soul over Him. What is the vine without a wall? Creeping, lying on the ground. And what is the fruit without a wall? Crushed in the dust, trodden under the feet of every passer-by, dragged through mud and dirt. But when the vine is supported by a wall, the fruit is not crushed and not trodden down, but is preserved in all its abundance and beauty. We bear no fruit to the glory of God, to the profit of His people and to the good of His Church, unless we rest upon Christ.

Reading: Isaiah 32:1-8

Cuyos vástagos se extienden sobre el muro.
Génesis 49:22

Se dice de José algo más que es notable: “cuyos vástagos se extienden sobre el muro”. Vemos que la fecundidad que le fue dada no solo produjo hojas y fruto, sino también largura de rama. De todos los árboles y arbustos la vid es el más débil, como dice el profeta Ezequiel: “¿Tomarán de ella madera para hacer alguna obra? ¿Tomarán de ella una estaca para colgar en ella algún vaso?” (Ez. 15:3). La vid es impotente y se arrastra por el suelo, y por eso necesita una espaldera o un muro al cual asirse y crecer hasta su plena longitud. ¿Qué es este muro? ¿Necesito dar la respuesta? Usted ya la ha dado en su propio corazón: ¡Jesucristo, el Hijo de Dios!

Él es el muro, como el Espíritu Santo es la fuente. Así como los vástagos de José, el ramo fructífero, se extendían sobre el muro y descansaban en él con todo su peso, así la fe, la esperanza y el amor y todos los brotes y ramas extendidos de la verdadera religión descansan y penden del muro, que es Cristo. El crecimiento de la vid no conoce otro límite que la longitud del muro. He visto una vid que cubría diez o doce casas. Puede extenderse tanto como grande es el muro, y los vástagos se extienden sobre él como si se deleitaran en esparcirse lo más posible.

Así sucede con la fe, la esperanza y el amor de un hijo de Dios. Cuando halla el terreno firme que el Hijo de Dios, Dios y Hombre en una Persona, Emmanuel, Dios con nosotros, da a la fe, extiende toda su alma sobre Él. ¿Qué es la vid sin muro? Arrastrándose, tendida en el suelo. ¿Y qué es el fruto sin muro? Aplastado en el polvo, pisoteado por los pies de todo transeúnte, arrastrado por el barro y la suciedad. Pero cuando la vid está sostenida por un muro, el fruto no es aplastado ni pisoteado, sino que se conserva en toda su abundancia y hermosura. No llevamos fruto para la gloria de Dios, para provecho de Su pueblo y para bien de Su Iglesia, a menos que descansemos en Cristo.

Lectura: Isaías 32:1-8