Het gebed en zijn antwoord

Roept tot Mij, en Ik zal u antwoorden, en Ik zal u bekend maken grote en vaste dingen, die gij niet weet. Jeremia 33:3
Deze woorden werden door de HEERE gesproken tot de profeet Jeremia onder bijzondere omstandigheden. In het eerste vers van dit hoofdstuk lezen wij: ’’voorts geschiedde des HEEREN woord ten tweeden maal tot Jeremia, als hij nog in het voorhof der bewaring was opgeslotenJeremia was dus op dat ogenblik een gevangene, die was ingesloten.
Maar wat bracht hem in de gevangenis? De ware oorzaak van zijn gevangenschap was zijn getrouwheid: zoals wij dit vinden in het voorgaande hoofdstuk. ”En de profeet Jeremia was besloten in het voorhof der bewaring, dat in het huis des konings van Juda is. Want Zedekia, de koning van Juda, had hem besloten, zeggende: Waarom profeteert gij, zeggende: Zo zegt de HEERE: Ziet, Ik geef deze stad in de hand des konings van Babel, en hij zal ze innemen.” (32:2,3).
De getrouwheid van Jeremia, in de uitoefening van zijn profetisch ambt, was dus de ware, wezenlijke oorzaak van zijn gevangenschap. Maar het ging niet, dit als de ware oorzaak aan te wijzen: noodzakelijkerwijs moesten zij daartoe een voorwendsel aangrijpen: en dit voorwendsel was, dat Jeremia een verrader was van Juda en Jeruzalem. Want toen het leger van de koning van Egypte optoog om Jeruzalem van Nebukadnézar te verlossen, werd Jeremia, de stad verlatende, gevangen genomen in de poort Benjamin, en ingesloten, als van plan zijnde afvallig te worden tot de Chaldeën (Jer. 37:11-15). Maar wat waren de omstandigheden van de stad zelf!
Jeruzalem was toentertijd belegerd door Nebukadnézar. Bijna een jaar lang had die machtige overwinnaar haar omsingeld: het zwaard was haar op de boezem gezet: de honger en de pestilentie waarden rond door haar straten: en God was gereed die oordelen over haar te brengen, welke Hij zo lang had aangekondigd. Het was een tijd van algemene rouw: een periode van algemene droefheid. Het hart van de profeet was in het binnenste van hem ten diepste terneergebogen: niet alleen maar vanwege zijn eigen persoonlijke ellenden, waarvan hij zulk een erg ruim deel had, maar ook vanwege de duistere wolk der verwoesting, welke hij zag, dat op het punt stond los te barsten over de stad Zion.
Het was dus in deze toestand van beproeving, en temidden van deze omstandigheden van beroering, dat de Heere deze woorden tot Jeremla sprak: ”Roep tot Mij, en Ik zal u antwoorden, en Ik zal u bekend maken grote en vaste dingen, die gij niet weet”
Twee zaken komen me in de tekst als bijzonder vermeldenswaard voor:
I. De nodiging: ”Roep tot Mij”.
II. De belofte verbonden aan de nodiging: ”en Ik zal u antwoorden, en Ik zal u bekend maken grote en vaste dingen, die gij niet weet.”
1. Mij dunkt, dat de toestand van Juda en Jeruzalem toentertijd, zinnebeeldig is voor de toestand van het volk Gods, alvorens de Heere Zijn rechterarm uitstrekt om hen te verlossen. Als u dit hoofdstuk aandachtig leest, dan zult u vaststellen, dat dit een gehele tros van de rijkste zegeningen voor Gods volk bevat. ”Zie, Ik zal haar de gezondheid en de genezing doen rijzen, en zal henlieden genezen, en zal hun openbaren overvloed van vrede en waarheid. En Ik zal de gevangenis van Juda en de gevangenis van Israël wenden, en zal ze bouwen als in het eerste. En Ik zal hen reinigen van al hunne ongerechtigheid, met dewelke zij tegen Mij gezondigd hebben: en Ik zal vergeven al hunne ongerechtigheden, met dewelke zij tegen Mij gezondigd en met dewelke zij tegen Mij overtreden hebben.” (verzen 6-8) Wat was dan wel de tijd, en wat was de gelegenheid, welke de Heere waarnam, om deze gezegende en onvoorwaardelijke beloften te schenken?
Toen Juda en Jeruzalem tot op het allerdiepst waren weggezonken: toen er noch hoop, noch hulp was: toen Nebukadnézar op het punt stond de stad met vuur te verbranden, en degenen harer kinderen, die aan het zwaard zouden ontkomen, in een ellendige gevangenschap weg te voeren. In die erg donkere tijd, in die uiterst hopeloze tijd, maakte God deze beloften openbaar, welke Hij tot op zekere hoogte vervulde, toen Hij Juda uit de Babylonische gevangenschap voerde: en welke Hij, naar ik geloof, eenmaal op een meer volkomen wijze zal vervullen, wanneer Hij Zijn hand ten tweede male uitstrekt, om Zijn eigen voor een tijd verstoten Israël terug te brengen. De ingezonken toestand van Juda lijkt dan ook zinnebeeldig op die van het volk des Heeren, alvorens er enige ware verlossing is. Zij moeten op soortgelijke plaatsen van hulpeloosheid en hopeloosheid wegzinken, waaruit Hij, en Hij alleen hen verlossen kan.
En wanneer al hetgeen het schepsel doen kan grondig is uitgeput, wanneer de rechterarm der menselijke kracht verdord is, dan is het de tijd, dat de Heere gewoonlijk verschijnt, en Zichzelf openbaart als ”de God aller genade.” Jeruzalem en Zichzelf openbaart als ”de God aller genade.” Jeruzalem moet omsingeld, en Jeremia moet ingesloten zijn, alvorens er enige belofte tot de een of de ander komen kan. Doch laten wij, met Gods zegen, wat nauwkeuriger acht geven op de nodiging, welke ter verhandeling voor ons ligt: want deze is niet alleen maar van toepassing op Jeremia onder zijn smartelijke omstandigheden, doch op het gehele huisgezin Gods onder geestelijk dezelfde omstandigheden.
1. De eerste zaak is een grondig gevoel van mijn zondigheid, schuld en walgelijkheid. Er is geen waar gebed tot de Heere, dan wanneer de ziel vernederd, verootmoedigd en in de laagte is gebracht. En wat vernedert, verootmoedigt, en brengt in de laagte? Lezen, horen en praten over de zonde? Neen, een geestelijk gevoel van onze schuld, schande, onze walgelijkheid, onreinheid, onwaardigheid, dat op Goddelijke wijze in de ziel is gewerkt, vernedert, verootmoedigt en brengt in de laagte aan de voetbank der genade. En ik zeg met vrijmoedigheid, dat er geen gebed zal opklimmen tot in het oor van de HEERE der heirscharen, dat Hem aangenaam is, dan hetgeen voortvloeit uit een verbroken hart en een verslagen geest, gewerkt door de gezegende Geest Gods, ons ontdekkende hetgeen wij zijn, en ons aldus verootmoedigende, in de laagte brengende in eigen oog, en er ons toe brengende ons vuil en onrein te voelen in eigen oog.
