6 maart

Want de Zoon des mensen is gekomen, om te zoeken en zalig te maken, dat verloren was.
Lukas 19:10

God schiep Adam naar Zijn evenbeeld, naar Zijn eigen gelijkenis, en korte tijd (hoe lang, weten we niet) behield hij zijn ingeschapen zuiverheid. Onze eerste ouder en verbondshoofd viel echter, naar het verborgen voornemen van God, uit die hoge positie, en aangezien we in zijn lendenen waren, vielen we in hem en met hem. En o, wat een val was dat! De val van de mens was volledig. Kortom, hij viel zo ver hij kon.

Hij viel uit het beeld van God; hij viel uit die hoge positie waarin hij was geschapen en verviel tot volkomen vervreemding van zijn Schepper, zonk helemaal naar de diepste diepten van het kwaad, zodat er niets goeds, zuivers of onschuldigs in hem overbleef. Maar wat is dit moeilijk te geloven! Als we zoveel beminnelijkheid in de menselijke natuur aantreffen, genegenheid die duizenden tonen in wie genade en godsvrucht niet aanwezig zijn — hoe moeilijk te geloven, hoe wreed te verklaren dat de mens in wezen en ingeboren een door en door slecht schepsel is! Dit komt echter uit twee dingen voort: ten eerste uit het niet zien of onthouden dat natuurlijke en geestelijke dingen eeuwig onderscheiden zijn. De natuur is op haar best toch natuur: vlees is op zijn hoogst nog steeds vlees. En ten tweede, dat samenleving niet kan bestaan zonder de tedere genegenheid in het menselijke hart.

Maar de werkelijkheid en diepte van de zondeval te ontkennen of verzachten omdat deze persoon aardig is, een ander beminnelijk en een derde interessant, is beslist een vergissing. Al het ware inzicht en de ware kennis van de zondeval vloeien voort uit het onderwijs van de Geest, Die ons doet inzien dat in ons, dat wil zeggen in ons vlees, niets goeds woont. Echter altijd al naargelang de openbaring van de zuiverheid en heiligheid van Gods aard, en de toepassing van Gods heilige wet in haar breedte en geestelijkheid aan de ziel. Dit zal alle dromen van menselijke zuiverheid en volmaaktheid doeltreffend verdrijven. Het is doordat op die wijze onze diepgewortelde kwaal wordt blootgelegd, dat een ziel zich onder de eerste lessen van de Geest verloren voelt.

Als hij zich „verloren” voelt, welke hulp, sterkte en wijsheid kan dan in hem worden gevonden? Maar als deze ervaring bij hem niet is aangegeven in zijn hart door de vinger van God, is het Evangelie voor hem zinloos. Hij heeft nooit, nee nooit, de kracht van het Evangelie in zijn ziel gevoeld; hij is in zijn hart een Farizeeër. Zijn geloof kan onbeperkte genade zijn, maar de vrije wil in een of andere vorm is de afgod vanbinnen.

Maar als hij in het diepst van zijn ziel weet dat hij „verloren, verloren, verloren” is, en beseft dat het schepsel niet kan behouden, is dit de mens, is dit de plaats, tot wie en tot welke de Verlosser en de verlossing komt. En hij, en alleen hij, zal met gretige oren de vreugdevolle klank van de verlossing door de genade verwelkomen en opnemen.

Lezen: Genesis 3

Want de Zoon des mensen is gekomen, om te zoeken en zalig te maken, dat verloren was.
Lukas 19:10

God schiep Adam naar Zijn beeld, naar Zijn eigen gelijkenis, en een korte tijd (hoe lang weten we niet) behield hij de reinheid waarin hij geschapen was. Maar onze eerste vader en ons verbondshoofd viel, naar het verborgen voornemen van God, uit die hoge staat, en omdat wij in zijn lendenen waren, vielen wij in hem en met hem. En o, wat een val was dat! De val van de mens was volledig. Kortom, hij viel zo diep als hij kon.

