22 augustus

Maar blijft gij in hetgeen gij geleerd hebt, en waarvan u verzekering gedaan is.
2 Timotheüs 3:14

Velerlei moeilijkheden ontmoet het kind van God op zijn weg naar de hemel. En die alle hebben de strekking dat zij, zonder de genade Gods, zekerlijk het afdwalen van het geloof ten gevolge zouden hebben. Wanneer hij dan vlak tegen de wind in gaat, als storm en hagel hem teisteren, als de golven zich verheffen en de stroom in snelheid toeneemt, schijnt er geen kans te zijn vooruit te komen, en hij vreest dat hij zal zijn gelijk „de kinderen Efraïms, die, schoon gewapend en van bogen voorzien, in het midden van het gevecht terugkeerden.” En toch is daar die genade in zijn hart ingeplant, en is daar dat geloof, hetwelk God de Heilige Geest eerst in zijn ziel wekte en nog levendig houdt, zodat hij, schoon hij voor een ogenblik moge afdrijven, toch nooit de Waarheid de rug zal toekeren; schoon voor een ogenblik toevende, is zijn gelaat nog naar Sion gericht.

Ik kan het van mijzelf getuigen dat al de beproevingen die ik heb doorstaan, al de verzoekingen waarin ik geleid ben geworden, en al de vervolgingen, zo van zondaars als van gelovigen, die ik heb moeten verduren, slechts hebben moeten dienen om de Waarheid Gods des te vaster in mijn hart te bevestigen. Ik heb bevonden dat beproevingen, lijden, oefeningen van buiten en van binnen, in plaats van het geloof uit de ziel te verdrijven en die uitwerking te hebben die Satan erdoor zou uitoefenen, door het hart van de Waarheid tot de dwaling, en van de gemeente Gods tot de wereld te brengen — ik heb bevonden bij eigen ervaring dat de in- en uitwendige beproevingen de Waarheid en de liefde tot de Waarheid steeds dieper in mijn hart bevestigen, en, in plaats van ons geloof te doen afdwalen, gediend hebben om het te versterken, te bemoedigen en te bevestigen.

Ik vrees niet, neen, schoon ik door duist’re dalen
in doodsgevaar bekommerd om moest dwalen.
Gij blijft mij bij in alle tegenspoeden:
uw stok en staf zal mij altoos behoeden.
Gij troost mijn ziel en richt in mededogen
de tafel aan voor mijner haat’ren ogen.

Ps. 23:2

Maar blijft gij in hetgeen gij geleerd hebt, en waarvan u verzekering gedaan is.
2 Timotheüs 3:14

Het kind van God ontmoet op zijn weg naar de hemel allerlei moeilijkheden. En die zouden allemaal, zonder de genade van God, er zeker toe leiden dat hij van het geloof afdwaalde. Wanneer hij dan pal tegen de wind in gaat, wanneer storm en hagel hem teisteren, wanneer de golven opsteken en de stroom steeds sneller wordt, lijkt er geen kans te zijn om vooruit te komen. Dan vreest hij dat hij zal zijn als „de kinderen Efraïms, die, schoon gewapend en van bogen voorzien, in het midden van het gevecht terugkeerden.” En toch is die genade in zijn hart geplant, en is er dat geloof dat God de Heilige Geest eens in zijn ziel gewekt heeft en nog levend houdt. Daardoor zal hij, al drijft hij een ogenblik af, de Waarheid toch nooit de rug toekeren; al blijft hij een ogenblik staan, zijn gelaat is nog steeds naar Sion gericht.