2. Een gevoel van onze onkunde is ook een genadevereiste, alvorens wij tot de Heere kunnen roepen. Zolang wij denken, dat we onszelf kunnen leren, onze eigen geest kunnen onderwijzen, en door schepsels inspanning de Waarheid Gods in ons eigen hart kunnen brengen, zullen wij nimmer op een oprechte, vurige en geestelijke wijze om Goddelijk onderwijs bidden. Maar als wij op deze plaats zijn gebracht, dat wij niets weten, volstrekt niets kennen, dan hetgeen God Zelf behaagt ons te leren, door de bijzondere werking des Geestes: als wij ons zo besloten voelen onder de blindheid, duisternis, en dwaasheid, dat niets dat tekortschiet bij het licht Gods, niets dat tekortschiet bij de Goddelijke openbaring, datgene aan onze ziel kan mededelen, waaraan wij behoefte hebben dit te gevoelen, en ons erin te verblijden, danbeginnen wij op de juiste wijze te bidden.
Deze kennis van onze eigen onkunde, blindheid, en dwaasheid is dan ook volstrekt noodzakelijk, om ons op een oprechte en vurige wijze tot de Heere te doen roepen, opdat het Hemzelf behagen mocht ons te onderwijzen. Als ik mezelf de waarheid kan leren, zoals die in Jezus is: als ik het Woord van Gods genade met een kracht, die zoet en vol zalving is, in mijn eigen hart kan brengen: wanneer ik mij ermede voeden kan, me erin verheugen kan, en onder de schaduw ervan zitten kan, door mijn eigen inspanningen, dan is het niet anders dan een ontzaglijke spotternij binnenin mij, om te beweren, dat ik tot de troon der genade ga, om de Heere te vragen dit voor me te doen. Doch, als ik aan de andere zijde gedrukt word, door een gevoel van mijn onkunde: als dit gevoelen ten diepste in mijn hart is gewerkt, dat ik niets, volstrekt niets ken, dan voor zover het de Geest Gods behaagt de waarheid in mijn ziel te verklaren, dan kom ik tot de Heere om Hem te vragen mij te onderwijzen, niet, omdat ik in de Schrift heb gelezen van een zodanig leerstuk als het Goddelijk onderwijs: noch, omdat ik anderen de Heere heb horen vragen hen te onderwijzen: maar, omdat ik me totaal onbekwaam voel, zonder dit onderwijs, die hemelse wezenlijkheden in mijn ziel te brengen, welke deze verlangt te ondervinden.
3. Een gevoel van onze hulpeloosheid, onbekwaamheid, en onmacht in Goddelijke zaken is een derde vereiste, voordat we op een waarachtige en geestelijke wijze tot God roepen. Hoeveel vals gebed hebben wij niet in ons! Hoeveel vorm en eigengerechtigheid ligt er zelfs niet in ware christenen! Hoeveel een buigen van de knieën, zonder dat de hand Gods het hart gebogen heeft! Hoeveel woorden ontvallen aan de mond, welke de ziel nimmer zijn ingegeven door de Heilige Geest! Maar een gevoel van onze hulpeloosheid, ongenoegzaamheid, en onbekwaamheid moet door de hand Gods in onze ziel worden teweeggebracht, alvorens wij Hem op een oprechte en geestelijke wijze kunnen vragen ons te zegenen, Zich aan ons te openbaren, in ons hart te schijnen, en het licht Zijns aanschijns over ons te verheffen.
4. Een indruk van de zaken, welke wij verlangen te ondervinden is een ander vereiste, voordat wij deze Goddelijke nodiging in praktijk kunnen brengen. Het is niet, omdat wij lezen over zekere zegeningen in Gods Woord, dat wij in staat worden gesteld tot de troon der genade te gaan, en de Heere te vragen ons deze zegeningen te schenken. Wij mogen dit op een natuurlijke wijze doen, doch dit lezen en bidden naar de letter, zal geen nut doen: ”het vlees is niet nut.” Maar aan de andere zijde, als het de Heere behaagt op de gewijde Schriften te schijnen: ons schijnsels in ons hart te schenken van de zegeningen, hierin geopenbaard: ons de beloften bekend te maken, welke alle ”ja en amen zijn in Christus Jezus:” en de zegeningen, welke in Hem zijn opgelegd voor degenen, die God vrezen: als wij ons verblijden in schijnsels van deze hemelse zegeningen, dan roepen wij op een juiste, oprechte en vurige wijze tot God om ons deze te schenken.
5. Geloof in de beloften’, het geloof in God, Die deze schenkt: het geloof in Jezus, in Wie deze zijn opgelegd: het geloof in de gezegende Geest, door Wien eze worden medegedeeld: dit dierbare geloof, de gave en het werk Gods, zijn volstrekt onmisbaar, alvorens wij op de juiste wijze tot God kunnen roepen. Jacobus zegt: ’’maar dat hij ze begere in geloof, niet twijfelende.” (Jacobus 1:6) ’’Maar het woord der prediking deed hun geen nut, dewijl het met het geloof niet gemengd was, in degenen, die het gehoord hebben.” (Hebr. 4:2)
Als er geen geloof in onze gebeden ligt, dan zijn deze niet aangenaam bij God: dan dringen deze niet door tot Zijn oor: zij doen de beloofde zegening niet nederdalen. Voordat wij dan ook op de juiste wijze tot de Heere roepen, moet er een levend geloof in ons hart zijn verwekt, waardoor wij geloven, dat God ons hoort, en dat Hij, op Zijn eigen tijd en wijze, Zijn zegeningen aan ons zal mededelen. Het is aldus, dat wij toegang vinden door de Middelaar in de tegenwoordigheid Gods, en Hem smeken om die zegeningen, welke Hij te schenken heeft.
6. Hongeren, dorsten, hijgen, verlangen, en smachten naar die zegeningen, welke God te schenken heeft is ook een vereiste, alvorens wij tot Hem kunnen roepen, om ons deze te schenken. Is het niet een spotten, een ontzaglijk spotten, ons in het gebed tot de Heere te wenden en Hem te vragen ons dit en dat te geven: deze genade-weldaad te schenken, onze ziel met die zegening te verrijken: deze en die belofte toe te passen: en er aldoor geen vurig verlangen, hijgen, dorsten, hongeren, en er geen uitgangen naar te hebben? Het is een ontzaglijk spotten, God om een zegen te vragen, en geen verlangen naar die zegen in de ziel te bezitten: Hem om voedsel te vragen, en geen honger te hebben: Hem te smeken om het water des Levens, en geen dorst te gevoelen: Goddelijke bedekking te vragen, en geen naaktheid te kennen: te smeken om zoete openbaringen van Zijn gunst en liefde, en deze niet boven duizenden van goud en zilver te verlangen. Ik herhaal, dat het niet anders is, dan een ontzaglijk spotten, met deze voorgewende smeekbeden tot Hem te gaan, en al die tijd geen vurig, oprecht verlangen of smachten naar de zegeningen, welke God te schenken heeft, te kennen.
7. Het laatste vereiste, dat ik zal noemen is de lijdzaamheid en de volharding om te wachten aan de voetbank Gods: zoals wij lezen: ”zijt navolgers dergenen, die door geloof en lankmoedigheid de beloftenissen beërven.” (Hebr. 6:12) Wij moeten overeenkomst vertonen met de vrouw, van wie de Heere sprak in de gelijkenis, die, ofschoon de onrechtvaardige rechter God niet vreesde, en geen mens ontzag, hem evenwel door haar aandringen overwon: wij moeten zijn als de man, die met zijn kinderen in de slaapkamer was, doch te voorschijn geroepen werd door het aandringen van zijn vriend, hem al hetgeen hij nodig had te schenken. Aldus moet het volk des Heeren niet alleen zoeken, roepen, en smeken, maar ook wachten en volharden, totdat Hij opstaat om aan hun verlangens te voldoen. Wanneer deze vereisten dus volstrekt noodzakelijk zijn: wanneer er geen oprecht roepen tot God is, tenzij deze bevinding in het hart is gewerkt door de Geest Gods Zelf, hoeveel waar gebed is er dan op de wereld? Hoeveel waar gebed ligt er dan in ons hart? En is niet dit de reden, waarom er zo weinig verhoring is? Waarom bidden wij zoveel, en ontvangen wij zo weinig? Waarom doen wij zo weinig kracht bij God? Waarom zoeken wij, en is het zo zelden, dat wij vinden? Waarom kloppen wij op de deur, en ervaren we, dat deze zo zelden geopend wordt? Kan niet dit de reden zijn, dat wij met al ons roepen tot God deze noodzakelijke vereisten missen? Inderdaad zijn deze Gods eigen gaven, is dit Gods eigen werk: maar toch, als wij deze noodzakelijke vereisten missen, dan is het gebed maar een ijdele ademtocht, en dan is het woord der lippen maar een ijdel spotten.
