27 juni

Waarom Hij ook volkomenlijk kan zalig maken degenen, die door Hem tot God gaan, alzo Hij altijd leeft om voor hen te bidden.
Hebreeën 7:25

Als de levende ziel die eeuwige zegeningen, die de Heere Jezus voor Zijn kinderen heeft veiliggesteld, vergelijkt met aardse dingen, ziet zij in hoe onbetekenend deze laatste zijn: wat een zinloze stukken speelgoed, wat een nutteloze dromen, wat een voorbijgaande schaduwen het zijn. Zij verwondert zich over de dwaasheid van de mensen om zulke zinloze vertoningen na te jagen, en tijd, gezondheid, geld en het leven zelf te besteden aan het nastreven van niets meer dan ellende en vernietiging. Elke klok die zij in het voorbijgaan hoort, elk lijk dat zij langzaam naar het graf gedragen ziet worden, bedrukt haar met ernstige gevoelens wat betreft de toestand van degenen die in zonde leven en sterven. Op deze wijze leert zij steeds meer de tijd en de eeuwigheid, de aarde en de hemel, zondaren en heiligen, en belijders en bezitters tegenover elkaar te stellen. Hierdoor wordt haar geleerd, met Baruch, geen ‘grote dingen te zoeken’ voor zichzelf (Jer. 45:5), maar echte dingen – dingen die de tijd overleven en haar bekwaam maken voor de eeuwigheid.

Zodoende komt zij ertoe zich weinig aan te trekken van wat anderen denken dat goed of groot is, maar des te meer van datgene waaraan God Zelf Zijn goedkeuring heeft verleend, zoals een gevoelig geweten, een bedroefd hart, een berouwvolle geest, een nederige geest, afscheiding van de wereld en al het wereldse, onderwerping aan Zijn heilige wil, het nederig verdragen van het kruis, overeenstemming met Christus’ lijdende beeld, het toeleven naar Gods heerlijkheid. Zij ziet in dat, vergeleken met geestelijke zegeningen als deze, een luidruchtige belijdenis, een aanmatigend vertrouwen, een vast geloof in de letter van de waarheid zonder haar bezieling en kracht te ervaren, zinloos en misleidend zijn. En bang om misleid en bedrogen te worden, zoals duizenden zijn, komt zij ertoe de geringste getuigenis van de Heere Zelf dat haar hart vlak voor Hem is, hoog te schatten.

Lezen: Psalm 49

Waarom Hij ook volkomenlijk kan zalig maken degenen, die door Hem tot God gaan, alzo Hij altijd leeft om voor hen te bidden.
Hebreeën 7:25

Wanneer de levende ziel de eeuwige zegeningen die de Heere Jezus voor Zijn kinderen heeft verzekerd, vergelijkt met aardse dingen, ziet zij hoe nietig die laatste zijn: wat een ijdel speelgoed, wat een nutteloze dromen, wat een voorbijgaande schaduwen. Zij verwondert zich over de dwaasheid van de mensen, die zulke ijdele schijnvertoningen najagen en tijd, gezondheid, geld en het leven zelf besteden aan het najagen van niets anders dan ellende en verderf. Elke doodsklok die zij in het voorbijgaan hoort, elk lijk dat zij langzaam naar het graf ziet dragen, vervult haar met ernstige gedachten over de toestand van hen die in de zonde leven en sterven. Zo leert zij steeds meer de tijd tegenover de eeuwigheid te stellen, de aarde tegenover de hemel, zondaren tegenover heiligen, en belijders tegenover bezitters. Daardoor leert zij, met Baruch, voor zichzelf geen „grote dingen te zoeken” (Jer. 45:5), maar echte dingen – dingen die de tijd overleven en haar bekwaam maken voor de eeuwigheid.

