18 maart

Hij vermenigvuldigt de sterkte dien, die geen krachten heeft.
Jesaja 40:29

Het volk Gods is dikwijls in die staat, dat „het geen kracht heeft”. Al hun kracht schijnt uitgeput en hun sterkte geheel versmolten; de zonde schijnt de overhand over hen te hebben gekregen; het is hun als hadden zij noch de wil, noch het vermogen om de loopbaan te lopen die hun is voorgesteld, of in de weg des Heeren te volharden. En toch hebben zij dan zelfs kracht; want er staat geschreven: „Hij vermenigvuldigt de sterkte.” Er staat niet: Hij geeft, verleent, deelt kracht mede; maar: „Hij vermenigvuldigt de kracht.” Hoe kan dat zijn?

Wij moeten kracht hebben om onze zwakheid te gevoelen. God moet Zijn macht doen blijken om ons in staat te stellen in nietigheid en hulpeloosheid neer te zinken. Daarom staat er: „Hij vermenigvuldigt de sterkte.” Het is als wilde het zeggen: Is juist niet het vermogen om in menselijke zwakheid, hulpeloosheid en nietigheid neer te zinken, sterkte? Zo is het in Gods verborgen wegen. En daarom „vermenigvuldigt Hij de sterkte” aan hen die geen kracht hebben (met andere woorden: aan hen die het in hun eigen consciëntie gevoelen dat zij volstrekt geen kracht hebben, die alle natuurlijke sterkte en wijsheid missen).

De Heere nu „vermenigvuldigt de sterkte” op een zeer geheimzinnige wijze. Dikwijls doet Hij in alle stilte en in het geheim krachten droppelen in de ziel. Wij moeten niet juist altijd grote openbaringen verwachten. Dat is de wijze niet waarop God gewoonlijk de sterkte vermenigvuldigt. Als Hij de ziel bezoekt, openbaart zich dit door vruchten en gevolgen, en meer door het te zien als het voorbij is, dan door een onmiddellijke opwekking. De verleende kracht is gemakkelijker te gevoelen dan de hand te zien die ze verleent. In dit opzicht gelijkt het meer op de nieuwe geboorte, waarvan de Heere zegt: „De wind blaast waarhenen hij wil en gij hoort zijn geluid, maar gij weet niet vanwaar hij komt, en waar hij henengaat” (Joh. 3:8).

Gij hebt, o Heer, in ’t dood’lijkst tijdsgewricht
mijn ziel gered, mijn tranen willen drogen.

Psalm 116:5

Hij vermenigvuldigt de sterkte dien, die geen krachten heeft.
Jesaja 40:29

Het volk van God verkeert vaak in de toestand dat „het geen kracht heeft”. Al hun kracht lijkt uitgeput en hun sterkte helemaal weggesmolten. De zonde lijkt de overhand over hen gekregen te hebben. Het is hun alsof zij noch de wil noch het vermogen hebben om de loopbaan te lopen die hun is voorgesteld, of om op de weg van de Heere te volharden. En toch hebben zij juist dan kracht, want er staat geschreven: „Hij vermenigvuldigt de sterkte.” Er staat niet: Hij geeft, verleent of deelt kracht mee, maar: „Hij vermenigvuldigt de kracht.” Hoe kan dat?

Wij hebben kracht nodig om onze zwakheid te voelen. God moet Zijn macht laten blijken om ons in staat te stellen weg te zinken in nietigheid en hulpeloosheid. Daarom staat er: „Hij vermenigvuldigt de sterkte.” Het is alsof de tekst wil zeggen: is juist het vermogen om weg te zinken in menselijke zwakheid, hulpeloosheid en nietigheid niet sterkte? Zo gaat het in Gods verborgen wegen. En daarom „vermenigvuldigt Hij de sterkte” aan hen die geen kracht hebben (met andere woorden: aan hen die in hun eigen geweten voelen dat zij helemaal geen kracht hebben, en die alle natuurlijke sterkte en wijsheid missen).