Hij viel uit het beeld van God. Hij viel uit de hoge staat waarin hij geschapen was en raakte volkomen vervreemd van zijn Schepper. Hij zonk helemaal weg tot in de diepste diepten van het kwaad, zodat er niets goeds, reins of onschuldigs in hem overbleef. Maar wat is dit moeilijk te geloven! Wanneer we zoveel beminnelijks in de menselijke natuur aantreffen, en duizenden in wie geen genade en godsvrucht is toch genegenheid tonen, hoe moeilijk is het dan te geloven, en hoe wreed klinkt het om te zeggen, dat de mens in zijn wezen en van zijn geboorte af een door en door slecht schepsel is!

Dit komt echter voort uit twee dingen. Ten eerste: men ziet niet of vergeet dat natuurlijke en geestelijke dingen eeuwig van elkaar onderscheiden zijn. De natuur is op haar best toch natuur; vlees is op zijn hoogst nog steeds vlees. En ten tweede: de samenleving kan niet bestaan zonder tedere genegenheid in het menselijk hart. Maar het is beslist een vergissing om de werkelijkheid en diepte van de zondeval te ontkennen of te verzachten omdat de een aardig is, een ander beminnelijk en een derde boeiend.

Alle ware inzicht in en kennis van de zondeval komt voort uit het onderwijs van de Geest, Die ons doet inzien dat in ons, dat is in ons vlees, geen goed woont. Dat gebeurt echter altijd naar de mate waarin de reinheid en heiligheid van Gods wezen geopenbaard wordt, en Gods heilige wet in haar breedte en geestelijkheid aan de ziel wordt toegepast. Dat zal alle dromen over menselijke reinheid en volmaaktheid afdoende verdrijven. Juist doordat zo onze diepgewortelde kwaal wordt blootgelegd, voelt een ziel zich onder de eerste lessen van de Geest verloren.

Als hij zich „verloren” voelt, welke hulp, kracht en wijsheid kan er dan in hem gevonden worden? Maar als deze ervaring niet door de vinger van God in zijn hart geschreven is, heeft het Evangelie voor hem geen betekenis. Hij heeft nooit, nee, nooit de kracht van het Evangelie in zijn ziel gevoeld; in zijn hart is hij een Farizeeër. Zijn geloofsbelijdenis mag vrije genade zijn, maar de vrije wil is in een of andere vorm de afgod van binnen.

Maar als hij in het diepst van zijn ziel weet dat hij „verloren, verloren, verloren” is, en beseft dat het schepsel niet kan behouden, dan is dit de mens en dit de plaats waar de Verlosser en de verlossing komen. En hij, en hij alleen, zal met gretige oren de vreugdevolle klank van de verlossing door genade verwelkomen en aannemen.

Lezen: Genesis 3

For the Son of man is come to seek and to save that which was lost.
Luke 19:10

God created Adam in His image, after His own likeness, and for a short time (how long we do not know) he kept the purity in which he was created. But our first father and covenant head fell, according to the secret purpose of God, from that high estate, and because we were in his loins, we fell in him and with him. And oh, what a fall was that! The fall of man was complete. In a word, he fell as low as he could fall.

He fell from the image of God. He fell from the high estate in which he was created and became utterly alienated from his Maker. He sank altogether into the lowest depths of evil, so that nothing good, pure or innocent remained in him. But how hard this is to believe! When we find so much that is amiable in human nature, and thousands in whom there is no grace or godliness still show affection, how hard it is to believe, and how cruel it sounds to say, that man in his very being and from his birth is a thoroughly evil creature!

This, however, springs from two things. First, men do not see, or they forget, that natural and spiritual things are eternally distinct. Nature at its best is still nature; flesh at its highest is still flesh. And secondly, society could not exist without tender affections in the human heart. But it is surely a mistake to deny or to soften the reality and depth of the fall because one man is kind, another amiable and a third engaging.

