29 mei

Houdende het geloof en een goede consciëntie; hetwelk sommigen verstoten hebbende, van het geloof schipbreuk geleden hebben.
1 Timotheüs 1:19

Wij vinden dat er in de tijd van de apostel sommige personen waren die het geloof hielden, of liever wat zij geloof noemden, en een goede consciëntie verstootten. Hij noemt hen bij name: Hymeneüs en Alexander, die hij de satan had overgegeven, dat is: hen van de kerk had uitgesloten als ketters en lasteraars. Maar indien een goede consciëntie te verstoten geacht wordt ongeschikt te zijn voor de gemeenschap met de zichtbare kerk van God, dan betaamt het ons te onderzoeken of wij dit wapen aan onze zijde en in onze hand hebben.

Wat verstaat dan de apostel onder „een goede consciëntie”? Ik geloof dat hij bedoelt een consciëntie levende in de vreze Gods, een geestelijk gezinde consciëntie, een tedere consciëntie; hij noemt ze op een andere plaats „een reine consciëntie”. Houdende het geloof in een reine consciëntie, dat is gereinigd van onkunde, van schuld, van de kracht of het geweld der zonde; het is een consciëntie, wars en afkerig om God of mensen te beledigen. Overal dan ook waar het levend geloof in de ziel is, daar gaat dit gepaard met een goede consciëntie. De Heere zendt nooit een soldaat in de strijd met het wapen des geloofs alleen. Hij geeft het geloof in de ene en een goede consciëntie in de andere hand. En hij die uitgaat met wat hij denkt het geloof te zijn, en een goede consciëntie veracht, zal zich openbaren als één van die personen die van het geloof schipbreuk lijden.

Maar waarom wordt zij een goede consciëntie genoemd? Omdat zij afdaalt van God, Die de Auteur is van alle goed, de Gever van alle goede gift en volmaakte gave. Er is niet een goed dan alleen van God, en er is niets goeds dan wat Hij Zelf plant en mededeelt. Het wapen van een goede consciëntie, waarmede de Heere Zijn soldaten wapent, werkt gelijkelijk met het geloof, zodat het zowel de oprechtheid van het geloof bewijst, als de oprechtheid en waarheid daarvan beproeft. Het geloof zonder een goede consciëntie is een dood geloof. Het draagt het merkteken der natuur, en hoe hoog het ook in vertrouwen mag opstijgen, of overvloedig schijnt te zijn in goede werken, het is niet het geloof van Gods uitverkorenen, waarvan het einde is de zaligheid der ziel.

Doch er kan gevraagd worden: Hoe werkt een goede consciëntie met het geloof? Wat is het verband tussen deze twee wapenen, en hoe ondersteunen en versterken zij elkander onderling? Wat het geloof betreft, daarvan heeft de consciëntie gevoel; wat het geloof ontvangt, dat houdt de consciëntie vast; wat het geloof omhelst, prent zich de consciëntie in. Wanneer het geloof zwak is, is de consciëntie ook zwak, en wanneer het geloof sterk is, is de consciëntie werkzaam. Zij groeien gelijkelijk en nemen ook gelijkelijk af; en gelijk twee stammen uit één wortel, bloeien zij tezamen en verwelken zij tezamen.

Hij dan alleen strijdt de goede strijd, die voortgaat met het geloof in de ene en een goede consciëntie in de andere hand. Het geloof versterkt de consciëntie, en de consciëntie versterkt het geloof; elk van die oefenende hun onderscheidene bediening tot een zelfde einde. Elk van die vervullende het werk dat de Heere bepaald heeft, en elk strijdende de strijd des Heeren, en het beveiligt de krijgsman en doet hem zijn vijand overwinnen.

Houdende het geloof en een goede consciëntie; hetwelk sommigen verstoten hebbende, van het geloof schipbreuk geleden hebben.
1 Timotheüs 1:19

We lezen dat er in de tijd van de apostel sommige personen waren die het geloof hielden, of liever wat zij geloof noemden, en een goede consciëntie verstootten. Hij noemt hen bij naam: Hymeneüs en Alexander, die hij aan de satan had overgegeven, dat wil zeggen: die hij als ketters en lasteraars uit de kerk had gesloten. Maar als het verstoten van een goede consciëntie iemand ongeschikt maakt voor de gemeenschap met de zichtbare kerk van God, dan past het ons te onderzoeken of we dit wapen aan onze zijde en in onze hand hebben.