Maar als de Heere Zelf ons een zegen zou willen geven: als het in Zijn hart is een gunst te verlenen, dan verwekt Hij deze geestelijke vereisten in de ziel: dan brengt Hij ons in geestelijk opzicht, waar Jeremia in natuurlijk opzicht was: in de gevangenis: dan sluit Hij ons op, legt ons lasten op, doet onze ketenen zwaar zijn, brengt moeiten, beproevingen, verzoekingen, bezoekingen, hevige smarten, wellicht uitwendige vervolgingen over ons: kortom, Hij brengt ons op die plaatsen en in die omstandigheden, waaruit niemand dan Hij kan verlossen. Als dan ook in deze toestand de Goddelijke ’’Leidsman en Voleinder des geloofs,” de milde Gever van alle goede en volmaakte gift, de begeerten en zuchtingen in de ziel begint te verwekken, dan springt het gebed meteen uit het hart op, en dringt door tot in het oor van de Heere Zebaoth: en het doet, op Gods eigen tijd en op Gods eigen wijze, het gezegende antwoord nederdalen. En dit voert ons tot het tweede deel van het onderwerp:
II. ’’Roep tot Mij, en Ik zal u antwoorden: en Ik zal u bekend maken grote en vaste dingen, die gij niet weet.” Laten wij eens een blik werpen op de toestand van Jeruzalem op dat tijdstip. Deze is, zoals ik tevoren opmerkte, zinnebeeldig voor de toestand van Gods volk, voordat Hij hun gebed verhoort, en de overvloed van vrede en waarheid aan hen openbaar maakt. Zonk Jeruzalem niet even ver weg, als het mogelijkerwijs zou kunnen vallen? Hing haar het zwaard der verwoesting niet boven het hoofd aan een enkele zijden draad? Was niet Nebukadnézar gereed haar het scherp van zijn moordwapen juist in het hart te drijven? Aldus was het. En verdiende zij dit niet met recht? Hadden niet haar zonden en ongerechtigheden de Goddelijke toorn op haar doen neerkomen? Kon ze haar onschuld bepleiten? Kon zij met recht spreken: “ik heb niet gezondigd, deze dingen zijn op een onverdiende wijze over me gekomen”? De vleselijke en de eigengerechtige zouden dit hebben kunnen zeggen: zoals wij weten, dat er enigen waren, die op haar straten uiting gaven aan die taal: ”nog zegt gij: zeker, ik ben onschuldig: Zijn toorn is immers van mij afgekeerd. Ziet, Ik zal met u rechten, omdat gij zegt: ik heb niet gezondigd” (Jer. 2:35). Maar het Godvrezende volk van de stad kon dit niet zeggen. Als de Heere sprak: ’’doet gij u dit niet zelven?” (Jer. 2:17) zouden allen, die God vreesden, zonder onderscheid, willen antwoorden: ’’jawel, ja, dat hebben wij, dat hebben wij.” En aldus kan geen enkel Godvrezend mens, die ontdekt is geworden aan zijn eigen zondigheid, ooit op zijn onschuld pleiten. Wat hij dan ook lijdt, dat lijdt hij op een verdiende wijze: wat hij dan ook verdraagt, heeft hij terecht verdiend. Dit doet hem zijn mond in het stof steken, omdat hij weet, dat ieder lijden, ja, de hel zelf, zijn rechtvaardig verdiende loon is.
In deze toestand dus, toen de wolk der verwoesting over Jeruzalem neerdaalde: toen de bliksemstralen, bij ogenblikken, het uitspansel doorkliefden: toen de kletterende druppels, de voorboden en voorlopers van de opstekende storm, in een zware en dichte regen vielen, en het erop leek, dat Juda en Jeruzalem op het punt stonden totaal te worden weggevaagd, toen openbaarde God de belofte, dat ”Hij haar de gezondheid en de genezing zou doen rijzen, de gevangenis van haar zou wenden, haar zou reinigen van al haar ongerechtigheid, en dat Hij het tot een vrolijke naam, tot een roem, en tot een sieraad bij alle heidenen der aarde zou doen zijn.” O, wat verwonderlijk, dat God juist die tijd en juist die gelegenheid zou gebruiken, om de mildheid Zijner liefhebbende boezem te tonen, en haar te verzekeren, dat Zijn hart vol liefde was jegens haar! Juist op het ogenblik, dat Zijn in wraak gedompeld zwaard haar boven het hoofd hing tot verwoesting, vertelt Hij haar, dat er liefde tot haar in Zijn hart lag: dat Zijn verbond eeuwiglijk zou blijven bestaan: en dat de overleggingen Zijns harten zouden worden volvoerd. Is dit niet zinnebeeldig? Beschrijft dit niet, op een treffende wijze, de leidingen Gods met Zijn volk? Dat Hij met de ene hand slaat, terwijl Hij zegent met de andere: en dat, terwijl Hij hun het zwaard der kastijding boven het hoofd houdt, Zijn hart evenwel vol van liefde en genade is? Daarom spreekt Hij tot Jeremfa: ’’roep tot Mij: Ik heb zegeningen te schenken: Mijn hart is vol liefde tot Juda en Jeruzalem: Ik heb haar beloften te schenken: Ik zal haar nóch begeven, nóch verlaten:
Ik zal haar vergeven: Ik zal haar genezen: zij zal allen rondom haar tot een naam, en tot een roem zijn: Mijn verbond met haar zal eeuwiglijk blijven bestaan. Roep tot Mij: gij hebt maar te vragen, en gij hebt maar te zoeken, gij hebt maar te bedelen, gij hebt maar te smeken: Ik zal haar genade betonen, Ik zal Mijn liefde bekend maken, Ik zal vergeving en vrede openbaren, Ik zal haar vertroosten, Ik zal haar zegenen en haar goed doen.” Wat is dit gepast voor een kind van God in een soortgelijke toestand! En tot zulk een ziel spreekt Hij: ’’roept tot Mij.” Gij hebt maar te pleiten, maar te bedelen, maar te smeken: de zegening ligt in Mijn boezem: gij hebt deze maar uit te halen. Mijn hart is vol van liefde: het wacht er slechts op, dat gij uw mond wijd opent, en Ik zal deze met alle goeds vervullen. Roep tot Mij, en Ik zal u antwoorden: niet door het zwaard, niet door oordelen, niet door pestilentie, niet door honger. Roep tot Mij, en Ik zal u antwoorden: en Ik zal u bekend maken grote en vaste dingen, die gij niet weet.” Doch welke zijn deze ’’grote en vaste dingen,” die Jeremfa niet kende? Hij kon niet geloven, dat God liefde in Zijn hart had jegens Jeruzalem. Maar de Heere spreekt: ’’zoek Mij maar, smeek Mij maar: Ik zal u deze grote en vaste dingen bekend maken.” Zo spreekt Hij tot Zijn volk: ’’ofschoon gij diep gezonken zijt onder een gevoel van uw zondigheid, onkunde, hulpeloosheid, nochtans roep tot Mij, en Ik zal u bekend maken grote en vaste dingen, die gij niet weet.”
