1 maart

Want de Zoon des mensen is gekomen, om te zoeken en zalig te maken, dat verloren was.
Lukas 19:10

We zien het Farizeïsme volledig ten uitvoer gebracht in het Nieuwe Testament, en wel door enkele van de laagste schepsels die ooit hebben geleefd, duivels in vijandschap tegen de geliefde Zoon van God. Deze haat is tijdens het leven van de Heere vaak losgebarsten, voordat hij zichzelf in Zijn bloed uitdoofde. En wat deed die vijandschap vooral naar buiten komen? Het was het zien van de genade en barmhartigheid doordat een zondaar werd verlost.

Toen de genadige en gezegende Heere Zacheüs, de grootste tollenaar, uit de boom naar beneden riep waarin hij veilig dacht te zitten, en Zichzelf uitnodigde zijn gast te zijn, wat rakelde dit de vijandschap op in het Farizeïsche hart! „O,” riepen ze, met alle hoogmoed van hun schijnheiligheid, „Hij heeft Zichzelf uitgenodigd — heb je ooit zoiets meegemaakt?” En toch, ondanks al hun gemopper, liet Zacheüs zien wat de kracht van God kan doen, en dat de genade in het hart van een zondaar ten slotte in één ogenblik duizendmaal meer tot stand kon brengen dan al hun Farizeïsme in jaren had bewerkstelligd. Neem al deze Farizeeërs bij elkaar. Was er één die ooit de helft had gedaan of had willen doen van wat Zacheüs door de genade Gods kon doen?

„Zie,” zegt hij, „de helft van mijn goederen, Heere, geef ik de armen” (Farizeeërs gaven nog geen tiende of honderdste deel); „en indien ik iemand iets door bedrog ontvreemd heb” (en ongetwijfeld had hij veel van zijn vermogen zo vergaard), „dat geef ik vierdubbel weder.” Doordrongen en overweldigd door de overvloedige genade van de Heere zou hij zich tot op het bot hebben uitgekleed. Het genadige antwoord van de gezegende Verlosser was: „Heden is dezen huize zaligheid geschied, nademaal ook deze” — die verachte tollenaar, deze verafschuwde zondaar — „een zoon van Abraham is,” een kind van God, dat aandeel heeft aan het eeuwigdurende verbond. Toen openbaarde Hij, Die de sleutel van David had (Openb. 3:7), de sleutel die het slotwerk van dit ingewikkelde maar hemelse slot opent: „Want de Zoon des mensen is gekomen, om te zoeken en zalig te maken, dat verloren was.”

Lezen: Lukas 19:1-10

Want de Zoon des mensen is gekomen, om te zoeken en zalig te maken, dat verloren was.
Lukas 19:10

In het Nieuwe Testament zien we het farizeïsme in volle omvang aan het werk, en wel in enkele van de laagste schepsels die ooit geleefd hebben, duivels in hun vijandschap tegen de geliefde Zoon van God. Deze haat is tijdens het leven van de Heere vaak losgebarsten, voordat hij zichzelf in Zijn bloed uitdoofde. En wat bracht die vijandschap vooral naar buiten? Het zien van genade en barmhartigheid, wanneer een zondaar verlost werd.

Toen de genadige en gezegende Heere Zacheüs, de oversteste van de tollenaars, naar beneden riep uit de boom waarin hij dacht veilig te zitten, en Zichzelf bij hem te gast nodigde, wat wakkerde dat de vijandschap aan in het farizese hart! „O,” riepen ze, met alle hoogmoed van hun schijnheiligheid, „Hij heeft Zichzelf uitgenodigd — heb je ooit zoiets meegemaakt?” En toch liet Zacheüs, ondanks al hun gemor, zien wat de kracht van God kan doen. Hij liet zien dat de genade in het hart van een zondaar uiteindelijk in één ogenblik duizendmaal meer tot stand kon brengen dan al hun farizeïsme in jaren had bewerkt. Neem al deze Farizeeërs samen: was er één die ooit de helft had gedaan, of had willen doen, van wat Zacheüs door de genade van God kon doen?

„Zie,” zegt hij, „de helft van mijn goederen, Heere, geef ik de armen” (Farizeeërs gaven nog geen tiende of honderdste deel); „en indien ik iemand iets door bedrog ontvreemd heb” (en ongetwijfeld had hij veel van zijn vermogen zo verkregen), „dat geef ik vierdubbel weder.” Doordrongen en overweldigd door de overvloedige genade van de Heere zou hij zich tot op het bot hebben uitgekleed. Het genadige antwoord van de gezegende Verlosser was: „Heden is dezen huize zaligheid geschied, nademaal ook deze” — die verachte tollenaar, die verafschuwde zondaar — „een zoon van Abraham is,” een kind van God, dat deel heeft aan het eeuwige verbond. Toen openbaarde Hij, Die de sleutel van David heeft (Openb. 3:7), de sleutel die het mechaniek van dit ingewikkelde maar hemelse slot opent: „Want de Zoon des mensen is gekomen, om te zoeken en zalig te maken, dat verloren was.”