De Heere nu „vermenigvuldigt de sterkte” op een zeer geheimzinnige manier. Vaak laat Hij in alle stilte en in het verborgene kracht in de ziel druppelen. Wij moeten niet altijd grote openbaringen verwachten. Zo vermenigvuldigt God gewoonlijk de sterkte niet. Wanneer Hij de ziel bezoekt, blijkt dat uit vruchten en gevolgen, en meer doordat wij het zien als het voorbij is dan door een onmiddellijke opwekking. De verleende kracht is gemakkelijker te voelen dan de hand die haar verleent te zien. In dit opzicht lijkt het op de nieuwe geboorte, waarvan de Heere zegt: „De wind blaast waarhenen hij wil en gij hoort zijn geluid, maar gij weet niet vanwaar hij komt, en waar hij henengaat” (Joh. 3:8).

Gij hebt, o Heer, in ’t dood’lijkst tijdsgewricht
mijn ziel gered, mijn tranen willen drogen.

Psalm 116:5

To them that have no might He increaseth strength.
Isaiah 40:29

The Lord’s people are often in this state, that they “have no might.” All their power seems exhausted, and their strength completely drained away; sin appears to have gotten the mastery over them; and they feel as if they had neither will nor ability to run the race set before them, or persevere in the way of the Lord. Yet, even then, they have strength; for it says, “He increases strength.” It does not say, ‘He gives, bestows, communicates strength;’ but “He increases strength.” How can this be?

We must have power to feel our weakness. God must put forth His power to enable us to fall down into nothingness and helplessness. It therefore says, “He increases strength.” As though it would imply, ‘Is not the very power to sink down into creature weakness, helplessness, and nothingness, strength?’ It is so in God’s mysterious dealings. And, therefore, “to those who have no might” (in other words, those who are sensible in their own consciences that they have no power at all, who are completely exhausted of nature’s strength and wisdom), to these “He increases strength.”

Now the Lord “increases strength” in a very mysterious way. He often drops strength stilly and secretly into the soul. We are not always to expect very great manifestations. This is not the way in which the Lord usually increases strength. His visits to the soul are often better known by their fruits and effects, and by looking back upon them when they are past, than by any immediate impulse. The strength given is more easily felt than the hand seen which communicates it. In this respect it much resembles the new birth, of which the Lord says, “The wind blows where it wills, and you hear the sound thereof, but can not tell whence it comes, and where it goes” (John 3:8).

Y multiplica las fuerzas al que no tiene ningunas.
Isaías 40:29

El pueblo del Señor se encuentra a menudo en este estado: “no tiene ningunas” fuerzas. Todo su poder parece agotado y su fuerza completamente consumida; el pecado parece haberse enseñoreado de ellos; y sienten como si no tuvieran ni voluntad ni capacidad para correr la carrera que tienen por delante, o para perseverar en el camino del Señor. Sin embargo, aun entonces tienen fuerza; porque dice: “multiplica las fuerzas”. No dice: ‘Él da, otorga, comunica fuerzas’, sino: “Él multiplica las fuerzas”. ¿Cómo puede ser esto?

Necesitamos poder para sentir nuestra debilidad. Dios tiene que desplegar Su poder para capacitarnos para caer en la nada y en la impotencia. Por eso dice: “Él multiplica las fuerzas”. Como si quisiera decir: ‘¿No es fuerza el poder mismo de hundirse en la debilidad, la impotencia y la nada de la criatura?’ Así es en los misteriosos tratos de Dios. Y por tanto, “al que no tiene ningunas” (en otras palabras, a los que son conscientes en su propia conciencia de que no tienen poder alguno, que han quedado completamente vacíos de la fuerza y la sabiduría de la naturaleza), a estos “multiplica las fuerzas”.

Ahora bien, el Señor “multiplica las fuerzas” de una manera muy misteriosa. A menudo deja caer la fuerza en el alma callada y secretamente. No siempre hemos de esperar manifestaciones muy grandes. No es esta la manera en que el Señor suele multiplicar las fuerzas. Sus visitas al alma se conocen a menudo mejor por sus frutos y efectos, y mirando atrás cuando ya han pasado, que por algún impulso inmediato. Se siente con más facilidad la fuerza dada que se ve la mano que la comunica. En esto se parece mucho al nuevo nacimiento, del cual dice el Señor: “El viento de donde quiere sopla, y oyes su sonido; mas ni sabes de dónde viene, ni a dónde vaya” (Juan 3:8).