Wat verstaat de apostel dan onder „een goede consciëntie”? Ik geloof dat hij bedoelt: een consciëntie die leeft in de vreze Gods, een geestelijk gezinde consciëntie, een tedere consciëntie. Op een andere plaats noemt hij haar „een reine consciëntie”. Het geloof houden in een reine consciëntie, dat wil zeggen: een consciëntie die gereinigd is van onwetendheid, van schuld, van de kracht of het geweld van de zonde; een consciëntie die er afkerig van is God of mensen te beledigen. Overal waar het levende geloof in de ziel is, gaat het daarom gepaard met een goede consciëntie. De Heere zendt nooit een soldaat de strijd in met alleen het wapen van het geloof. Hij geeft het geloof in de ene hand en een goede consciëntie in de andere. En wie uittrekt met wat hij voor het geloof houdt, en een goede consciëntie veracht, zal blijken één van die personen te zijn die schipbreuk lijden aan het geloof.

Maar waarom wordt zij een goede consciëntie genoemd? Omdat zij afdaalt van God, Die de Auteur is van alle goed, de Gever van alle goede gift en volmaakte gave. Er is geen goed dan alleen van God, en er is niets goeds dan wat Hij Zelf plant en meedeelt. Het wapen van een goede consciëntie, waarmee de Heere Zijn soldaten wapent, werkt samen met het geloof, zodat het zowel de oprechtheid van het geloof bewijst als de oprechtheid en waarheid ervan beproeft. Geloof zonder een goede consciëntie is een dood geloof. Het draagt het merkteken van de natuur, en hoe hoog het ook in vertrouwen mag opstijgen, of hoe overvloedig het ook in goede werken lijkt te zijn, het is niet het geloof van Gods uitverkorenen, waarvan het einde de zaligheid van de ziel is.

Maar men kan vragen: Hoe werkt een goede consciëntie samen met het geloof? Wat is het verband tussen deze twee wapens, en hoe ondersteunen en versterken zij elkaar? Wat het geloof betreft: de consciëntie voelt het; wat het geloof ontvangt, houdt de consciëntie vast; wat het geloof omhelst, prent de consciëntie zich in. Wanneer het geloof zwak is, is de consciëntie ook zwak, en wanneer het geloof sterk is, is de consciëntie werkzaam. Zij groeien samen en nemen ook samen af; en als twee stammen uit één wortel bloeien zij samen en verwelken zij samen.

Alleen hij strijdt dan de goede strijd die voortgaat met het geloof in de ene hand en een goede consciëntie in de andere. Het geloof versterkt de consciëntie, en de consciëntie versterkt het geloof; elk van beide oefent zijn eigen bediening uit tot hetzelfde doel. Elk van beide verricht het werk dat de Heere bepaald heeft, en elk strijdt de strijd van de Heere; en zo wordt de strijder beveiligd en overwint hij zijn vijand.

Holding faith, and a good conscience; which some having put away concerning faith have made shipwreck.
1 Timothy 1:19

We find that, in the Apostle’s time, there were people who held faith, or rather what they called faith, and put away “good conscience.” He mentions by name, “Hymeneus and Alexander, whom he had delivered unto Satan,” that is, excommunicated them out of the Church, as heretics and blasphemers. But if to have put good conscience away, stamps a man as unfit for the visible Church of God, it behooves us to search whether we have this weapon at our side, and in our hand.

What does the Apostle, then, mean by “a good conscience?” I believe he means a conscience alive in God’s fear, a spiritual conscience, a tender conscience, what he calls, in another part, “a pure conscience;” “holding faith in a pure conscience,” that is, purified from ignorance, from guilt, from the power of sin, “a conscience void of offence toward God and men.” Wherever, then, there is living faith in the soul, there will be united with it “a good conscience.” The Lord never sends forth a soldier to fight His battles with the weapon of faith only; He puts faith in one hand and “a good conscience” in the other. And he that goes forth with what he thinks to be faith, and casts aside “a good conscience,” will manifest himself to be one of those characters, who, “concerning faith make shipwreck.”