Ik kan van mijzelf getuigen dat alle beproevingen die ik heb doorstaan, alle verzoekingen waarin ik geleid ben, en alle vervolgingen die ik heb moeten verduren, zowel van zondaars als van gelovigen, er alleen maar toe gediend hebben de Waarheid van God des te vaster in mijn hart te bevestigen. Beproevingen, lijden en oefeningen van buiten en van binnen zouden, zoals Satan dat wil, het geloof uit de ziel kunnen verdrijven en het hart van de Waarheid naar de dwaling en van de gemeente van God naar de wereld kunnen brengen. Maar in plaats daarvan heb ik uit eigen bevinding gemerkt dat de inwendige en uitwendige beproevingen de Waarheid en de liefde tot de Waarheid steeds dieper in mijn hart bevestigen. In plaats van ons geloof te doen afdwalen, hebben zij gediend om het te versterken, te bemoedigen en te bevestigen.

Ik vrees niet, neen, schoon ik door duist’re dalen
in doodsgevaar bekommerd om moest dwalen.
Gij blijft mij bij in alle tegenspoeden:
uw stok en staf zal mij altoos behoeden.
Gij troost mijn ziel en richt in mededogen
de tafel aan voor mijner haat’ren ogen.

Ps. 23:2

But continue thou in the things which thou hast learned and hast been assured of.
2 Timothy 3:14

Various hindrances meet the child of God in his path heavenwards. And their tendency is such, that but for the grace of God, they would effectually succeed in driving him from the faith. When, then, he has to meet a head wind blowing right in his teeth, when the storm and hail beat roughly upon him, when the waves rise high and the stream runs strong, there seems no getting on; and he fears that he shall be like “the children of Ephraim, who, being armed, and carrying bows, turned back in the day of battle.”

And yet there is that grace implanted in his heart, there is that faith which God the Spirit first created and still keeps alive in his soul, that though he may for a moment be driven aside, he yet never turns his back upon the truth; though retarded for a moment, his face is still Zionwards.

I can say for myself, that all the trials I have passed through, all the temptations I have been in, and all the persecutions I have had to endure, from sinner and from saint, have only served to rivet the truth of God more firmly in my heart. I find the trials, sufferings, exercises from without and from within, instead of driving faith out of the soul, having that effect which Satan would produce by them, and driving the heart from truth into error, from the Church of God into the world—I can say, from feeling experience, that these inward and outward trials only rivet the truth, and the love of the truth, more deeply in my heart; and instead of driving out faith, they have only tended to strengthen, encourage, and confirm it.

Empero persiste tú en lo que has aprendido y te persuadiste.
2 Timoteo 3:14

Diversos estorbos salen al encuentro del hijo de Dios en su camino hacia el cielo. Y su tendencia es tal que, si no fuera por la gracia de Dios, lograrían eficazmente apartarlo de la fe. Cuando, pues, tiene que hacer frente a un viento contrario que le sopla de lleno en la cara, cuando la tormenta y el granizo lo azotan con dureza, cuando las olas se alzan y la corriente es fuerte, parece que no hay manera de avanzar; y teme llegar a ser como “los hijos de Ephraim armados, flecheros, volvieron las espaldas el día de la batalla.”

Y sin embargo, hay aquella gracia implantada en su corazón, hay aquella fe que Dios el Espíritu creó primero y aún mantiene viva en su alma, de modo que, aunque por un momento sea desviado, nunca vuelve la espalda a la verdad; aunque por un momento sea detenido, su rostro sigue vuelto hacia Sion.

Puedo decir por mi parte que todas las pruebas por las que he pasado, todas las tentaciones en que me he visto y todas las persecuciones que he tenido que soportar, tanto de pecadores como de santos, solo han servido para remachar la verdad de Dios más firmemente en mi corazón. Hallo que las pruebas, los sufrimientos y los ejercicios de fuera y de dentro, en lugar de expulsar la fe del alma, que es el efecto que Satanás quisiera producir por ellos, arrastrando el corazón de la verdad al error y de la Iglesia de Dios al mundo; puedo decir, por experiencia sentida, que estas pruebas interiores y exteriores solo remachan la verdad, y el amor de la verdad, más hondamente en mi corazón; y en lugar de expulsar la fe, solo han tendido a fortalecerla, alentarla y confirmarla.