14 januari

Daarom gaat uit het midden van hen, en scheidt u af, zegt de Heere, en raakt niet aan hetgeen onrein is, en Ik zal ulieden aannemen.
2 Korinthe 6:17

Als we verstrikt zijn in de liefde van de wereld, en door wereldse bekommernissen zijn gebonden en gekluisterd, en als de geest van de wereld heerschappij voert in onze ziel, dan is elke belijdenis krachteloos, zo niet zonder waarde. Wij mogen de taal van het gebed gebruiken, maar het hart heeft er geen deel aan; wij mogen het hoofd opwaarts heffen bij de belijdenis van de Waarheid, maar haar kracht en zegen worden noch gekend, noch gevoeld. Om enige gemeenschap met de Heere te genieten, hetzij bij het kruis of bij de troon, moeten wij uit het midden van die wereld gaan, die in vijandschap is tegen Hem. Wij moeten ook uit onszelf uitgaan, want ons eigen ik te verloochenen, te verzaken en het te verlaten leidt tot de ware grondslag van levende godzaligheid. Er moet een „doden zijn van de daden des lichaams door de Geest”; een „voortdurende overgave tot de dood, om Jezus’ wil; opdat ook het leven van Jezus geopenbaard worde in ons sterfelijk vlees”; en zo er geen afscheiding is van onszelf door eigen kruisiging, zo is er ook geen wandelen aan de hand van Christus, geen ware vereniging, geen hemelse gemeenschap met Hem; want er kan evenmin deelgenootschap zijn tussen Christus, de ziel en het eigen ik, als er deelgenootschap zijn kan tussen Christus, de ziel en de zonde.

De Heer bewaart de ziel die Hem bemint,
maar Hij verdelgt, die Hij godd’loos bevindt.
Mijn blijde tong zal roemen in de Heer
en alle vlees zal juichen tot Gods eer.

Elks juichend hart zal Uw geducht vermogen,
de grote sterkte van Uw arm verhogen.
Ik zal mijn stem met aller lofzang paren
en overal Uw grootheid openbaren.

Ps. 145:7 en 2b

Daarom gaat uit het midden van hen, en scheidt u af, zegt de Heere, en raakt niet aan hetgeen onrein is, en Ik zal ulieden aannemen.
2 Korinthe 6:17

Als we verstrikt zijn in de liefde tot de wereld, door wereldse zorgen gebonden en geketend zijn, en de geest van de wereld in onze ziel heerst, dan is elke belijdenis krachteloos, zo niet waardeloos. Wij kunnen de taal van het gebed gebruiken, maar het hart heeft er geen deel aan. Wij kunnen het hoofd omhoog heffen bij de belijdenis van de Waarheid, maar haar kracht en zegen worden niet gekend en niet gevoeld. Om enige gemeenschap met de Heere te genieten, bij het kruis of bij de troon, moeten wij uitgaan uit het midden van die wereld die in vijandschap tegen Hem leeft. Wij moeten ook uit onszelf uitgaan, want ons eigen ik verloochenen, verzaken en verlaten leidt tot de ware grondslag van levende godzaligheid.

Er moet een „doden zijn van de daden des lichaams door de Geest”, een „voortdurende overgave tot de dood, om Jezus’ wil; opdat ook het leven van Jezus geopenbaard worde in ons sterfelijk vlees”. Als er geen afscheiding is van onszelf door de kruisiging van het eigen ik, dan is er ook geen wandelen aan de hand van Christus, geen ware vereniging en geen hemelse gemeenschap met Hem. Want er kan evenmin gemeenschap zijn tussen Christus, de ziel en het eigen ik, als er gemeenschap kan zijn tussen Christus, de ziel en de zonde.

De Heer bewaart de ziel die Hem bemint,
maar Hij verdelgt, die Hij godd’loos bevindt.
Mijn blijde tong zal roemen in de Heer
en alle vlees zal juichen tot Gods eer.

Elks juichend hart zal Uw geducht vermogen,
de grote sterkte van Uw arm verhogen.
Ik zal mijn stem met aller lofzang paren
en overal Uw grootheid openbaren.

Ps. 145:7 en 2b

Come out from among them, and be ye separate, saith the Lord, and touch not the unclean thing; and I will receive you.
2 Corinthians 6:17

If we are entangled in the love of the world, or fast bound and fettered with worldly anxieties, and the spirit of the world is rife in our bosom, all our profession will be vapid, if not worthless. We may use the language of prayer, but the heart is not in earnest; we may still manage to hold our head high in a profession of the truth, but its power and blessedness are neither known nor felt.

To enjoy any measure of communion with the Lord, whether on the cross or on the throne, we must go forth from a world which is at enmity against Him. We must also go forth out of SELF, for to deny it, renounce it, and go forth out of it lies at the very foundation of vital godliness.

There must be “a mortifying, through the Spirit, of the deeds of the body;” a being “always delivered unto death for Jesus’ sake, that the life also of Jesus might be made manifest in our mortal flesh;” and unless there is a going forth out of self by this self-crucifixion, there is no walking hand in hand with Christ, no manifest union, no heavenly communion with Him; for there can no more be a partnership between Christ, the soul, and self than there can be a partnership between Christ, the soul, and sin.

Salid de en medio de ellos, y apartaos, dice el Señor, y no toquéis lo inmundo; y Yo os recibiré.
2 Corintios 6:17

Si estamos enredados en el amor del mundo, o firmemente atados y encadenados por afanes mundanos, y el espíritu del mundo abunda en nuestro pecho, toda nuestra profesión será insípida, si no sin valor. Podemos usar el lenguaje de la oración, pero el corazón no está en ello de veras; podemos todavía arreglárnoslas para mantener la cabeza alta en una profesión de la verdad, pero su poder y su bienaventuranza ni se conocen ni se sienten.

Para gozar de alguna medida de comunión con el Señor, ya sea en la cruz o en el trono, debemos salir de un mundo que está en enemistad contra Él. Debemos también salir del YO, porque negarlo, renunciar a él y salir de él está en el fundamento mismo de la piedad vital.

Ha de haber un “mortificar por el Espíritu las obras de la carne”; un estar “siempre entregados a muerte por Jesús, para que también la vida de Jesús sea manifestada en nuestra carne mortal”; y a menos que haya un salir del yo por esta crucifixión de uno mismo, no hay andar de la mano con Cristo, no hay unión manifiesta, no hay comunión celestial con Él; porque no puede haber sociedad entre Cristo, el alma y el yo, como tampoco puede haber sociedad entre Cristo, el alma y el pecado.