Welke zijn enige van deze ”grote en vaste dingen”, welke zij niet weten? Eén ding is Goddelijke soevereiniteit: dat God ’’doet naar Zijnen wil met het heir des hemels en de inwoners der aarde: en dat Hij al Zijn welbehagen vervullen zal.” De leer van de soevereiniteit Gods wordt erg gemakkelijk geleerd: deze kan worden verstaan onder één predikatie, of door een halve pagina te lezen van een verhandeling: deze kan in theorie in minder dan een half uur gekend worden. Maar heb ik het dan geleerd? Heb ik het goed begrepen? Stel, ik heb een schrijver gelezen, bij voorbeeld Elisha Coles, die op een bewonderenswaardige wijze schrijft over de soevereiniteit Gods, kan ik het op deze wijze leren? Ik zou langs de Bank van Engeland kunnen lopen, en spreken: ”Wat een indrukwekkend gebouw! Wat een prachtige architectuur! Wat een kelders vol met ongemunt goud!”
Doch is dit alles van mij, omdat ik er voorbij ga, en ernaar kijk? Ik zou net zo goed de Goddelijke soevereiniteit kunnen aangrijpen door alleen maar een boek te lezen, of door een predikant dit te horen verklaren, als dat ik aanspraak kan maken op al het goud in de kelders van de bank, door er omheen te wandelen, en het te bewonderen als een prachtig gebouw. Ik moet de Goddelijke soevereiniteit leren op een wijze, die erg onderscheiden is van alleen maar erover te lezen, te horen, of te praten. Ik moet het in mijn hart kennen en gevoelen door een Goddelijke kracht. En hoe moet ik het daar leren? Merendeels, omdat deze Goddelijke soevereiniteit me telkens weer tegenwerkt. Wanneer ik plannen maak, dat de Goddelijke soevereiniteit deze omverwerpt: wanneer ik heel erg naar iets verlang, de Goddelijke soevereiniteit me hierin dwarsboomt: wanneer ik iets wil zijn, de Goddelijke soevereiniteit me juist hierin achteruitzet: ja wat meer is, wanneer ik iets wens, dat waarlijk goed is, te ondervinden, dat de Goddelijke soevereiniteit dit schenkt op een wijze, die uitermate pijnlijk is voor mijn vlees. Op deze wijze leren wij de Goddelijke soevereiniteit, waar Jeremla deze leerde: in het gevangenhuis, temidden van vervolgingen, door bezoekingen, in scherpe verzoekingen, en doordat de verdorvenheden van ons hart worden blootgelegd.
Hier leren wij, dat God Zijn eigen voornemens zal volvoeren, al komt de hoogmoedige natuur hiertegen in opstand en verzet deze zich hiertegen, al mort en woelt deze tot op het hoogst hiertegen. Als u dus ’’roept tot den Heere”, dan begint Hij u wat bekend te maken van de Goddelijke soevereiniteit: en niet alleen maar dit bekend te maken, doch brengt u tot onderwerping eraan. Dat is een erg harde zaak om ertoe te worden gebracht, zich te onderwerpen aan de soevereiniteit Gods, wanneer deze een zeker begeerd voornemen, enig zeer geliefd en zeer begeerd plan dwarsboomt, u telkens weer tegenwerkende, u teleurstellende in uw hartewen- sen! Kan de mens, de trotse, opstandige, onafhankelijke mens zich aan de soevereiniteit Gods onderwerpen? Ja! dat kan hij, als hij vernederd is door de Geest Gods, als hij tenonder is gebracht, en ertoe is gebracht te ondervinden en te gevoelen, dat God Zijn eigen voornemens zal ten uitvoer brengen, of de mens er nu tegen schopt, of zich eraan onderwerpt. De soevereiniteit Gods op deze wijze te leren, is enigszins onderscheiden van op een meimorgen op een rustbank te liggen, en Elisha Coles te lezen.
2. De verlossing der ziel door het bloed en de gehoorzaamheid van Gods eniggeboren Zoon, is nog een van deze grote en vaste dingen, welke God openbaart in antwoord op het ware gebed. Wordt die zaak op een gemakkelijke wijze tot stand gebracht? De verlossing onzer ziel? Ons aandeel in de liefde des Lams? Onze verkiezing voor alle tijden? Onze verlossing door het dierbare bloed van Jezus? Onze wedergeboorte door de kracht des Geestes? En onze zekere volharding tot het hemelse koninkrijk? Wordt dit alles op gemakkelijke wijze geleerd? Wanneer u dit zo gemakkelijk hebt geleerd, dan zult u naar een andere school moeten gaan. U zult het nogmaals moeten leren, het op een onderscheiden wijze moeten kennen. De zaligheid, als een leerstuk, kan in een kwartier worden geleerd: de zaligheid, als een zegening, kan in vele jaren niet worden geleerd. Als een vat der genade wordt geoefend tot de kennis, of zijn naam in het boek des Levens staat: of met het werk des Geestes in zijn hart een aanvang is gemaakt: of hij er één is dergenen, voor wie het Lam Gods Zijn verzoenend bloed heeft gestort: of hij of zij één der zonen of dochteren is van de Heere God, de Almachtige: en omtrent die zaak rusteloos, beproefd en geoefend wordt, dan zal hij tot God roepen om die zaak duidelijk te maken in zijn ziel. En dit zal worden openbaar gemaakt op Gods eigen tijd en wijze: Hij zal in antwoord op het gebed meer of minder klare getuigenissen van de eeuwige verlossing der ziel in het bloed en de gerechtigheid van Zijn dierbare Zoon schenken.
3. De reden van al onze beproevingen: het doel, waaraan alle omstandigheden in de voorzienigheid, welke wij doormaken, moeten beantwoorden: de oorzaak van al de bezoekingen, verzoekingen, en smarten, welke de ziel heeft moeten doorstaan’, is ook één van die grote en vaste dingen, welke God bekend maakt in antwoord op het ware gebed. Kan ik vaak de reden ervan opmerken? Ik kan dat niet. En ik moet zeggen, als u dat vaak of doorgaans kunt, dan bent u bevoorrecht. Sommigen zijn er, die, zodra een bezoeking komt, spreken: ”ik weet, waarom deze beproeving me overkomt: meteen, dat een bezoeking over hen komt: ”o, ik zie de reden van deze bezoeking, en ik ben er zeker van, dat dit mijn ziel tot een zegen zijn zal!”
