13 februari

Het gekrookte riet zal Hij niet verbreken, en de rokende vlaswiek zal Hij niet uitblussen.
Jesaja 42:3

Kunnen we een duidelijker symbool voor zwakheid vinden dan een rietstengel? Een christen wordt hier niet vergeleken met een eik die zijn wortels diep in de bodem verspreidt en zijn stevige armen in de lucht uitbreidt, die overeind blijft in duizend stormen, en eeuw na eeuw overleeft. Dat zou een ontoepasselijk symbool voor zo’n zwak, zo’n teer schepsel als een arme, behoeftige zondaar zijn. Maar als de gezegende Geest een gelijkenis wil gebruiken om uiterst precies een beschrijving te geven van een van genade afhankelijke en van aalmoezen afhankelijke arme, neemt Hij dat simpele maar vertrouwde beeld van een rietstengel.

Laten we de punten van overeenkomst eens in ogenschouw nemen. Een rietstengel, hoewel armzalig, nederig, verachtelijk, ongekend en ongezien door het oog dat met bewondering op de torenhoge eik of omvangrijke ceder rust, neemt toch deel aan het leven; en dit leven zit diep in de wortel. Maar de bedding waarin deze wortel zit, de bodem waarin en waardoor hij gedijt, zich verspreidt en groeit, is niet de rijke grond van de tuin, maar de modder en het slijk van de sloot. Maar, ook al is hij erin begraven, en ook al is hij bedolven onder deze bedding van slijk, waar kou en dood heersen, toch is hij er, naar aard en wezen, van afgezonderd. Hij bevindt zich in de sloot, maar is niet van de sloot; omringd door het slijk, maar onbesmet door het vuil; altijd in contact met de modder, maar schoon tot in de kern, en zonder dat ook maar één modderdeeltje in zijn levende weefsels binnendringt.

Zo is het leven Gods in de ziel. Omringd door alle modder en slijk van ontbinding in de natuur, is het er niet alleen van afgezonderd, maar is het er ook niet door besmet. Als de verzoeking het zuivere, heilige leven Gods in de ziel had verstikt, als de zonde het had bedorven, zou het lang, lang geleden ledemaat na ledemaat zijn afgevallen, als bij het aangetaste lichaam van een melaatse.

Lezen: Jesaja 42:1-16

Het gekrookte riet zal Hij niet verbreken, en de rokende vlaswiek zal Hij niet uitblussen.
Jesaja 42:3

Kunnen we een duidelijker beeld van zwakheid vinden dan een rietstengel? Een christen wordt hier niet vergeleken met een eik die zijn wortels diep in de bodem uitspreidt en zijn sterke takken in de lucht uitstrekt, die in duizend stormen overeind blijft en eeuw na eeuw blijft staan. Dat zou een ongepast beeld zijn voor zo’n zwak en teer schepsel als een arme, behoeftige zondaar. Maar wanneer de gezegende Geest een gelijkenis wil gebruiken om heel precies een arme te beschrijven die van genade en van aalmoezen afhankelijk is, neemt Hij dat eenvoudige maar bekende beeld van een rietstengel.

Laten we de punten van overeenkomst eens bekijken. Een rietstengel is armzalig, nederig, veracht, onbekend en ongezien door het oog dat vol bewondering rust op de torenhoge eik of de machtige ceder. Toch heeft hij leven, en dat leven zit diep in de wortel. Maar de bedding waarin die wortel staat, de bodem waarin en waardoor hij gedijt, zich uitbreidt en groeit, is niet de rijke grond van de tuin, maar de modder en het slijk van de sloot. Toch is hij, al staat hij erin begraven en al is hij bedolven onder deze bedding van slijk, waar kou en dood heersen, er naar aard en wezen van afgezonderd. Hij staat in de sloot, maar is niet van de sloot; hij is omringd door het slijk, maar onbesmet door het vuil; hij is altijd in aanraking met de modder, maar schoon tot in de kern, zonder dat ook maar één deeltje modder in zijn levende weefsels doordringt.

