18 september

Opdat de mens Gods volmaakt zij, tot alle goed werk volmaaktelijk toegerust.
2 Timotheüs 3:17

Van welke volmaaktheid spreekt de Heilige Geest hier? Voorzeker niet van volmaaktheid in het vlees; dat is maar een wilde droom van vrije wil en arminianisme. Maar volmaaktheid betekent hier, en waar ook in de Schrift, in het geloof bevestigd en gegrond te zijn, zoals wij de apostel horen zeggen (Hebr. 5:14): „Den volmaakten¹) is de vaste spijze, die door de gewoonheid de zinnen geoefend hebben, tot onderscheiding beide des goeds en des kwaads.” De volmaaktheid van de christen bestaat dus niet in de volmaaktheid des vleses, maar daarin dat men in het goddelijk leven tot rijpere leeftijd gekomen is; of, als ik het zo noemen mag, dat men een christen is die tot jaren van onderscheid gekomen is, of, zoals de apostel het noemt, „een man in Christus”.

Wanneer Paulus daarom zegt: „Laat ons daarom zovelen als volmaakt zijn”, wil hij zeggen: geen kinderen meer zijnde, „niet heen en weder geslingerd worden door allerlei wind van leer”, maar begunstigd met een mate van christelijke wijsheid en sterkte. Het is deze christelijke rijpheid van leeftijd die in de Schrift „volmaaktheid” genoemd wordt, en die is alleen verkrijgbaar door lijden. Het is alleen door het vuur dat het schuim en de onreinheid van farizese gerechtigheid wordt weggenomen, en de ziel komt uit het vuur als „een vat ter ere”, geheiligd en geschikt voor het gebruik des Meesters. De Heere van leven en heerlijkheid werd „volmaakt door lijden”, en er is geen andere weg langs welke Zijn volgelingen geestelijk volmaakt gemaakt worden. Totdat een mens in het lijden geleid wordt, kent hij de waarheid niet in haar zoetheid. Wij zijn vol van vrije wil, hoogmoed, vermetelheid en eigengerechtigheid. Maar wanneer de ziel in het lijden gedoopt wordt, wordt zij in zekere mate in de waarheid bevestigd, gesterkt in de dingen Gods, en gelijkvormig gemaakt aan het beeld van Christus.

Gij toetstet mij bij dag en nacht,
Gij vondt mij trouw in vreugd’ of smarte.
De mond sprak steeds de taal van ’t harte,
door beide is hun plicht betracht.
Wat ook de zondaar aan moog’ vangen,
ik heb voor zijn afschuw’lijk pad
een haat, een afkeer opgevat,
ik gruw van zijn verkeerde gangen.

Ps. 17:2

¹) In de Engelse Bijbelvertaling staat „den meerderjarigen”, doch in de kanttekening „volmaakten”.

Opdat de mens Gods volmaakt zij, tot alle goed werk volmaaktelijk toegerust.
2 Timotheüs 3:17

Over welke volmaaktheid spreekt de Heilige Geest hier? Zeker niet over volmaaktheid in het vlees; dat is niet meer dan een wilde droom van vrije wil en arminianisme. Volmaaktheid betekent hier, en ook elders in de Schrift, dat men in het geloof bevestigd en gegrond is. Zo horen wij de apostel zeggen (Hebr. 5:14): „Den volmaakten¹) is de vaste spijze, die door de gewoonheid de zinnen geoefend hebben, tot onderscheiding beide des goeds en des kwaads.” De volmaaktheid van de christen bestaat dus niet in de volmaaktheid van het vlees, maar hierin, dat men in het Goddelijk leven tot een rijpere leeftijd gekomen is. Of, als ik het zo mag noemen: dat men een christen is die tot de jaren van onderscheid gekomen is, of, zoals de apostel het noemt, „een man in Christus”.

Wanneer Paulus daarom zegt: „Laat ons daarom zovelen als volmaakt zijn”, bedoelt hij: wij die geen kinderen meer zijn, die „niet heen en weder geslingerd worden door allerlei wind van leer”, maar begenadigd zijn met een mate van christelijke wijsheid en kracht. Het is deze christelijke rijpheid die in de Schrift „volmaaktheid” genoemd wordt, en die is alleen te verkrijgen door lijden. Alleen door het vuur worden het schuim en de onreinheid van farizese gerechtigheid weggenomen, en de ziel komt uit het vuur als „een vat ter ere”, geheiligd en geschikt voor het gebruik van de Meester. De Heere van leven en heerlijkheid werd „volmaakt door lijden”, en er is geen andere weg waarlangs Zijn volgelingen geestelijk volmaakt gemaakt worden. Zolang iemand niet in het lijden geleid wordt, kent hij de waarheid niet in haar zoetheid. Wij zijn vol vrije wil, hoogmoed, vermetelheid en eigengerechtigheid. Maar wanneer de ziel in het lijden gedoopt wordt, wordt zij tot op zekere hoogte in de waarheid bevestigd, gesterkt in de dingen van God en gelijkvormig gemaakt aan het beeld van Christus.