All true insight into and knowledge of the fall springs from the teaching of the Spirit, Who makes us see that in us, that is, in our flesh, dwelleth no good thing. This always takes place, however, in the measure in which the purity and holiness of God’s being are revealed, and God’s holy law in its breadth and spirituality is applied to the soul. That will effectually drive away all dreams of human purity and perfection. It is just by this laying bare of our deep-rooted malady that a soul feels itself lost under the first lessons of the Spirit.

When he feels himself “lost,” what help, strength or wisdom can be found in him? But if this experience has not been written in his heart by the finger of God, the gospel has no meaning for him. He has never, no, never felt the power of the gospel in his soul; in his heart he is a Pharisee. His creed may be free grace, but free will in one form or another is the idol within.

But when he knows in the depths of his soul that he is “lost, lost, lost,” and realises that the creature cannot save, then this is the man and this is the place where the Saviour and salvation come. And he, and he alone, will welcome and receive with eager ears the joyful sound of salvation by grace.

Reading: Genesis 3

Porque el Hijo del hombre vino a buscar y salvar lo que se había perdido.
Lucas 19:10

Dios creó a Adán a Su imagen, conforme a Su semejanza, y por un breve tiempo (cuánto, no lo sabemos) conservó la pureza en que fue creado. Pero nuestro primer padre y cabeza del pacto cayó, conforme al propósito secreto de Dios, de aquel estado elevado, y como nosotros estábamos en sus lomos, caímos en él y con él. ¡Y oh, qué caída fue aquella! La caída del hombre fue completa. En una palabra, cayó tan bajo como podía caer.

Cayó de la imagen de Dios. Cayó del estado elevado en que fue creado y quedó completamente ajeno a su Hacedor. Se hundió del todo en las más bajas profundidades del mal, de modo que no quedó en él nada bueno, puro ni inocente. ¡Pero qué difícil es creer esto! Cuando hallamos tanto de amable en la naturaleza humana, y miles en quienes no hay gracia ni piedad muestran aún afecto, ¡qué difícil es creer, y qué cruel suena decir, que el hombre en su mismo ser y desde su nacimiento es una criatura completamente mala!

Esto, sin embargo, brota de dos cosas. Primero, los hombres no ven, u olvidan, que las cosas naturales y las espirituales son eternamente distintas. La naturaleza en su mejor estado sigue siendo naturaleza; la carne en su punto más alto sigue siendo carne. Y en segundo lugar, la sociedad no podría existir sin afectos tiernos en el corazón humano. Pero ciertamente es un error negar o suavizar la realidad y la profundidad de la caída porque un hombre sea bondadoso, otro amable y un tercero encantador.

Toda verdadera comprensión y conocimiento de la caída brota de la enseñanza del Espíritu, que nos hace ver que en nosotros, es a saber, en nuestra carne, no mora el bien. Esto sucede siempre, sin embargo, en la medida en que se revelan la pureza y la santidad del ser de Dios, y en que la santa ley de Dios, en su anchura y espiritualidad, es aplicada al alma. Eso ahuyentará eficazmente todos los sueños de pureza y perfección humanas. Es precisamente por este poner al descubierto nuestra dolencia profundamente arraigada que un alma se siente perdida bajo las primeras lecciones del Espíritu.

Cuando se siente “perdido”, ¿qué ayuda, fuerza o sabiduría puede hallarse en él? Pero si esta experiencia no ha sido escrita en su corazón por el dedo de Dios, el evangelio no tiene sentido para él. Nunca, no, nunca ha sentido el poder del evangelio en su alma; en su corazón es un fariseo. Su credo puede ser la gracia soberana, pero el libre albedrío, en una u otra forma, es el ídolo de su interior.

Pero cuando sabe en lo hondo de su alma que está “perdido, perdido, perdido”, y comprende que la criatura no puede salvar, entonces este es el hombre y este es el lugar adonde vienen el Salvador y la salvación. Y él, y solo él, acogerá y recibirá con oídos ávidos el gozoso sonido de la salvación por gracia.

Lectura: Génesis 3