10 oktober

En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde Gods in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons is gegeven.
Romeinen 5:5

De Schrift spreekt van een goede hoop door genade, en noemt haar een anker der ziel, dat zeker en vast is en ingaat in het binnenste voorhangsel. Wat een kostelijke genade moet dat zijn, die dus ingaat in de tegenwoordigheid van Christus! Het Woord van God spreekt daarvan ook als een tweelingzuster met geloof en liefde (1 Cor. 13:13), en verklaart dat zij niet beschaamt, omdat zij ontspringt uit de liefde Gods, uitgestort in het hart door de Heilige Geest.

Nu leren wij wat een goede hoop door genade is, doordat wij op- en neergeworpen worden op de baren van moedeloosheid, en bij tijden bijna in wanhoop wegzinken. Onze bewijzen zijn zo verduisterd, het hart zo gesloten, de geest zo verward, de zonde zo nabij, de Heere zo veraf, onze natuur zo vleselijk, zinnelijk, afgodisch, overspelig; geen wonder dat te midden van zovele gevoelde of gevreesde kwaden de ziel bij ogenblikken in vertwijfeling wegzinkt. Doch op zulke ogenblikken wordt de zegen van een goede hoop door genade gevonden, en als het anker is geworpen en ingaat in het binnenste heiligdom en zich vastgrijpt aan het bloed en de gerechtigheid van de grote Hogepriester, hoe krachtig en zeker houdt dit het schip vast, zodat het niet geheel zal overstelpt worden door de golven der wanhoop.

En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde Gods in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons is gegeven.
Romeinen 5:5

De Schrift spreekt van een goede hoop door genade, en noemt haar een anker van de ziel, dat zeker en vast is en ingaat in het binnenste voorhangsel. Wat een kostbare genade moet dat zijn, die zo ingaat in de tegenwoordigheid van Christus! Het Woord van God spreekt er ook over als een tweelingzuster van geloof en liefde (1 Cor. 13:13). Het verklaart dat zij niet beschaamt, omdat zij voortkomt uit de liefde van God, die door de Heilige Geest in het hart is uitgestort.

Wat een goede hoop door genade is, leren wij doordat wij op en neer geworpen worden op de golven van moedeloosheid en soms bijna in wanhoop wegzinken. Onze bewijzen zijn zo verduisterd, het hart zo gesloten, de geest zo verward, de zonde zo dichtbij, de Heere zo ver weg, onze natuur zo vleselijk, zinnelijk, afgodisch, overspelig. Geen wonder dat de ziel te midden van zoveel gevoelde of gevreesde kwaden soms in vertwijfeling wegzinkt. Maar juist op zulke ogenblikken wordt de zegen van een goede hoop door genade gevonden. Wanneer het anker is uitgeworpen, ingaat in het binnenste heiligdom en zich vastgrijpt aan het bloed en de gerechtigheid van de grote Hogepriester, hoe krachtig en zeker houdt het dan het schip vast, zodat het niet helemaal door de golven van de wanhoop overstelpt wordt.

And hope maketh not ashamed; because the love of God is shed abroad in our hearts by the Holy Ghost which is given unto us.
Romans 5:5

How the Scriptures speak of “a good hope through grace;” and call it “an anchor of the soul, both sure and steadfast, and which enters into that within the veil.” What a blessed grace must that be which thus enters into the very presence of Christ! How, also, the Word of God speaks of it as the twin sister with faith and love (1 Cor. 13:13); and declares that it “makes not ashamed,” because it springs out of the love of God shed abroad in the heart by the Holy Spirit!

Now we learn what “a good hope through grace” is, by being tossed up and down on the waves of despondency, and almost at times sinking into despair. Evidences so darkened, the heart so shut up, the mind so bewildered, sin so present, the Lord so absent, a nature so carnal, sensual, idolatrous, and adulterous—no wonder that amid so many evils felt or feared, the soul should at times sink into despondency. But at such seasons the blessedness of “a good hope through grace” is found; and when this anchor is cast into and enters within the veil, taking hold of the blood and righteousness of the great High Priest, how strongly and securely it holds the ship, so that it shall not be utterly overwhelmed in the billows of despair!

Y la esperanza no avergüenza; porque el amor de Dios está derramado en nuestros corazones por el Espíritu Santo que nos es dado.
Romanos 5:5

¡Cómo habla la Escritura de “buena esperanza por gracia”, y la llama “segura y firme ancla del alma, y que entra hasta dentro del velo”! ¡Qué gracia tan bendita ha de ser la que entra así en la misma presencia de Cristo! ¡Cómo habla también la Palabra de Dios de ella como hermana gemela de la fe y del amor (1 Cor. 13:13), y declara que “no avergüenza,” porque brota del amor de Dios derramado en el corazón por el Espíritu Santo!

Ahora bien, aprendemos lo que es “buena esperanza por gracia” siendo zarandeados arriba y abajo por las olas del desaliento, y a veces casi hundiéndonos en la desesperación. Evidencias tan oscurecidas, el corazón tan cerrado, la mente tan confundida, el pecado tan presente, el Señor tan ausente, una naturaleza tan carnal, sensual, idólatra y adúltera: no es de extrañar que, en medio de tantos males sentidos o temidos, el alma se hunda a veces en el desaliento. Pero en tales tiempos se halla la bienaventuranza de “buena esperanza por gracia”; y cuando esta ancla es echada y entra dentro del velo, asiéndose de la sangre y la justicia del gran Sumo Sacerdote, ¡con cuánta fuerza y seguridad sostiene la nave, de modo que no sea del todo anegada en las olas de la desesperación!