1 februari

En indien wij kinderen zijn, zo zijn wij ook erfgenamen; erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus.
Romeinen 8:17

Dit is de bijzondere zegen, die alleen een kind van God geldt, dat de dood, die alle hoop en blijdschap van de kinderen der mensen uitblust, hem de vervulling van al zijn verwachtingen en de voltooiing van zijn volkomen geluk aanbrengt; want hij plaatst hem in het bezit van een onverderfelijke en onverwelkelijke erfenis, die in de hemelen bewaard wordt in de kracht Gods, door het geloof tot de zaligheid. In dit leven hebben wij somtijds voorproeven van ons kindschap, zwak inderdaad en afgebroken, zodat het ons gaat gelijk Hart zegt:

Ofschoon gij hier ontvangt niet veel
En schaars genoeg;
’t Is slechts een proef
Van ’t volle deel.

Niettemin zijn het onderpanden van de toekomende erfenis. Dit leven is slechts een inleiding tot een beter. In dit leven zijn wij maar kinderen, inderdaad wel erfgenamen, doch erfgenamen in onze minderjarigheid. Maar in het toekomende leven, zo wij inderdaad zijn wat wij belijden te zijn, dat is zonen en dochteren van de almachtige God, dan zullen wij in het volle bezit van de eeuwige erfenis gesteld worden.

En hoe is zij? Niets minder dan God Zelf. „Erfgenamen Gods”, zegt de apostel. Gelijk de Heere tot Abraham zeide: „Ik ben uw Schild en Loon zeer groot”, en gelijk Hij van de Levieten zeide: „Ik ben hun erfenis”, zo is God Zelf de erfenis van Zijn volk, ja Hijzelf in al Zijn heerlijke volmaaktheden. Al de liefde Gods, de goedheid Gods, de heiligheid Gods, al Zijn gelukzaligheid, Zijn heil en zegen, al Zijn macht, majesteit en heerlijkheid, zoals zij geopenbaard worden in de Persoon van Zijn beminde Zoon, in al de lichtstralen van een eeuwige, onbewolkte dag — dit is de erfenis der heiligen. Laat ons dan niet vertragen in weldoen, noch verflauwen en moede worden om te lopen de loopbaan, ons voorgesteld, met de prijs in het vooruitzicht; maar door geloof en gebed volharden om de eeuwige en heerlijke kroon te behalen.

En indien wij kinderen zijn, zo zijn wij ook erfgenamen; erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus.
Romeinen 8:17

Dit is de bijzondere zegen die alleen een kind van God geldt: de dood, die alle hoop en blijdschap van de kinderen van de mensen uitblust, brengt hem de vervulling van al zijn verwachtingen en de voltooiing van zijn volkomen geluk. Want de dood plaatst hem in het bezit van een onverderfelijke en onverwelkelijke erfenis, die in de hemelen bewaard wordt in de kracht van God, door het geloof tot de zaligheid. In dit leven hebben wij soms een voorproef van ons kindschap, zwak weliswaar en onderbroken, zodat het ons gaat zoals Hart zegt:

Ofschoon gij hier ontvangt niet veel
En schaars genoeg;
’t Is slechts een proef
Van ’t volle deel.

Toch zijn het onderpanden van de toekomstige erfenis. Dit leven is slechts een inleiding tot een beter leven. In dit leven zijn wij maar kinderen; wel erfgenamen, maar erfgenamen die nog minderjarig zijn. Maar in het toekomende leven, als wij werkelijk zijn wat wij belijden te zijn, namelijk zonen en dochters van de almachtige God, dan zullen wij in het volle bezit van de eeuwige erfenis gesteld worden.

En wat is die erfenis? Niets minder dan God Zelf. „Erfgenamen Gods”, zegt de apostel. Zoals de Heere tot Abraham zei: „Ik ben uw Schild en Loon zeer groot”, en zoals Hij van de Levieten zei: „Ik ben hun erfenis”, zo is God Zelf de erfenis van Zijn volk, ja, Hijzelf in al Zijn heerlijke volmaaktheden. Heel de liefde van God, de goedheid van God, de heiligheid van God, al Zijn gelukzaligheid, Zijn heil en zegen, al Zijn macht, majesteit en heerlijkheid, zoals die geopenbaard worden in de Persoon van Zijn geliefde Zoon, in alle lichtstralen van een eeuwige, onbewolkte dag: dat is de erfenis van de heiligen. Laten wij dan niet vertragen in het weldoen, en niet verflauwen of moe worden in het lopen van de loopbaan die ons is voorgesteld, met de prijs voor ogen. Laten wij door geloof en gebed volharden om de eeuwige en heerlijke kroon te behalen.