But why is it called “a good conscience?” Because it comes down from God, Who is the Author of all good, the Giver of “every good gift, and every perfect gift.” There is none good but He, and there is nothing good but what He Himself implants and communicates. This weapon of a good conscience, that the Lord arms His soldiers with, works with faith, as well as proves the sincerity of faith, and tests its genuineness and reality. Faith, without a good conscience, is dead. It bears upon it the mark of nature, and however high it may rise in confidence, or however it may seem to abound in good works, it is not the faith of God’s elect, of which the end is the salvation of the soul.

But it may be asked, How does a good conscience work with faith? What is the connection between these two weapons, and how do they mutually support and strengthen each other? In this way. What faith believes, good conscience feels; what faith receives, good conscience holds; what faith embraces, good conscience rivets fast; when faith is weak, good conscience is feeble; and when faith is strong, good conscience is active. They grow and they wane together, and like two stems from one root together do they flourish and fade.

He then alone wars the good warfare, who goes forth with faith in the one hand, and “good conscience” in the other; faith strengthening conscience, and conscience strengthening faith; each doing their separate office, but still tending to one end; each accomplishing the work which the Lord has appointed, and yet each fighting the Lord’s battles, and bringing the soldier safe and victorious over his enemy.

Manteniendo la fe y buena conciencia, la cual echando de sí algunos, hicieron naufragio en la fe.
1 Timoteo 1:19

Hallamos que en tiempos del apóstol había personas que mantenían la fe, o más bien lo que ellos llamaban fe, y echaban de sí la “buena conciencia”. Menciona por nombre a “Himeneo y Alejandro, los cuales entregué a Satanás”, es decir, los excomulgó de la Iglesia como herejes y blasfemos. Pero si haber echado de sí la buena conciencia marca a un hombre como no apto para la Iglesia visible de Dios, nos conviene examinar si tenemos esta arma a nuestro lado y en nuestra mano.

¿Qué quiere decir, pues, el apóstol con “buena conciencia”? Creo que se refiere a una conciencia viva en el temor de Dios, una conciencia espiritual, una conciencia tierna, lo que en otro lugar llama “limpia conciencia”: “que tengan el misterio de la fe con limpia conciencia”, es decir, limpiada de la ignorancia, de la culpa, del poder del pecado; “conciencia sin remordimiento acerca de Dios y acerca de los hombres”. Dondequiera, pues, que haya fe viva en el alma, irá unida a ella una “buena conciencia”. El Señor nunca envía a un soldado a pelear Sus batallas solo con el arma de la fe; pone la fe en una mano y la “buena conciencia” en la otra. Y el que sale con lo que él cree que es fe, y desecha la “buena conciencia”, se mostrará como uno de aquellos que “hicieron naufragio en la fe”.

Pero ¿por qué se llama “buena conciencia”? Porque desciende de Dios, que es el Autor de todo bien, el Dador de “toda buena dádiva y todo don perfecto”. No hay ninguno bueno sino Él, y no hay nada bueno sino lo que Él mismo implanta y comunica. Esta arma de la buena conciencia, con la cual el Señor arma a Sus soldados, obra junto con la fe, a la vez que prueba la sinceridad de la fe y examina su autenticidad y realidad. La fe sin buena conciencia está muerta. Lleva la marca de la naturaleza y, por alto que se eleve en confianza o por mucho que parezca abundar en buenas obras, no es la fe de los escogidos de Dios, cuyo fin es la salvación del alma.

Pero puede preguntarse: ¿cómo obra la buena conciencia junto con la fe? ¿Cuál es la conexión entre estas dos armas, y cómo se sostienen y fortalecen mutuamente? De esta manera. Lo que la fe cree, la buena conciencia lo siente; lo que la fe recibe, la buena conciencia lo retiene; lo que la fe abraza, la buena conciencia lo afianza; cuando la fe es débil, la buena conciencia es endeble; y cuando la fe es fuerte, la buena conciencia es activa. Crecen y menguan juntas, y como dos tallos de una misma raíz, juntas florecen y se marchitan.

Solo milita, pues, la buena milicia aquel que sale con la fe en una mano y la “buena conciencia” en la otra; la fe fortaleciendo la conciencia, y la conciencia fortaleciendo la fe; cada una cumpliendo su oficio propio, pero tendiendo ambas a un mismo fin; cada una realizando la obra que el Señor le ha señalado, y sin embargo ambas peleando las batallas del Señor y llevando al soldado sano y salvo, victorioso sobre su enemigo.