28 juni

Waarom Hij ook volkomenlijk kan zalig maken degenen, die door Hem tot God gaan, alzo Hij altijd leeft om voor hen te bidden.
Hebreeën 7:25

Als zij met pasverlichte ogen om zich heen kijkt, ziet de levende ziel dat de wereld van zonde en smart is vervuld; dat Gods oorspronkelijke vloek over de aarde elk aards goed heeft verbitterd; dat deze de meest nabije en geliefde sociale relaties heeft bedorven; dat beproeving en bezoeking, verliezen, kruizen, sterfgevallen, boosheden en teleurstellingen elk huis binnendringen, en vooral daar waar God wordt gevreesd; dat te midden van deze taferelen van smart en verwarring alle menselijke hulp of hoop vergeefs is; dat zij stervende is in een stervende wereld en spoedig moet verdwijnen uit deze tijdstoestand, waar alles schaduw is, tot in de eeuwigheid, waar alles stof is. Als het de Heere belieft om aan haar iets van Zichzelf te openbaren, iets van Zijn goedheid en barmhartigheid, verzoenende bloed en stervende liefde uit te storten, gaat zij steeds meer verlangen naar de onthulling van die zegeningen die alleen in Hem gevonden kunnen worden. Want Zijn zegeningen zijn niet zoals de slechts tijdelijke weldaden die we van Hem ontvangen, die allemaal tenietgaan door het gebruik ervan, maar ze zijn voor eeuwig en altijd, en als ze eenmaal zijn gegeven, worden ze nooit meer afgenomen.

Aldus worden ze voorproeven van eeuwige vreugden, want ze zijn absoluut onomkeerbaar. Toen Izak eens Jakob in Gods naam had gezegend, kon de zegening, ofschoon zij door bedrog was verkregen, omdat ze eenmaal was gegeven, niet meer worden herroepen. Hij zei daarom tegen Ezau: ‘Ik heb hem gezegend; ook zal hij gezegend wezen’ (Gen. 27:33). Dus als de Heere Zijn kinderen met een geestelijke zegening heeft gezegend die in Zijn onuitputtelijke volheid ligt opgeslagen, zijn deze zegeningen als Hijzelf: onveranderlijk en onveranderbaar. Want ‘is Hij tegen iemand, wie zal dan Hem afkeren’ (Job 23:13); Hij ‘is gisteren en heden Dezelfde en in der eeuwigheid’ (Hebr. 13:8). Degenen die Hij liefheeft, heeft Hij tot het einde lief; ‘want de genadegiften en de roeping Gods zijn onberouwelijk’ (Rom. 11:29), want Hij betreurt nooit dat Hij ze heeft gegeven, omdat eeuwige liefde hun onveranderlijke, onophoudelijke bron is.

Lezen: Romeinen 11:22-36

Waarom Hij ook volkomenlijk kan zalig maken degenen, die door Hem tot God gaan, alzo Hij altijd leeft om voor hen te bidden.
Hebreeën 7:25

Wanneer de levende ziel met pas geopende ogen om zich heen kijkt, ziet zij dat de wereld vol zonde en smart is. Zij ziet dat Gods oorspronkelijke vloek over de aarde elk aards goed heeft verbitterd en de naaste en dierbaarste betrekkingen tussen mensen heeft bedorven. Zij ziet dat beproeving en bezoeking, verliezen, kruisen, sterfgevallen, ergernissen en teleurstellingen elk huis binnendringen, en vooral daar waar God gevreesd wordt; dat te midden van deze tonelen van smart en verwarring alle menselijke hulp en hoop vergeefs is; dat zij een stervende is in een stervende wereld en spoedig moet heengaan uit de tijd, waar alles schaduw is, naar de eeuwigheid, waar alles werkelijkheid is. Wanneer het de Heere behaagt haar iets van Zichzelf te openbaren, iets van Zijn goedheid en barmhartigheid, Zijn verzoenend bloed en stervende liefde in haar uit te storten, gaat zij steeds meer verlangen naar de ontdekking van die zegeningen die alleen in Hem te vinden zijn. Want Zijn zegeningen zijn niet zoals de tijdelijke weldaden die we van Hem ontvangen, die allemaal vergaan door het gebruik, maar ze zijn voor eeuwig en altijd, en als ze eenmaal gegeven zijn, worden ze nooit meer teruggenomen.