And if children, then heirs; heirs of God, and joint-heirs with Christ.
Romans 8:17

This is the especial blessedness of being a child of God—that death, which puts a final extinguisher on all the hopes and happiness of all the unregenerate, gives him the fulfillment of all his hopes and the consummation of all his happiness; for it places him in possession of “an inheritance incorruptible and undefiled, and that fades not away, reserved in heaven for those who are kept by the power of God through faith unto salvation.”

In this present earthly life, we have sometimes sips and tastes of sonship, feeble indeed and interrupted, so that it is with us as Mr. Deer speaks—“Though you here receive but little, scarce enough for the proof of your proper title;” yet are they so far pledges of an inheritance to come. But this life is only an introduction to a better. In this life we are but children, heirs indeed, but heirs in their minority; but in the life to come, if indeed we are what we profess to be, sons and daughters of the Lord Almighty, we shall be put into full possession of the eternal inheritance.

And what is this? Nothing less than God Himself. “Heirs of God,” says the Apostle. For as the Lord said to Abraham, “I am your shield and exceeding great reward;” as He said to the Levites, “I am their inheritance,” so God Himself is the inheritance of His people; yes, He Himself in all His glorious perfections.

All the love of God, the goodness of God, the holiness of God, all His happiness, bliss, and blessedness, all His might, majesty, and glory, as shining forth in the Person of His dear Son in all the blaze of one eternal, unclouded day—this is the saint’s inheritance. Let us not then be weary in well-doing; nor faint and tire in running the race set before us, with this prize in view; but press on by faith and prayer to win this eternal and glorious crown.

Y si hijos, también herederos; herederos de Dios, y coherederos con Cristo.
Romanos 8:17

Esta es la bienaventuranza especial de ser hijo de Dios: que la muerte, que apaga definitivamente todas las esperanzas y toda la felicidad de todos los no regenerados, le da a él el cumplimiento de todas sus esperanzas y la consumación de toda su felicidad; porque le pone en posesión de “una herencia incorruptible, y que no puede contaminarse, ni marchitarse, reservada en los cielos para nosotros que somos guardados en la virtud de Dios por fe, para alcanzar la salud.”

En esta vida terrenal presente tenemos a veces sorbos y gustos de la filiación, débiles en verdad e interrumpidos, de modo que nos sucede lo que dice el señor Deer: “Aunque aquí recibes poco, apenas lo bastante para probar tu verdadero título”; pero aun así son, en esa medida, prendas de una herencia venidera. Esta vida, sin embargo, no es más que la introducción a otra mejor. En esta vida no somos sino niños, herederos ciertamente, pero herederos en su minoría de edad; mas en la vida venidera, si en verdad somos lo que profesamos ser, hijos e hijas del Señor Todopoderoso, seremos puestos en plena posesión de la herencia eterna.

¿Y qué es esta herencia? Nada menos que Dios mismo. “Herederos de Dios”, dice el Apóstol. Porque así como el Señor dijo a Abraham: “Yo soy tu escudo, y tu galardón sobremanera grande”, y como dijo de los levitas: “Yo soy su heredad”, así Dios mismo es la herencia de Su pueblo; sí, Él mismo en todas Sus gloriosas perfecciones.

Todo el amor de Dios, la bondad de Dios, la santidad de Dios, toda Su felicidad, gozo y bienaventuranza, todo Su poder, majestad y gloria, tal como resplandecen en la Persona de Su amado Hijo en todo el fulgor de un solo día eterno y sin nubes: esta es la herencia del santo. No nos cansemos, pues, de hacer bien; ni desmayemos ni nos fatiguemos en la carrera que nos es propuesta, teniendo este premio a la vista; antes bien, prosigamos por la fe y la oración para alcanzar esta corona eterna y gloriosa.