Zo is het leven van God in de ziel. Het is omringd door alle modder en slijk van het bederf in de natuur, en toch is het er niet alleen van afgezonderd, maar wordt het er ook niet door besmet. Als de verzoeking het reine, heilige leven van God in de ziel had verstikt, als de zonde het had bedorven, dan zou het al lang, lang geleden lid voor lid zijn afgevallen, zoals bij het aangetaste lichaam van een melaatse.

Lezen: Jesaja 42:1-16

A bruised reed shall He not break, and the smoking flax shall He not quench.
Isaiah 42:3

Can we find a clearer picture of weakness than a reed? A Christian is not compared here to an oak, which spreads its roots deep into the soil and stretches its strong branches into the air, which stands upright through a thousand storms and remains standing age after age. That would be an unfitting figure for so weak and tender a creature as a poor, needy sinner. But when the blessed Spirit would use a similitude to describe very exactly a poor one who lives upon grace and alms, He takes that simple but familiar figure of a reed.

Let us look at the points of likeness. A reed is poor, lowly, despised, unknown and unseen by the eye that rests with admiration on the towering oak or the mighty cedar. Yet it has life, and that life lies deep in the root. But the bed in which that root stands, the soil in which and by which it thrives, spreads and grows, is not the rich earth of the garden, but the mud and mire of the ditch. Yet though it stands buried in it and is covered over by this bed of mire, where cold and death reign, it is in its nature and being separate from it. It stands in the ditch, but is not of the ditch; it is surrounded by the mire, but undefiled by the filth; it is always in contact with the mud, but clean to the core, without a single particle of mud entering into its living tissues.

So it is with the life of God in the soul. It is surrounded by all the mud and mire of the corruption of nature, and yet it is not only separate from it, but is not defiled by it either. If temptation had choked the pure, holy life of God in the soul, if sin had corrupted it, it would long, long ago have dropped away limb by limb, as with the diseased body of a leper.

Reading: Isaiah 42:1-16

No quebrará la caña cascada, ni apagará el pábilo que humeare.
Isaías 42:3

¿Podemos hallar una imagen más clara de la debilidad que una caña? Aquí no se compara al cristiano con un roble, que extiende sus raíces hondo en la tierra y alarga sus ramas fuertes en el aire, que se mantiene erguido a través de mil tormentas y sigue en pie siglo tras siglo. Esa sería una figura impropia para una criatura tan débil y tierna como un pobre pecador necesitado. Pero cuando el bendito Espíritu quiere usar una semejanza para describir con toda exactitud a un pobre que vive de la gracia y de la limosna, toma esa figura sencilla pero familiar de una caña.

Consideremos los puntos de semejanza. Una caña es pobre, humilde, despreciada, desconocida e inadvertida para el ojo que se posa con admiración en el roble imponente o en el poderoso cedro. Sin embargo, tiene vida, y esa vida está hondo en la raíz. Pero el lecho en que está esa raíz, el suelo en el cual y por el cual prospera, se extiende y crece, no es la tierra rica del huerto, sino el barro y el cieno de la zanja. Y aunque está sepultada en él y cubierta por este lecho de cieno, donde reinan el frío y la muerte, en su naturaleza y en su ser está separada de él. Está en la zanja, pero no es de la zanja; está rodeada por el cieno, pero no contaminada por la inmundicia; está siempre en contacto con el barro, pero limpia hasta lo más íntimo, sin que una sola partícula de barro penetre en sus tejidos vivos.

Así es con la vida de Dios en el alma. Está rodeada de todo el barro y el cieno de la corrupción de la naturaleza, y sin embargo no solo está separada de ella, sino que tampoco es contaminada por ella. Si la tentación hubiera ahogado la vida pura y santa de Dios en el alma, si el pecado la hubiera corrompido, hace mucho, mucho tiempo que se habría desprendido miembro por miembro, como el cuerpo enfermo de un leproso.

Lectura: Isaías 42:1-16