Als u op deze wijze kunt gevoelen en spreken, dan bezit u een sterker geloof, dan de meerderheid van Gods volk, De gebruikelijke uitwerking van de bezoeking op de ziel van Gods volk is deze: zij weten niet, waarom deze hen overkomen is: zij merken niet op, welk nut deze moet voortbrengen: zij kunnen niet geloven, dat er enige zegen onder verborgen ligt. Zoals wij de zon niet achter de wolken kunnen waarnemen, zo kunnen zij niet des Heeren aangezicht opmerken, als Hij Zich verbergt achter een wolk van bezoekingen en droefenissen. Doch de Heere spreekt tot Zijn bezocht volk: ’’roep tot Mij: zoek Mijn aangezicht: leg uw smeekbede aan Mijn voetbank: dring op vurige wijze aan met uw verzoek, Ik zal u grote en vaste dingen bekend maken, die gij niet weet.” ”Gij weet niet, waartoe deze beproeving is: gij weet niet, wat het nut is dezer verzoekingen, waaronder gij arbeidende zijt: gij weet niet, wat deze bezoeking moet teweegbrengen: gij weet niet, wat deze tegenslag in omstandigheden moet uitwerken. Daarom zijt gij beproefd, twijfelmoedig, en geoefend. Doch ga niet tot de mens: vertrouw niet op het schepsel: tracht niet het zelf te ontknopen: roep tot Mij: Ik zal u bekend maken grote en vaste dingen, die gij niet weet. Ik zal u bekend maken, waartoe deze beproeving is, wat deze verzoeking moet uitrichten: deze moet u vernederen, deze ellende moet u spenen van de wereld: deze bezoeking moet een zekere strik verbreken: deze oefening moet uw hart zachtmoedig maken en vertederen, en u aan de voetbank der genade brengen. Gij zult opmerken, dat er een zegen in deze beproeving ligt opgesloten, en onder deze bezoeking verborgen ligt, waarvoor gij reden zult hebben God te danken tot op de laatste dag van uw bestaan.”
En ik geloof (dit maakt geen deel uit van mijn beschouwing, maar, door genade, maakt dit deel uit van mijn bevinding), dat onze grootste zegeningen voortvloeien uit onze grootste beproevingen: en dat die wolken, welke het donkerst toeschijnen, zo donker, dat wij van mening zijn, er nooit een lichtstraal op te zullen waarnemen, op Gods eigen tijd en wijze oplossen: het licht breekt erdoor; en wij danken God voor diezelfde beproeving, hoe zwaar deze dan ook moge zijn geweest, hoe wij dan ook mogen hebben gewanhoopt, deze tot een zegen gemaakt te zien voor onze ziel.
4. Dat alle dingen onze ziel moeten medewerken ten goede: dat, wat wij dan ook in de voorzienigheid of in de genade doormaken, tot ons geestelijk nut is, is ook een ding, dat God ons wil bekend maken, wanneer wij op een rechte wijze Zijn Naam aanroepen. Hij zegt: ’’roept tot Mij. Ga niet tot het schepsel, dat is een gebroken rietstaf: vertrouw niet op een viesen arm, welke u in de steek zal laten, wanneer u deze het meest nodig hebt: kom tot Mij, aan Mijn boezem, giet uw smeekbede in Mijn oor: zoek Mijn aangezicht: leg uw noden aan Mijn voetbank. Roep tot Mij, en Ik zal u antwoorden, en Ik zal u bekend maken grote en vaste dingen, die gij niet weet.” Om te geloven, dat al onze beproevingen, verzoekingen, en bezoekingen medewerken tot ons geestelijk goed, is een groot en vast ding, dat wij vaak niet weten. ”Hoe kan dat mij ten goede zijn, en hoe kan mij dit ten goede zijn?” Is onze geest vaak niet op deze wijze verward? Doch de Heere spreekt: ’’roep tot Mij, en Ik zal u antwoorden, en Ik zal u bekend maken grote en vaste dingen, die gij niet weet:” onder andere, dat ’’alle dingen medewerken ten goede:” en dat alle zonder onderscheid tot geestelijk profijt zullen worden.
5. Het overvloedig zijn van Gods genade boven de overvloed onzer zonden is een ander groot en vast ding, dat God wil bekend maken en openbaren aan degenen, die tot Hem roepen. Welk een gezegende waarheid is dit, het overvloedig zijn der genade boven de overvloed van zonden! Wat wordt dit evenwel op een pijnlijke wijze geleerd. Wat moet de ziel moeizaam worstelen met de zonde en de verzoeking! Wat een woelen vanuit de diepte onzer gevallen natuur, alvorens wij iets kunnen weten van de overvloed der genade hierover!
Maar de Heere spreekt: ’’roep tot Mij, en Ik zal u antwoorden: en Ik zal u bekend maken grote en vaste dingen, die gij niet weet, en hieronder de overvloed van Mijn barmhartigheid en genade over de overvloed uwer ongerechtigheid.” Zijn de ongerechtigheid en de zonde overvloedig geweest in ons? Hebben wij dit gevoeld en leren kennen, en zijn wij er zo van vervuld geweest, dat wij bij ogenblikken erg laag zijn weggezonken door een oog op en een gevoel van hetgeen wij hebben gedacht, gezegd, of gedaan? Hebben onze afkeringen, onze ijdele gedachten, ons inwendig overspel, en onze afgoderijen, en de werkingen van onze gevallen natuur ons soms erg diep vernederd, en ons doen voelen, dat de zonde in ons inderdaad overvloedig is geweest?
’’Roep tot Mij, en Ik zal u antwoorden, en Ik zal u bekend maken grote en vaste dingen, die gij niet weet.” Hieronder zal de overvloed Mijner genade zijn over de overvloed uwer zonden: dat, hoewel ”de zonde geheerst heeft tot de dood, alzo ook de genade zou heersen door rechtvaardigheid tot het eeuwige leven:” dat God juist door de zonden van Zijn volk de gelegenheid neemt, meer van Zijn goedertierenheid te openbaren in het vergeven ervan, van Zijn liefde in het bedekken ervan, en van Zijn genade door overvloediger te zijn dan deze, Zijn dit geen rijke zegeningen? De tijd zal niet toelaten meer te noemen, zoals de kwijtschelding der zonden, de zoete genieting van de gunste Gods, de getuigenissen Zijner eeuwige liefde, de toelachingen van Zijn liefhebbend aangezicht, het getuigenis van de gezegende Geest, de leidingen, besturingen en onderwijzingen van die Goddelijke Trooster.
Dit zijn de ’’grote en vaste dingen”, die Gods volk van tijd tot tijd begeert te ondervinden. En trekt de Heere ons van tijd tot tijd niet aan Zijn boezem, en verwekt Hij geen kermen en roepen in de ziel? Wanneer de Heere deze innerlijke begeerten heeft verwekt, dan verhoort Hij deze, en dan begint Hij de ’’grote en vaste dingen” bekend te maken, welke wij niet weten, en de overvloed van vrede en waarheid openbaar te maken.
Wanneer u mijn bedoeling verstaan hebt (hoe zwak en hoe vaag ook uitgedrukt), van hetgeen ik getracht heb hedenmorgen te spreken, dan zult u hebben opgemerkt, dat er in de bevinding van ieder mens met genade twee voorname kenmerken liggen: het ene, een gevoel van zijn eigen zondigheid, onkunde, en hulpeloosheid: en het andere, een hunkeren en smachten naar die zegeningen, welke God te schenken heeft. En deze verklaart de Heere van tijd tot tijd aan zijn ziel, aan zijn hart openbarende, en door de onderwijzing en werking van Zijn gezegende Geest die zegeningen, gunsten, en genadeweldaden ontdekkende, waarin hij begeert zich te verblijden. En ik geloof, als u uw bevinding beschouwt, onder de onderwijzingen en leidingen Gods in uw ziel, dat u dan hiervan iets zult kennen. U zult ervaren, dat uw bevinding in deze beide hoofdtrekken kan worden samengevat. Soms bent u erg diep weggezonken, bent u beproefd in uw gemoed, gekweld in uw ziel, zeer twijfelmoedig, alle dingen tegen u, en weinig voor u. Maar de Heere heeft van tijd tot tijd een begeren, zuchten, roepen, en kermen in uw hart verwekt, u tot Zijn voetbank der genade getrokken, en heeft u daar in staat gesteld Hem te vertellen, al hetgeen u bent, en als hetgeen, waaraan u behoefte hebt. En dan zijn er tijden en ogenblikken, waarop de Heere op een gezegende en genadige wijze Zijn hand opent, u een getuigenis geeft, u een woord, een bezoek, een toefluistering, een toelaching schenkt, uw hart vertedert, uw ziel doet smelten, een zekere blijk verwekt, en u in meerdere of in mindere mate zegent met die zegen, die rijk maakt, en er geen smart bij voegt.