Zo worden ze een voorsmaak van eeuwige vreugden, want ze zijn volstrekt onherroepelijk. Toen Izak eenmaal Jakob in Gods Naam had gezegend, kon die zegen, hoewel hij door bedrog verkregen was, niet meer worden herroepen, omdat hij eenmaal gegeven was. Daarom zei hij tegen Ezau: „Ik heb hem gezegend; ook zal hij gezegend wezen” (Gen. 27:33). Zo is het ook wanneer de Heere Zijn kinderen gezegend heeft met een geestelijke zegen die in Zijn onuitputtelijke volheid ligt opgeslagen: deze zegeningen zijn als Hijzelf, onveranderlijk en onveranderbaar. Want „is Hij tegen iemand, wie zal dan Hem afkeren” (Job 23:13); Hij „is gisteren en heden Dezelfde en in der eeuwigheid” (Hebr. 13:8). Wie Hij liefheeft, heeft Hij lief tot het einde; „want de genadegiften en de roeping Gods zijn onberouwelijk” (Rom. 11:29). Hij heeft er nooit berouw over dat Hij ze gegeven heeft, omdat eeuwige liefde hun onveranderlijke, nooit opdrogende bron is.

Lezen: Romeinen 11:22-36

Wherefore He is able also to save them to the uttermost that come unto God by Him, seeing He ever liveth to make intercession for them.
Hebrews 7:25

When the living soul looks around with newly opened eyes, it sees that the world is full of sin and sorrow. It sees that God’s original curse upon the earth has embittered every earthly good and spoiled the nearest and dearest relationships between men. It sees that trial and affliction, losses, crosses, bereavements, vexations and disappointments enter every house, and especially where God is feared; that in the midst of these scenes of sorrow and confusion all human help and hope are vain; that it is a dying creature in a dying world and must soon pass out of time, where all is shadow, into eternity, where all is reality. When it pleases the Lord to reveal something of Himself to it, to pour into it something of His goodness and mercy, His atoning blood and dying love, it comes to long more and more for the discovery of those blessings which are to be found in Him alone.

For His blessings are not like the temporal mercies we receive from Him, which all perish with the using, but they are for ever and ever, and once given they are never taken back. So they become a foretaste of eternal joys, for they are utterly irrevocable. When Isaac had once blessed Jacob in God’s Name, that blessing, though obtained by deceit, could no longer be revoked, because it had once been given. Therefore he said to Esau, “I … have blessed him? yea, and he shall be blessed” (Gen. 27:33).

So it is also when the Lord has blessed His children with a spiritual blessing laid up in His inexhaustible fulness: these blessings are like Himself, unchanging and unchangeable. For “He is in one mind, and who can turn Him?” (Job 23:13); He is “Jesus Christ the same yesterday, and to day, and for ever” (Heb. 13:8). Whom He loves, He loves unto the end; “for the gifts and calling of God are without repentance” (Rom. 11:29). He never repents of having given them, because eternal love is their unchanging, never-failing source.

Reading: Romans 11:22-36

Por lo cual puede también salvar eternamente a los que por Él se allegan a Dios, viviendo siempre para interceder por ellos.
Hebreos 7:25

Cuando el alma viviente mira alrededor con ojos recién abiertos, ve que el mundo está lleno de pecado y de dolor. Ve que la maldición original de Dios sobre la tierra ha amargado todo bien terrenal y ha echado a perder las relaciones más cercanas y queridas entre los hombres. Ve que la prueba y la aflicción, las pérdidas, las cruces, los duelos, las contrariedades y los desengaños entran en toda casa, y especialmente donde se teme a Dios; que en medio de estas escenas de dolor y confusión toda ayuda y esperanza humana es vana; que es una criatura que muere en un mundo que muere y que pronto ha de pasar del tiempo, donde todo es sombra, a la eternidad, donde todo es realidad. Cuando al Señor le place revelarle algo de Sí mismo, derramar en ella algo de Su bondad y misericordia, de Su sangre expiatoria y Su amor agonizante, llega a anhelar más y más el descubrimiento de aquellas bendiciones que solo se hallan en Él.

Porque Sus bendiciones no son como las misericordias temporales que recibimos de Él, que todas perecen con el uso, sino que son por siempre jamás, y una vez dadas nunca se retiran. Así llegan a ser un anticipo de los gozos eternos, pues son del todo irrevocables. Cuando Isaac hubo bendecido una vez a Jacob en el Nombre de Dios, esa bendición, aunque obtenida con engaño, ya no podía revocarse, porque había sido dada una vez. Por eso dijo a Esaú: “Yo… le bendije, y será bendito” (Gén. 27:33).

Así es también cuando el Señor ha bendecido a Sus hijos con una bendición espiritual guardada en Su plenitud inagotable: estas bendiciones son como Él mismo, invariables e inmutables. Porque “si Él se determina en una cosa, ¿quién lo apartará?” (Job 23:13); Él es “Jesucristo el mismo ayer, y hoy, y por los siglos” (Heb. 13:8). A los que ama, los ama hasta el fin; “porque sin arrepentimiento son las mercedes y la vocación de Dios” (Rom. 11:29). Él nunca se arrepiente de haberlas dado, porque el amor eterno es su fuente invariable y que nunca falla.

Lectura: Romanos 11:22-36