27 juni

De verdraagzaamheid der hoop.
1 Thess. 1:3

Wat wordt er bedoeld met de uitdrukking „verdraagzaamheid”? Het betekent „verduren”. De hoop heeft het te verduren, het geloof moet handelen, de liefde arbeiden. Het is de verdraagzaamheid der hoop die haar waarde en oprechtheid bewijst. De hoop gaat niet strijdende en slaande voorwaarts op haar weg. De hoop is als een geduldig lijder, vreedzaam dragende wat haar overkomt. De hoop wordt gekend in haar uithoudingsvermogen, het geloof in zijn daden.

Bijvoorbeeld wanneer de Heere Zijn aangezicht verbergt, wanneer elk bewijs daarvan buiten het gezicht raakt, wanneer geen tekenen gezien worden en de satan verzoekt, wanneer het werk der genade in de ziel geheel en al verdonkerd schijnt, en als gevolg daarvan een gevoel van vertwijfeling zich voordoet, dan moet de verdraagzaamheid der hoop dit alles verduren en zich handhaven. Zij handelt op dezelfde wijze als een anker dat een schip vasthoudt, zoals Paulus dit als een schoon zinnebeeld aanvoert. Wat is de grote waarde, de hoofdvereiste van een kabel die aan het anker verbonden is? Is het niet het uithoudingsvermogen? De kabel doet niets; zij verduurt eenvoudig. Zij maakt geen groot geraas in het water; haar goede kwaliteit, de enige kwaliteit die zij behoeft, is kracht om uit te houden en niet te breken.

Wanneer de golven zich verheffen en omhooggaan, de storm loeit en het getij sterk loopt, dan is het werk van de kabel aan het anker vast te houden en niet te breken. En zo is het ook met het anker; het doet niets en behoeft ook niets te doen. Uithouden is zijn enig werk en al zijn voortreffelijkheid. Zo is het ook met een hoopje in het hart van een zondaar. Heeft de Heere Zich ooit aan hem uitgelaten? Heeft de Heere Zich dierbaar in zijn ziel geopenbaard? Ooit in zijn consciëntie een bewijs van Zijn gunst verklaard? Ooit met kracht tot zijn ziel gesproken? Heeft hij ooit in zijn ziel het inwendig getuigenis vernomen dat hij tot het volk van God behoort? Dan wordt zijn hoop verklaard door met gelatenheid te verdragen al hetgeen er tegenin wordt gebracht om haar te overweldigen en, zo de Heere het niet belette, om haar ten enenmale te vernietigen.

De verdraagzaamheid der hoop.
1 Thess. 1:3

Wat wordt er bedoeld met het woord „verdraagzaamheid”? Het betekent „verduren”. De hoop moet verduren, het geloof moet handelen, de liefde moet arbeiden. Het is de verdraagzaamheid van de hoop die haar waarde en oprechtheid bewijst. De hoop gaat niet strijdend en slaand vooruit op haar weg. De hoop is als een geduldige lijder, die rustig draagt wat haar overkomt. De hoop wordt gekend aan haar uithoudingsvermogen, het geloof aan zijn daden.

Bijvoorbeeld: wanneer de Heere Zijn aangezicht verbergt, wanneer elk bewijs daarvan uit het zicht raakt, wanneer er geen tekenen gezien worden en de satan verzoekt, wanneer het werk van de genade in de ziel helemaal verduisterd lijkt en er als gevolg daarvan een gevoel van wanhoop opkomt, dan moet de verdraagzaamheid van de hoop dit alles verduren en standhouden. Zij werkt op dezelfde manier als een anker dat een schip vasthoudt, zoals Paulus dat als een mooi beeld gebruikt. Wat is de grote waarde, de belangrijkste eis van een kabel die aan het anker vastzit? Is dat niet het uithoudingsvermogen? De kabel doet niets; hij verduurt eenvoudig. Hij maakt geen groot geraas in het water; zijn goede eigenschap, de enige eigenschap die hij nodig heeft, is de kracht om uit te houden en niet te breken.