Verwacht u gedurende uw ganse leven enige andere bevinding? Verwacht u te ondervinden, dat de droom van uw vroege jeugd ooit wordt verwezenlijkt? Iedere dag, dat u leeft al maar beter, al maar heiliger, al maar wijzer, en al maar sterker te worden? Nimmer verwacht ik te ondervinden, dat de dwaze droom van mijn eerste godsdienstige jongelingschap aldus wordt vervuld. Maar ik geloof, voor zover God onze Onderwijzer is, dat dit, in meerdere of in mindere mate, onze dagelijkse bevinding zal zijn, zolang wij bewoners zijn van deze gevallen wereld: een groeiend besef van onze zondigheid, onkunde, hulpeloosheid, nietigheid, onbekwaamheid, en onmacht. Bij ogenblikken, (want de Heere doet ons onze volkomen afhankelijkheid van Hem alleen maar bij ogenblikken gevoelen), zullen wij roepen, zuchten en kermen, uiting geven aan ons hart, worstelen met de Goddelijke Majesteit en smeken aan Zijn voetbank. En dan zal er soms een woord, een belofte, een getuigenis, een teken, een toelaching, een toefluiste- ring, een wegsmelten, een vertederen, een verbreken, een bemoediging zijn: en dit brengt een voortgaan in de kracht des Heeren teweeg. Het is op deze en op deze wijze alleen, dat wij zullen leven om Zijn Naam te loven, en Jezus de Heere met alles te kronen. Is niet dit de weg, welke het meest verheerlijkend is voor God, ofschoon nog zo vernederend voor de mens?
En moet niet dit de goede weg zijn? Zullen u en ik zulke heiligschennende ellendelingen zijn, dat wij onder de dekmantel der godsdienst zelfs het heiligdom binnensluipen, en de Verlosser de kroon van Zijn hoofd rukken? Doch niets te zijn, dan hetgeen God ons doet zijn, niets te weten, dan hetgeen God leert, niets te voelen, dan hetgeen God ingeeft, en ons in niets te verblijden, dan in hetgeen God mededeelt, dit is Hem te loven voor al hetgeen Hij vrijelijk schenkt. En bijgevolg, om de zondaar al zijn dagen aan de voetbank der genade te houden: om de mens van hovaardij te weerhouden, en om hem in eigen oog te vernederen: om geheel zijn wijsheid, kracht, en gerechtigheid aan stukken te breken, houdt God Zijn volk altijd arm, en nooddruftig, altijd roepende, zuchtende en bedelende om hetgeen Hij heeft weg te schenken. En als Hij dit geeft, dan is dit op een genadige, op een zoete klaarblijkelijke wijze, opdat het schepsel zal weten, van Wien dit komt, en niet in staat is hiervan een greintje eer voor zichzelf te nemen. En aldus gaat de Heere met Zijn eigen werk op Zijn eigen wijze voort, door deze genade- leidingen met het hart van Zijn volk, welke tegen vlees en bloed zijn, tegengesteld aan onze dwaze droom van eertijds, tegen alle argumenten, en redeneringen van ons beredenerend verstand, en tegen de geloofsbelijdenis der ganse wereld, godsdienstig of goddeloos in. En wanneer de mens aldus, op genoegzame wijze, is vernederd geworden om te worden opgericht, voldoende in de laagte is gebracht om hem te doen opstaan: voldoende ontbloot om bekleed te worden: en op genoegzame wijze ontledigd om rijkelijk te worden vervuld, dan begint de Heere Zijn gunst, genade, en liefde te openbaren: en aldus bedekt Hij het schepsel met schaamte, terwijl Hij Zichzelf met heerlijkheid kroont. Amen.
Preached at Zoar Chapel, London, on July 26, 1846
“Call unto me, and I will answer you; and show you great and mighty things, which you know not.” — Jeremiah 33:3
These words were spoken by the Lord unto the prophet Jeremiah under peculiar circumstances. We read in the first verse of this chapter, “Moreover the word of the Lord came unto Jeremiah the second time, while he was yet confined in the court of the prison.” Jeremiah, at this time, then was a prisoner. But what brought him into prison? The real cause of his imprisonment was his faithfulness; as we find in the preceding chapter. “Jeremiah the prophet was confined in the court of the prison, which was in the King of Judah’s house. For Zedekiah king of Judah had confined him, saying, Why do you prophesy, and say, Thus says the Lord, Behold I will give this city into the hand of the king of Babylon, and he shall take it.” (32:2, 3.) Jeremiah’s faithfulness, in the exercise of his prophetic office, was then the real, substantial cause of his imprisonment. But it would not do to assign this as the real cause; they must needs therefore lay hold of a pretext; and this pretext was, that Jeremiah was a traitor to Judah and Jerusalem. For when the army of the King of Egypt came up to deliver Jerusalem from Nebuchadnezzar, Jeremiah, going out of the city, was apprehended in the gate of Benjamin, and imprisoned as intending to desert to the Chaldeans. (Jeremiah 37:11-15.)
But what were the circumstances of the city itself? Jerusalem at this time was besieged by Nebuchadnezzar. For nearly a year had that mighty conqueror hemmed her in; the sword was made bare against her bosom; famine and pestilence were walking in her streets; and God was about to bring down upon her those judgments which he had so long denounced. It was a time of general mourning; a period of universal sorrow. Deeply was the heart of the prophet bowed within him; not merely by his own personal calamities, of which he had so very large a share, but also by the dark cloud of destruction which he saw was about to burst forth upon the city of Zion.
It was, then, under this trying state, and amid these perplexing circumstances that the Lord spoke these words to Jeremiah—“Call unto me, and I will answer you; and show you great and mighty things, which you know not.”
Two things strike my mind as particularly worthy of notice in the text.
I. The invitation—“Call unto me.”
II. The promise connected with the invitation—“And I will answer you, and show you great and mighty things, which you know not.”
I. The INVITATION—“Call unto me.” It seems to me, that the condition of Judah and Jerusalem at this time is emblematic of the state of God’s people before the Lord stretches forth his right arm to deliver them. If you read this chapter attentively, you will find it contains a whole cluster of the richest blessings for God’s people. “Behold, I will bring it health and cure, and I will cure them, and will reveal unto them the abundance of peace and truth; and I will cause the captivity of Israel to return, and will build them as at the first. And I will cleanse them from all their iniquity whereby they have sinned against me; and I will pardon all their iniquities whereby they have transgressed against me.” (verses 6-8.)
What, then, was the season, and what the opportunity, that the Lord took to give these blessed and unconditional promises? When Judah and Jerusalem were sunk to the very lowest point; when there was no hope, nor help; when Nebuchadnezzar was about to burn the city with fire, and to drag into a miserable captivity those of her children who would escape the sword. At that very gloomy time, at that very hopeless season, God revealed these promises, which he fulfilled in a measure when he restored Judah from the Babylonish captivity; and which, I believe, he will one day more fully accomplish, when he sets his hand the second time to bring back his own for a time cast-off Israel.
Judah’s sunken condition seems, then, emblematic of that of the Lord’s people before there is any real deliverance. They have to sink down into similar spots of helplessness and hopelessness, out of which he, and he only can deliver them. And when all that the creature can do is thoroughly exhausted, when the right arm of man’s strength is withered, then is the time that the Lord usually appears, and manifests himself as “the God of all grace.” Jerusalem must be besieged, and Jeremiah imprisoned, before any promise can come to the one or the other.
