31 maart

Maar Hij zal gedachten denken, dat Hij de verstotene niet van Zich verstote.
2 Samuël 14:14

De belofte luidt: „En het weggedrevene zal Ik wederbrengen,” Ezech. 34:16. Schuld, verzoeking, satan, twijfelingen en vrezen hadden hen van de woning des tabernakels weggedreven. Toch had de Heere hen lief. Hij zegt: „Ik zal wederbrengen.” Maar hoe? Door niets anders dan door een gevoel van barmhartigheid. Het is niet door verschrikking, maar door bemoedigingen. Ik trok hen, zegt de Heere, met touwen der liefde (dat zijn de tedere gewaarwordingen die in het hart geschonken worden), met koorden der liefde.

Gij moogt donderen en weerlichten, de zweep nemen en de afwijker afrossen, gij kunt hem nooit naar huis slaan. Hij moet door genade, door de goedertierenheid Gods getrokken worden, en die leidt tot bekering. Hoe werd Petrus teruggebracht? Door het zien van Jezus op hem toen hij stond in de zaal van de hogepriester; die blik van liefde, vermengd met verwijt. Deze was het die Petrus naar buiten deed gaan en hem bitterlijk deed wenen. Een gefronst aangezicht zou hem in de wanhoop gedreven hebben en hem de weg hebben doen inslaan van Judas; maar die blik, van berisping en liefde gemengd, wondde en heelde en vervulde zijn hart met het diepste berouw en leedwezen.

En zij stortte zulk een helende balsem in zijn smartende ziel, dat toen Jezus van de dood was opgestaan en Hij door Zijn engel hem een bijzondere boodschap had doen brengen, dat hij Hem weer in Galiléa zien zou, hij in zee sprong om bij Hem te komen toen Hij stond aan de oever der zee van Tiberias. Zo werd de arme, weggedreven Petrus weergebracht. En evenzo werd de arme, afgeweken David door de stem van vergeving teruggebracht. Want de Heere vindt middelen uit, dat Hij de verstotene niet van Zich verstoot.

Maar Hij zal gedachten denken, dat Hij de verstotene niet van Zich verstote.
2 Samuël 14:14

De belofte luidt: „En het weggedrevene zal Ik wederbrengen,” Ezech. 34:16. Schuld, verzoeking, satan, twijfels en vrezen hadden hen van de woning van de tabernakel weggedreven. Toch had de Heere hen lief. Hij zegt: „Ik zal wederbrengen.” Maar hoe? Door niets anders dan door een besef van barmhartigheid. Het gebeurt niet door verschrikking, maar door bemoediging. Ik trok hen, zegt de Heere, met touwen der liefde (dat zijn de tedere gewaarwordingen die in het hart geschonken worden), met koorden der liefde.

U kunt donderen en bliksemen, de zweep nemen en de afvallige afranselen, maar u kunt hem nooit naar huis slaan. Hij moet door genade getrokken worden, door de goedertierenheid van God, en die leidt tot bekering. Hoe werd Petrus teruggebracht? Doordat Jezus hem aankeek toen hij in de zaal van de hogepriester stond: die blik van liefde, vermengd met verwijt. Die blik deed Petrus naar buiten gaan en bitter wenen. Een gefronst gezicht zou hem tot wanhoop gedreven hebben en hem de weg van Judas hebben laten inslaan; maar die blik, waarin berisping en liefde gemengd waren, verwondde en genas, en vervulde zijn hart met het diepste berouw en verdriet.

En die blik goot zo’n helende balsem in zijn smartende ziel dat hij, toen Jezus uit de dood was opgestaan en hem door Zijn engel de bijzondere boodschap had laten brengen dat hij Hem in Galilea weer zou zien, in zee sprong om bij Hem te komen toen Hij aan de oever van de zee van Tiberias stond. Zo werd de arme, weggedreven Petrus teruggebracht. En zo werd ook de arme, afgedwaalde David door de stem van vergeving teruggebracht. Want de Heere vindt middelen om de verstotene niet van Zich te verstoten.

“Yet doth He devise means, that His banished be not expelled from Him.”
2 Samuel 14:14

The promise runs, “I will bring again that which was driven away” (Ezekiel 34:16). Guilt, temptation, Satan, doubts, and fears had driven them away from the shelter of the tabernacle. Yet the Lord has respect unto these also. He says, “I will bring again.” But how? By nothing but a sense of mercy. It is not by frowns, but by smiles. “I drew them,” says the Lord, “with cords of a man” (that is, the tender feelings that are bound up in the human heart), “with bands of love.” You may thunder, you may lighten, you may take the whip and flog a poor backslider—but you can never flog him home. He must be drawn by mercy, by the goodness of God, which leads to repentance.

How was Peter brought back? By that look which Jesus gave him, as he stood in the hall of the high priest; that look of mingled love and reproach. It was this that made Peter go out and weep bitterly. A frown would have driven him into despair, and made him hang himself by the side of Judas; but that look of mingled reproof and love wounded and healed, filled heart and eyes with the deepest grief and sorrow; and yet poured such a healing balm into his mourning soul that when Jesus was risen from the dead, and by His angel sent him a special message that He would see him again in Galilee, he leaped into the sea to meet Him, when He stood on the shore of the lake Tiberias.

But for that look and for that message, he would rather have leaped to the bottom with self-reproach, than leaped to the shore with love and affection. Thus was brought again poor driven-away Peter. And thus too, by the voice of pardon, was brought again poor driven-away David. For the Lord devises means that His banished be not expelled from Him.

Mas Dios arbitra medio para no echar de Sí al desterrado.
2 Samuel 14:14

La promesa dice: “Tornaré la amontada” (Ezequiel 34:16). La culpa, la tentación, Satanás, las dudas y los temores las habían alejado del amparo del tabernáculo. Sin embargo, el Señor tiene respeto también a estas. Él dice: “Tornaré.” Pero ¿cómo? Por nada sino por un sentir de misericordia. No es con ceños, sino con sonrisas. “Con cuerdas humanas los traje”, dice el Señor (es decir, con los tiernos sentimientos que están ligados al corazón humano), “con cuerdas de amor.” Usted puede tronar, puede relampaguear, puede tomar el látigo y azotar a un pobre descarriado, pero nunca podrá hacerlo volver a casa a azotes. Tiene que ser atraído por la misericordia, por la benignidad de Dios, que guía al arrepentimiento.

¿Cómo fue traído de vuelta Pedro? Por aquella mirada que Jesús le dirigió mientras estaba en el patio del sumo sacerdote; aquella mirada de amor y reproche entremezclados. Fue esto lo que hizo que Pedro saliera fuera y llorara amargamente. Un ceño lo habría arrojado a la desesperación y lo habría hecho ahorcarse al lado de Judas; pero aquella mirada de reprensión y amor entremezclados hirió y sanó, llenó el corazón y los ojos del más hondo pesar y tristeza; y, sin embargo, derramó tal bálsamo sanador en su alma afligida que, cuando Jesús hubo resucitado de los muertos y por medio de Su ángel le envió un mensaje especial de que lo vería de nuevo en Galilea, se echó al mar para ir a Su encuentro cuando Él estaba en la orilla del lago de Tiberias.

De no haber sido por aquella mirada y aquel mensaje, más bien se habría echado al fondo por el reproche contra sí mismo, que lanzarse hacia la orilla con amor y afecto. Así fue traído de vuelta el pobre Pedro alejado. Y así también, por la voz del perdón, fue traído de vuelta el pobre David alejado. Porque el Señor arbitra medios para no echar de Sí a Sus desterrados.