Lezen: Lukas 19:1-10

For the Son of man is come to seek and to save that which was lost.
Luke 19:10

In the New Testament we see Pharisaism at work in its full extent, and that in some of the vilest creatures that ever lived, devils in their enmity against the beloved Son of God. This hatred often broke out during the life of the Lord, before it spent itself in His blood. And what chiefly drew that enmity forth? The sight of grace and mercy when a sinner was saved.

When the gracious and blessed Lord called Zacchaeus, the chief among the publicans, down from the tree in which he thought himself safely hidden, and invited Himself to be his guest, how it stirred up the enmity of the Pharisaic heart! “Oh,” they cried, with all the pride of their hypocrisy, “He has invited Himself — did you ever see such a thing?” And yet Zacchaeus, in spite of all their murmuring, showed what the power of God can do. He showed that grace in a sinner’s heart could accomplish in one moment a thousand times more than all their Pharisaism had wrought in years. Take all these Pharisees together: was there one who had ever done, or would ever have done, half of what Zacchaeus could do by the grace of God?

“Behold,” says he, “Lord, the half of my goods I give to the poor” (the Pharisees gave not a tenth or a hundredth part); “and if I have taken any thing from any man by false accusation” (and no doubt he had gained much of his wealth in that way), “I restore him fourfold.” Melted and overwhelmed by the abounding grace of the Lord, he would have stripped himself to the bone. The gracious answer of the blessed Redeemer was: “This day is salvation come to this house, forsomuch as he also” — that despised publican, that abhorred sinner — “is a son of Abraham,” a child of God, who has a part in the everlasting covenant. Then He Who has the key of David (Rev. 3:7) revealed the key that opens the wards of this intricate but heavenly lock: “For the Son of man is come to seek and to save that which was lost.”

Reading: Luke 19:1-10

Porque el Hijo del hombre vino a buscar y salvar lo que se había perdido.
Lucas 19:10

En el Nuevo Testamento vemos el fariseísmo obrando en toda su extensión, y eso en algunas de las criaturas más viles que jamás vivieron, demonios en su enemistad contra el amado Hijo de Dios. Este odio estalló a menudo durante la vida del Señor, antes de agotarse en Su sangre. ¿Y qué era lo que principalmente provocaba esa enemistad? La vista de la gracia y la misericordia cuando un pecador era salvado.

Cuando el Señor lleno de gracia y bendito llamó a Zaqueo, el principal de los publicanos, a bajar del árbol en el que se creía bien escondido, y se invitó a Sí mismo a ser su huésped, ¡cómo despertó esto la enemistad del corazón farisaico! “¡Oh!”, clamaban con todo el orgullo de su hipocresía, “se ha invitado a Sí mismo; ¿se ha visto jamás cosa semejante?” Y sin embargo Zaqueo, a pesar de todas sus murmuraciones, mostró lo que puede hacer el poder de Dios. Mostró que la gracia en el corazón de un pecador podía lograr en un momento mil veces más de lo que todo su fariseísmo había obrado en años. Tome a todos estos fariseos juntos: ¿hubo uno que jamás hubiera hecho, o que jamás hubiera llegado a hacer, la mitad de lo que Zaqueo pudo hacer por la gracia de Dios?

“He aquí”, dice él, “Señor, la mitad de mis bienes doy a los pobres” (los fariseos no daban ni una décima ni una centésima parte); “y si en algo he defraudado a alguno” (y sin duda había ganado mucha de su riqueza de ese modo), “lo vuelvo con el cuatro tanto.” Derretido y abrumado por la gracia abundante del Señor, se habría despojado hasta los huesos. La respuesta llena de gracia del bendito Redentor fue: “Hoy ha venido la salvación a esta casa; por cuanto él también” —aquel publicano despreciado, aquel pecador aborrecido— “es hijo de Abraham”, un hijo de Dios, que tiene parte en el pacto eterno. Entonces Aquel que tiene la llave de David (Ap. 3:7) reveló la llave que abre los resortes de esta cerradura intrincada pero celestial: “Porque el Hijo del hombre vino a buscar y salvar lo que se había perdido.”

Lectura: Lucas 19:1-10