But let us, with God’s blessing, look a little more closely at the invitation before us; for it is applicable not merely to Jeremiah under his distressed circumstances, but to all the family of God under similar states spiritually. “Call unto me.”
True prayer is the gift of God. It is one of those “good gifts,” and those “perfect gifts,” which “come down from the Father of light, with whom is no variableness, neither shadow of turning.” (James 1:17.) The Lord, therefore, says, “I will pour upon the house of David, and upon the inhabitants of Jerusalem, the spirit of grace and of supplication.” (Zech. 12:10.) And again, “Likewise the Spirit also helps our infirmities; for we know not what we should pray for as we ought; but the Spirit himself makes intercession for us with groanings which cannot be uttered.” (Rom. 8:26.) There is no real, no spiritual, no acceptable prayer to the Lord except that which is created by the operation of God the Spirit upon the heart of a believer. The invitation, therefore, is not addressed to men generally; no more, it is not addressed to the people of God generally; but it is addressed to the people of God under peculiar circumstances. It belongs to them only so far as they are brought into those trying circumstances and perplexing states into which God is pleased to bring them, that he may enable them to cry and sigh unto himself. The gracious invitation, “Call unto me,” is made to that prayer only which enters into the ears of the Lord almighty, and brings down in God’s own time and way the desired answer.
But it is necessary for several things to be wrought with divine power in the soul before we can spiritually act upon this invitation. The Lord says, “Call unto me.” Can I therefore at once call unto him? can I seek his face? can I pray unto him acceptably? I cannot, except he is first pleased himself to work certain things in my soul. What are these things?
1. The first is, a deep sense of my sinfulness, guilt, and vileness. There is no real prayer to the Lord except the soul is abased, humbled, and laid low. And what abases, humbles, and lays low? Reading about sin, hearing about sin, talking about sin? No—a spiritual sense of our guilt, our shame, our vileness, our pollution, our unworthiness, divinely wrought in the soul, abases, humbles, and lays low at the footstool of mercy. And I am bold to say, no prayer will rise up with acceptance into the ears of the Lord of hosts, except that which springs out of a broken heart and a contrite spirit, made so by the blessed Spirit of God, discovering to us what we are, and thus humbling us, laying us low in our own eyes, and making us to feel guilty and filthy in our own sight.
2. A sense of our ignorance is another gracious qualification before we can call upon the Lord. As long as we think we can teach ourselves, instruct our own minds, and bring into our own hearts, by dint of creature exertion, the truth of God, we shall never pray sincerely, earnestly, and spiritually for divine teaching. But when we are brought to this point, that we know nothing, absolutely nothing, except what God himself is pleased to teach us by the special operation of the Spirit; when we feel so shut up in blindness, darkness, and folly, that nothing short of God’s light, nothing short of divine manifestation, can communicate to our souls that which we want to feel and enjoy—then we begin to pray aright. This knowledge, then, of our own ignorance, blindness, and folly is absolutely necessary to make us cry to the Lord with sincerity and earnestness that he himself would be pleased to teach us. If I can teach myself the truth as it is in Jesus; if I can bring into my own heart with sweet and unctuous power the word of God’s grace; if I can feed upon it, enjoy it, and sit under the shadow of it by my own exertions, it is but awful mockery in me to pretend to go to the throne of grace to ask the Lord to do it for me. But if, on the other hand, I am oppressed by a sense of my ignorance; if this feeling is deeply wrought in my heart, that I know nothing, absolutely nothing, except so far as the Spirit of God is pleased to unfold the truth to my soul, then I come to the Lord to ask him to teach me, not because I have read in the Scriptures of such a doctrine as divine teaching; nor because I have heard others ask the Lord to teach them; but because I feel utterly unable without this teaching to bring into my soul those heavenly realities which it longs to experience.
3. A sense of our helplessness, inability, and impotency in divine things is a third qualification before we can truly and spiritually call upon God. How much there is of false prayer in us! How much there is of formality and self-righteousness even in true Christians! How much bowing of the knee without God’s hand bowing down the heart! How many words escape from the lips that have never been indited by the Holy Spirit in the soul! But a sense of our helplessness, insufficiency, and inability must be created by the hand of God in our souls before we can sincerely and spiritually ask him to bless us, manifest himself unto us, shine upon our hearts, and lift up upon us the light of his countenance.
4. A glimpse of the things which we desire to experience, is another qualification before we can put in practice this divine invitation. It is not because we read about certain blessings in God’s word, that we are enabled to go to a throne of grace, and ask the Lord to confer these blessings upon us. We may do it naturally; but this reading and praying in the letter will not profit; for “the flesh profits nothing.” But, on the other hand, when the Lord is pleased to shine upon the sacred Scriptures; to give us glimpses in our hearts of the blessings revealed in them; to show us the promises which are all “yes and amen in Christ Jesus;” and the blessings which are stored up in him for those who fear God—when we enjoy glimpses of these heavenly blessings, then we rightly, sincerely, and earnestly call upon God to bestow them upon us.
5. Faith in the promises; faith in God who gives them; faith in Jesus in whom they are stored; faith in the blessed Spirit through whom they are communicated—this precious faith, God’s gift and work, is absolutely indispensable before we can call upon God aright. “Let him,” says James, “ask in faith, nothing wavering.” (1:6.) “The word preached did not profit them, not being mixed with faith in them that heard it.” (Heb. 4:20.) If there be no faith in our prayers they are not acceptable to God; they do not enter his ears; they do not bring down the promised blessing. Therefore, before we can call upon the Lord aright, we must have a living faith raised up in our heart, whereby we believe that God hears us, and that he will in his own time and way communicate his blessings to us. It is thus that we find access through the Mediator into God’s presence, and plead with him for those blessings which he has to bestow.
6. Hungering, thirsting, panting, longing, and languishing after those blessings which God has to grant, is another qualification before we can call upon him to bestow them upon us. Is it not mockery, awful mockery, to go to the Lord in prayer, and to ask him to give us this, and to give us that; to bestow this mercy, to enrich our souls with that blessing; to apply this and that promise; and all the time have no earnest longings, pantings, thirstings, hungerings, and breathings after them? It is awful mockery to ask God for a blessing, and have no desire in the soul after that blessing; to ask him for food, and have no hunger; to beg of him the water of life, and feel no thirst; to request divine clothing, and to know no nakedness; to implore sweet manifestations of his favor and love, and not desire them above thousands of gold and silver. It is but awful mockery, I repeat it, to go with these pretended petitions, and all the while have no earnest, sincere longings or languishings after the blessings which God has to bestow.
7. The last qualification I shall mention is, patience and perseverance to wait at God’s footstool; as we read, “Be followers of those, who, through faith and patience inherit the promises.” (Heb. 6:12.) We must resemble the woman, of whom the Lord spoke in the parable, that though the unjust judge feared not God, nor regarded man, yet he was overcome by her importunity; we must be like the man who was in bed with his children, but was brought out of it by the importunity of his friend to give him all that he needed. So must the Lord’s people not only seek, cry, and beg, but also wait and persevere until he arise to satisfy their desires.
If, then, these qualifications are absolutely needful; if there is no right calling upon God except this experience has been wrought in the heart by God the Spirit himself, how much true prayer is there in the world? How much true prayer is there in our hearts? And is not this the reason why there are so few answers? why we pray so much, and get so little? why we have so little prevalency with God? why we seek, and so seldom find? knock at the door, and find it so rarely opened? May not this be the reason, that with all our calling upon God, we lack these needful qualifications? They are indeed God’s own gifts, God’s own work; but still, if we lack these needful qualifications, prayer is but empty breath, and the words of the lip but idle mockery.