Wanneer de golven zich verheffen en opstuwen, de storm loeit en het getij sterk loopt, dan is het werk van de kabel het anker vast te houden en niet te breken. En zo is het ook met het anker: het doet niets en hoeft ook niets te doen. Uithouden is zijn enige werk en heel zijn voortreffelijkheid. Zo is het ook met een klein beetje hoop in het hart van een zondaar. Heeft de Heere Zich ooit aan hem bekendgemaakt? Heeft de Heere Zich dierbaar in zijn ziel geopenbaard? Heeft Hij ooit in zijn geweten een bewijs van Zijn gunst gegeven? Heeft Hij ooit met kracht tot zijn ziel gesproken? Heeft hij ooit in zijn ziel het inwendig getuigenis gehoord dat hij bij het volk van God hoort? Dan blijkt zijn hoop doordat zij gelaten verdraagt alles wat ertegen wordt ingebracht om haar te overweldigen en, als de Heere het niet verhinderde, haar volledig te vernietigen.

And patience of hope.
1 Thessalonians 1:3

What is meant by the expression “patience?” It means ‘endurance’; as though hope had to endure, faith to work, and love to labor. It is the “patience of hope” that proves its reality and genuineness. Hope does not go forward fighting and cutting its way. Hope is like a quiet sufferer, patiently bearing what comes upon it. Hope is manifested in enduring, as faith is manifested in acting.

For instance—when the Lord hides His face, when testimonies sink out of sight, when signs are not seen, when Satan tempts, when the work of grace upon the soul seems to be all obscured, and in consequence a feeling of despondency begins to set in, then the “patience of hope” is needed to endure all things—not to give way, but to maintain its hold.

It acts in the same way, according to the beautiful figure of Paul, as the anchor holds the ship. What is the main value, the chief requisite in the CABLE that holds the anchor? Is it not endurance? The cable does nothing; it simply endures. It does not make a great ado in the water; its only good quality, the only quality needed in it, is strength to endure, not to break. When the waves rise, the billows beat, the storm blows, and the tide runs strongly, then the work of the cable is not to part from the anchor, not to break, but firmly to maintain the hold it has once taken. And thus with the ANCHOR too. It does nothing, and is needed to do nothing. To hold fast is all its work and all its excellence.

Thus it is with a hope in a sinner’s breast. Has the Lord ever shown Himself gracious unto him? Has the Lord ever made Himself precious to his soul? ever dropped a testimony into his conscience? ever spoken with power to his heart? Has his soul ever felt the Spirit inwardly testifying that he is one of God’s people? Then his hope is manifested by enduring patiently everything that is brought against it to crush it, and if God did not keep, utterly to destroy it.

Y de la paciencia de la esperanza.
1 Tesalonicenses 1:3

¿Qué se quiere decir con la expresión “paciencia”? Significa ‘aguante’; como si la esperanza tuviera que aguantar, la fe obrar y el amor trabajar. Es la “paciencia de la esperanza” la que prueba su realidad y autenticidad. La esperanza no avanza luchando y abriéndose paso a golpes. La esperanza es como un sufridor callado que soporta con paciencia lo que le sobreviene. La esperanza se manifiesta en el aguantar, como la fe se manifiesta en el obrar.

Por ejemplo: cuando el Señor esconde Su rostro, cuando los testimonios se pierden de vista, cuando no se ven señales, cuando Satanás tienta, cuando la obra de gracia en el alma parece del todo oscurecida, y en consecuencia comienza a instalarse un sentimiento de desaliento, entonces se necesita la “paciencia de la esperanza” para soportarlo todo: no para ceder, sino para mantenerse asida.

Obra del mismo modo, según la hermosa figura de Pablo, que el ancla sujeta la nave. ¿Cuál es el valor principal, el requisito principal del CABLE que sujeta el ancla? ¿No es el aguante? El cable no hace nada; simplemente aguanta. No arma gran alboroto en el agua; su única buena cualidad, la única cualidad que se necesita en él, es fuerza para aguantar, para no romperse. Cuando las olas se levantan, las ondas golpean, la tormenta sopla y la marea corre con fuerza, entonces la tarea del cable es no separarse del ancla, no romperse, sino mantener firme el asidero que una vez tomó. Y así también con el ANCLA. No hace nada, y no se necesita que haga nada. Sujetarse firmemente es toda su obra y toda su excelencia.

Así sucede con la esperanza en el pecho de un pecador. ¿Se le ha mostrado alguna vez el Señor lleno de gracia? ¿Se ha hecho el Señor alguna vez precioso para su alma? ¿Ha dejado caer alguna vez un testimonio en su conciencia? ¿Ha hablado alguna vez con poder a su corazón? ¿Ha sentido alguna vez su alma al Espíritu testificando interiormente que es uno del pueblo de Dios? Entonces su esperanza se manifiesta aguantando con paciencia todo lo que se levanta contra ella para aplastarla y, si Dios no la guardara, para destruirla por completo.