15 februari

Toen opende Hij hun verstand, opdat zij de Schriften verstonden.
Lucas 24:45

Zalig open doen, wanneer Hij, Die de sleutel Davids in Zijn hand heeft en de deur ontsluit, de deur van ons hart, om Zijn eigen Woord te ontvangen. Wanneer wij dan tot het Woord der waarheid gaan, nadat het tot ons gekomen is, druipen onze vingertoppen van welriekende mirre op de handhaven van het slot. Er staat geschreven dat „de doden de stem zullen horen van de Zoon Gods, en die ze horen, zullen leven.” O, de stem te horen van de Zoon Gods! Voorzeker, die stem zal onze dode harten, ons koud gemoed, onze kwijnende hoop, onze afnemende liefde, ons stervend geloof, onze trage gebeden, onze bezwijkende harten doen leven; ja, herleven als het koren en groeien als de wijnstok.

Wat is alle godsdienst zonder een Goddelijk begin, midden en einde, beginnende, voortgezet en voleindigd met een hemelse macht, bovennatuurlijk leven en geestelijke zalving? Wel mogen wij beschaamd zijn over, krank van, en bedroefd over al onze gedachten, woorden en werken, al onze kennis en onze belijdenis, die niet bestand was en niet bestand is tegen de macht, de onderwijzing en de wijsheid Gods. Al ons spreken was ijdel geklap; onze gebeden lippendienst; onze prediking wind en ijdelheid; onze belijdenis huichelarij; onze kennis de ergste soort van onwetendheid, en al onze godsdienst vleselijkheid en misleiding, indien zij ons niet door God Zelf waren ingegeven.

Men verhaalt van Isaac Newton, de wijste Engelse wijsgeer, dat hij tot iemand die hem geluk wenste met zijn kennis, zeide: „Ik ben geweest gelijk een klein kind, dat aan het strand een weinig water nam in een schelp, terwijl de grote oceaan van waarheid bedekt voor mij lag.” Veel meer mag een geestelijk mens gevoelen hoe weinig, hoe hij niets weet van de onnaspeurlijke rijkdommen van Christus en de grenzeloze schatten van wijsheid die erin verborgen liggen.

Mijn hart verheft zich niet, o Heer,
mijn ogen zijn niet hoog. ’k Verkeer,
ik wandel niet in ’t geen te groot,
te vreemd is voor Uw gunstgenoot.

Ps. 131:1

Toen opende Hij hun verstand, opdat zij de Schriften verstonden.
Lucas 24:45

Wat een zalig openen is het, wanneer Hij Die de sleutel Davids in Zijn hand heeft, de deur ontsluit: de deur van ons hart, om Zijn eigen Woord te ontvangen. Wanneer wij dan naar het Woord van de waarheid gaan, nadat het tot ons gekomen is, druipen onze vingertoppen van welriekende mirre op de handvatten van het slot. Er staat geschreven dat „de doden de stem zullen horen van de Zoon Gods, en die ze horen, zullen leven.” O, de stem van de Zoon van God te horen! Voorzeker, die stem zal onze dode harten, ons koude gemoed, onze kwijnende hoop, onze afnemende liefde, ons stervende geloof, onze trage gebeden en onze bezwijkende harten doen leven; ja, doen herleven als het koren en groeien als de wijnstok.

Wat is alle godsdienst zonder een Goddelijk begin, midden en einde: begonnen, voortgezet en voltooid met hemelse kracht, bovennatuurlijk leven en geestelijke zalving? Wij mogen wel beschaamd, ziek en bedroefd zijn over al onze gedachten, woorden en werken, over al onze kennis en onze belijdenis die niet bestand was en niet bestand is tegen de kracht, het onderwijs en de wijsheid van God. Al ons spreken was ijdel geklets, onze gebeden waren lippendienst, onze prediking wind en ijdelheid, onze belijdenis huichelarij, onze kennis de ergste soort onwetendheid, en al onze godsdienst vleselijkheid en misleiding, als zij ons niet door God Zelf waren ingegeven.