Zo gaat zij weinig waarde hechten aan wat anderen goed of groot vinden, maar des te meer aan wat God Zelf heeft goedgekeurd: een teer geweten, een gebroken hart, een verslagen geest, een nederige geest, afzondering van de wereld en van al het wereldse, onderwerping aan Zijn heilige wil, het ootmoedig dragen van het kruis, gelijkvormigheid aan het lijdende beeld van Christus, en leven tot Gods eer. Zij ziet in dat, vergeleken met zulke geestelijke zegeningen, een luidruchtige belijdenis, een vermetel vertrouwen en een vast geloof in de letter van de waarheid zonder iets van haar zalving en kracht te ervaren, leeg en misleidend zijn. En omdat zij bang is misleid en bedrogen te worden, zoals duizenden zijn, gaat zij ook het geringste getuigenis van de Heere Zelf dat haar hart oprecht voor Hem is, hoog schatten.

Lezen: Psalm 49

Wherefore He is able also to save them to the uttermost that come unto God by Him, seeing He ever liveth to make intercession for them.
Hebrews 7:25

When the living soul compares the eternal blessings which the Lord Jesus has secured for His children with earthly things, it sees how worthless the latter are: what vain toys, what idle dreams, what passing shadows. It marvels at the folly of men, who pursue such vain shows and spend time, health, money and life itself in the pursuit of nothing but misery and ruin. Every funeral bell it hears in passing, every corpse it sees carried slowly to the grave, fills it with solemn thoughts about the state of those who live and die in sin. So it learns more and more to set time against eternity, earth against heaven, sinners against saints, and professors against possessors. Thereby it learns, with Baruch, to “seek not great things” for itself (Jer. 45:5), but real things — things that outlast time and make it meet for eternity.

So it comes to set little value on what others think good or great, but all the more on what God Himself has approved: a tender conscience, a broken heart, a contrite spirit, a humble mind, separation from the world and from all that is worldly, submission to His holy will, the meek bearing of the cross, conformity to the suffering image of Christ, and living to God’s glory. It sees that, compared with such spiritual blessings, a loud profession, a presumptuous confidence and a firm belief in the letter of the truth without experiencing anything of its unction and power are empty and delusive. And because it fears being deluded and deceived, as thousands are, it comes to prize highly even the least testimony from the Lord Himself that its heart is sincere before Him.

Reading: Psalm 49

Por lo cual puede también salvar eternamente a los que por Él se allegan a Dios, viviendo siempre para interceder por ellos.
Hebreos 7:25

Cuando el alma viviente compara las bendiciones eternas que el Señor Jesús ha asegurado para Sus hijos con las cosas terrenales, ve cuán sin valor son estas: qué juguetes vanos, qué sueños ociosos, qué sombras pasajeras. Se maravilla de la necedad de los hombres, que persiguen tales vanas apariencias y gastan tiempo, salud, dinero y la vida misma en la búsqueda de nada más que miseria y ruina. Cada toque de difuntos que oye al pasar, cada cadáver que ve llevar lentamente a la tumba, la llena de pensamientos solemnes sobre el estado de los que viven y mueren en pecado. Así aprende más y más a poner el tiempo frente a la eternidad, la tierra frente al cielo, los pecadores frente a los santos, y los que profesan frente a los que poseen. Con ello aprende, como Baruc, a “no buscar grandezas” para sí (Jer. 45:5), sino cosas reales: cosas que sobreviven al tiempo y la hacen apta para la eternidad.

Así llega a dar poco valor a lo que otros tienen por bueno o grande, pero tanto más a lo que Dios mismo ha aprobado: una conciencia tierna, un corazón quebrantado, un espíritu contrito, una mente humilde, la separación del mundo y de todo lo mundano, la sumisión a Su santa voluntad, el llevar mansamente la cruz, la conformidad con la imagen sufriente de Cristo y el vivir para la gloria de Dios. Ve que, comparadas con tales bendiciones espirituales, una profesión ruidosa, una confianza presuntuosa y una creencia firme en la letra de la verdad sin experimentar nada de su unción y poder son vacías y engañosas. Y porque teme ser engañada y defraudada, como lo son miles, llega a estimar en mucho aun el menor testimonio del Señor mismo de que su corazón es sincero delante de Él.

Lectura: Salmo 49