Gij toetstet mij bij dag en nacht,
Gij vondt mij trouw in vreugd’ of smarte.
De mond sprak steeds de taal van ’t harte,
door beide is hun plicht betracht.
Wat ook de zondaar aan moog’ vangen,
ik heb voor zijn afschuw’lijk pad
een haat, een afkeer opgevat,
ik gruw van zijn verkeerde gangen.

Ps. 17:2

¹) In de Engelse Bijbelvertaling staat „den meerderjarigen”, doch in de kanttekening „volmaakten”.

That the man of God may be perfect, throughly furnished unto all good works.
2 Timothy 3:17

What perfection does the Holy Spirit speak of here? Certainly not perfection in the flesh; that is but a wild dream of free-will and Arminianism. But perfection here and elsewhere means a being well-established and grounded in the faith, as we find the Apostle speaking (Heb. 5:14), “Strong food belongs to those who are of full age” (literally, as we read in the margin, “perfect”), “even those who by reason of use have their senses exercised to discern both good and evil.” Christian perfection does not then consist in perfection in the flesh, but in having arrived at maturity in the divine life, in being what I may call a Christian adult, or what the Apostle terms “a MAN in Christ.”

When Paul therefore says, “Let us therefore, as many as be perfect,” he means “being no more children, tossed to and fro, and carried about with every wind of doctrine,” but favored with a measure of Christian wisdom and strength. It is this Christian maturity which is called in Scripture, “perfection,” and it is only obtained by suffering. It is only in the furnace that the tin and dross of pharisaic righteousness is purged away; and the soul comes out of the furnace “a vessel unto honor, sanctified and fit for the Master’s use.”

The Lord of life and glory was made “perfect by suffering;” and there is no other way whereby His followers are made spiritually perfect. Until a man is led into suffering, he does not know the truth in its sweetness. We are full of free-will, pride, presumption, and self-righteousness. But when the soul is baptized into suffering, it is in a measure established in the truth, strengthened in the things of God, and conformed to the image of Christ.

Para que el hombre de Dios sea perfecto, enteramente instruído para toda buena obra.
2 Timoteo 3:17

¿De qué perfección habla aquí el Espíritu Santo? Ciertamente no de perfección en la carne; eso no es más que un sueño desatinado del libre albedrío y del arminianismo. Sino que perfección, aquí y en otros lugares, significa estar bien afirmado y fundado en la fe, como hallamos que habla el apóstol (He. 5:14): “La vianda firme es para los de edad madura” (literalmente, como leemos al margen, “perfectos”), “para los que por la costumbre tienen los sentidos ejercitados en el discernimiento del bien y del mal.” La perfección cristiana, pues, no consiste en perfección en la carne, sino en haber llegado a la madurez en la vida divina, en ser lo que puedo llamar un cristiano adulto, o lo que el apóstol llama “un HOMBRE en Cristo.”

Por tanto, cuando Pablo dice: “Así que, todos los que somos perfectos”, quiere decir “que ya no seamos niños fluctuantes, y llevados por doquiera de todo viento de doctrina”, sino favorecidos con una medida de sabiduría y fuerza cristianas. Es esta madurez cristiana la que en la Escritura se llama “perfección”, y solo se obtiene por el padecimiento. Solo en el horno se purgan el estaño y la escoria de la justicia farisaica; y el alma sale del horno como “vaso para honra, santificado, y útil para los usos del Señor.”

El Señor de la vida y de la gloria fue hecho “consumado por aflicciones”; y no hay otro camino por el cual Sus seguidores sean hechos espiritualmente perfectos. Hasta que un hombre es llevado al padecimiento, no conoce la verdad en su dulzura. Estamos llenos de libre albedrío, orgullo, presunción y justicia propia. Pero cuando el alma es bautizada en el padecimiento, es en alguna medida afirmada en la verdad, fortalecida en las cosas de Dios y conformada a la imagen de Cristo.