Men vertelt van Isaac Newton, de wijste Engelse geleerde, dat hij tegen iemand die hem gelukwenste met zijn kennis, zei: „Ik ben geweest gelijk een klein kind, dat aan het strand een weinig water nam in een schelp, terwijl de grote oceaan van waarheid bedekt voor mij lag.” Veel meer nog mag een geestelijk mens voelen hoe weinig hij weet, ja, dat hij niets weet van de onnaspeurlijke rijkdom van Christus en van de grenzeloze schatten van wijsheid die daarin verborgen liggen.

Mijn hart verheft zich niet, o Heer,
mijn ogen zijn niet hoog. ’k Verkeer,
ik wandel niet in ’t geen te groot,
te vreemd is voor Uw gunstgenoot.

Ps. 131:1

Then opened He their understanding, that they might understand the scriptures.
Luke 24:45

Blessed opening, when He that hath the key of David puts in His hand by the hole of the door, and opens our heart to receive His own Word. Then when we go to the Word of Truth, after it has come to us, our fingers drop with sweet-smelling myrrh upon the handles of the lock. It is said that “the dead shall hear the voice of the Son of God, and they that hear shall live.” O, to hear the voice of the Son of God in our hearts! Surely it shall make our dead hearts, cold frames, withering hopes, drooping love, dying faith, languishing prayers, and fainting minds live; yes, revive as the corn, and grow as the vine.

What is all religion without a divine beginning, middle, and end—commencing, carried on, and accomplished with a heavenly power, supernatural life, and spiritual unction? Well may we be ashamed and sick of, and sorry for, all our thoughts, words, and works, all our knowledge and profession that have not stood, or do not stand, in the power, teaching, and wisdom of God. All our talk has been but vain babbling, our prayers lip-service, our preaching wind and vanity, our profession hypocrisy, our knowledge the worst kind of ignorance, and all our religion carnality or delusion, if they have not been divinely communicated.

Sir Isaac Newton, the wisest philosopher, is said to have remarked to one who congratulated him on his knowledge, “I have been like a little child on the sea-shore taking up a little water in a shell when the vast ocean of truth lay undiscovered before me.” Much more may a spiritual man feel how little, how nothing he knows of the unsearchable riches of Christ, and the boundless stores of wisdom hid in them.

Entonces les abrió el sentido, para que entendiesen las Escrituras.
Lucas 24:45

Bendito abrir, cuando Aquel que tiene la llave de David mete Su mano por el agujero de la puerta y abre nuestro corazón para recibir Su propia Palabra. Entonces, cuando vamos a la Palabra de verdad, después de que ella ha venido a nosotros, nuestros dedos gotean mirra olorosa sobre las asas del candado. Está dicho que “los muertos oirán la voz del Hijo de Dios: y los que oyeren vivirán”. ¡Oh, oír la voz del Hijo de Dios en nuestro corazón! Ciertamente hará vivir nuestros corazones muertos, nuestros estados fríos, nuestras esperanzas marchitas, nuestro amor decaído, nuestra fe moribunda, nuestras oraciones lánguidas y nuestras mentes desfallecidas; sí, serán vivificados como el trigo y florecerán como la vid.

¿Qué es toda religión sin un principio, un medio y un fin divinos, comenzada, continuada y consumada con un poder celestial, una vida sobrenatural y una unción espiritual? Bien podemos estar avergonzados, hastiados y pesarosos de todos nuestros pensamientos, palabras y obras, de todo nuestro conocimiento y profesión que no han estado o no están en el poder, la enseñanza y la sabiduría de Dios. Toda nuestra conversación no ha sido más que vana palabrería, nuestras oraciones servicio de labios, nuestra predicación viento y vanidad, nuestra profesión hipocresía, nuestro conocimiento la peor clase de ignorancia, y toda nuestra religión carnalidad o engaño, si no nos han sido comunicados divinamente.

Se dice que Sir Isaac Newton, el más sabio de los filósofos, comentó a alguien que le felicitaba por su conocimiento: “He sido como un niño pequeño en la orilla del mar, recogiendo un poco de agua en una concha, mientras el vasto océano de la verdad yacía sin descubrir delante de mí”. Mucho más puede un hombre espiritual sentir cuán poco, cuán nada sabe de las inescrutables riquezas de Cristo y de los tesoros ilimitados de sabiduría escondidos en ellas.