But when the Lord himself would give us a blessing; when it is in his heart to bestow a favor, he raises up these divine qualifications in the soul; he puts us spiritually where Jeremiah was naturally—in the prison; shuts us up, lays burdens upon us, makes our chain heavy, brings upon us troubles, trials, temptations, afflictions, sharp distresses, perhaps outward persecutions; in a word, puts us into those spots and states out of which none but he can deliver. When then, in this state, the divine “Author and Finisher of faith,” the bounteous Giver of every good and perfect gift, begins to raise up desires and breathings in the soul; prayer at once springs up out of the heart, and enters into the ears of the Lord almighty; and, in God’s own time and in God’s own way, brings down the blessed answer.
And this leads us to the second branch of the subject.
II. The PROMISE connected with the invitation—“Call unto me, and I will answer you; and show you great and mighty things which you know not.”
Let us cast a glimpse at the state of Jerusalem at that time. It is, as I before observed, emblematic of the state of God’s people before he answers their prayers, and reveals to them the abundance of peace and truth. Was not Jerusalem sinking as low as she could possibly fall? Was not the sword of destruction hanging over her head by a single thread? Was not Nebuchadnezzar about to thrust the edge of his slaughter-weapon into her very bosom? It was so. And did she not justly deserve it? Had not her sins and iniquities drawn down divine indignation? Could she plead innocent? Could she justly say, ‘I have not sinned! these things have come upon me unmeritedly?’
The carnal and self-righteous might have said so; as we know there were some who uttered that language in her streets, “Yet you say, because I am innocent, surely his anger shall turn from me. Behold, I will plead with you, because you say, I have not sinned.” (Jer. 2:35.) But the God-fearing people of the city could not say so. When the Lord said, “Have you not procured this unto yourself?” (Jer. 2:17,) each and all who feared God would answer, ‘Yes, yes; we have, we have.’ And thus no God-fearing man, who has had a discovery of his own sinfulness, can ever plead innocent. Whatever he suffers, he suffers deservedly; whatever he endures, he has justly merited. This makes him put his mouth in the dust; because he knows that every suffering, yes, hell itself, is his just desert.
In this state, then, when the cloud of destruction was lowering over Jerusalem; when the lightning-flash at times was bursting through the heavens; when the harbingers and precursors of the coming storm were falling thick and fast, and it seemed as though Judah and Jerusalem were about to be swept utterly away—then God reveals the promise, that “he would bring her health and cure; would cause her captivity to return, would cleanse her from all her iniquity, and make her a name of joy, and praise, and an honor before all the nations of the earth.” O how wonderful that God should take that very time and that very occasion to lay open the bounty of his loving bosom, and assure her, that his heart was full of love to her! At the very time that his sword, bathed in vengeance, hung over her to destroy, he tells her there was love in his heart towards her; that his covenant should stand forever, and the purposes of his heart be fulfilled.
Is not this emblematic? Is not this strikingly descriptive of the dealings of God with his people? That he smites with one hand, while he blesses with the other; and that while he holds the sword of chastisement over their head, yet his heart is full of love and mercy? He, therefore, says to Jeremiah, ‘”Call unto me;” I have blessings to bestow; my heart is full of love to Judah and Jerusalem; I have promises to bestow upon her; I will never leave her, nor forsake her; I will forgive her; I will restore her; she shall be a name and praise to all around her; my covenant with her shall stand for evermore. “Call unto me,” you have but to ask, you have but to seek, you have but to beg, you have but to implore; I will show her mercy, I will make known my love, I will reveal pardon and peace, I will comfort her, I will bless her and do her good.’
How suitable is this for a child of God in a similar state! And to such a soul, he says, ‘”Call unto me.” You have but to plead, but to beg, but to petition; the blessing is in my bosom—you have but to draw it forth. My heart is full of love; it only waits for you to open your mouth wide, and I will fill it with every good thing. “Call unto me, I will answer you;” not by the sword, not by judgments, not by pestilence, not by famine. “Call unto me, I will answer you; and show you great and mighty things, which you know not.”’
But what are these “great and mighty things” which Jeremiah knew not? He could not believe that God had love in his heart towards Jerusalem. But the Lord says, ‘Only seek me, only supplicate me; I will show you these great and mighty things.’ So he says to his people—‘Though you are deeply sunk under a sense of your sinfulness, ignorance, helplessness, yet “Call unto me, I will show you great and mighty things, which you know not.”’
What are some of these “great and mighty things” which they know not?
1. One is, Divine sovereignty—that God “does according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth; and that he will fulfill all his pleasure.” The doctrine of God’s sovereignty is very easily learned—it may be caught up under one sermon, or by reading half a page of a tract; it may be known in theory in less than half an hour. But have I then learned it? Have I got it aright? Say, I have read an author, Elisha Coles for instance, who writes admirably on God’s sovereignty—can I learn it thus? I might walk by the Bank of England, and say, ‘What a noble building! what beautiful architecture! its cellars bursting with gold!’ But is it all mine because I walk by and look at it? Just as much might I lay hold of divine sovereignty by merely reading a book, or hearing a preacher explain it, as I can lay claim to all the gold in the Bank cellars by walking round it, and admiring it as a beautiful structure.
I must learn divine sovereignty in a very different way from merely reading, hearing, or talking about it. I must know and feel it in my heart by a divine power. And how must I learn it there? For the most part, by having this divine sovereignty cross me at every turn. If I lay plans—to have divine sovereignty overthrowing them; if I wish for something very much—to have divine sovereignty thwarting me in it; if I want to be something—to have divine sovereignty in that very thing pulling me down; no, if I want something really good—to find divine sovereignty bestowing it in a way most painful to my flesh. Thus we learn divine sovereignty where Jeremiah learned it—in the prison-house, amid persecutions, through afflictions, in sharp temptations, and having the corruptions of our heart laid bare. Here we learn God will execute his own purposes, let proud nature kick and rebel, pine and fret her utmost.
When, then, you “Call unto the Lord,” he begins to show you a little of divine sovereignty; and not merely shows it you, but brings you to submit to it. That is a very hard thing to be brought to—to submit to God’s sovereignty when it is thwarting some desired purpose, some deeply cherished and much longed-for plan, crossing you at every turn, disappointing the wishes of your heart! Can man, proud, rebellious, independent man, submit to God’s sovereignty? Yes! he can, when he is brought down by the Spirit of God, laid low, and made to find and feel that God will execute his own purposes, whether man kicks against it or submits. To learn God’s sovereignty thus is somewhat different from lying on a sofa on a May morning, and reading Elisha Coles.
2. The salvation of the soul by the blood and obedience of God’s only-begotten Son, is another of these great and mighty things which God reveals in answer to true prayer. Is that point easily settled? the salvation of our souls? our saving interest in the love of the Lamb? our election before all time? our redemption by the precious blood of Jesus? our regeneration by the power of the Spirit? and our certain perseverance unto the heavenly kingdom? Is all this easily learned? If you have learned it so easily, you will have to go to another school. You have got to learn it again, to know it in a different way.
Salvation, as a doctrine, may be learned in a quarter of an hour; salvation, as a blessing, may not be learned in many years. When a vessel of mercy becomes exercised to know whether his name is in the Book of Life; whether the work of the Spirit is begun upon his heart; whether he is one of those for whom the Lamb of God shed his atoning blood; whether he is one of the sons or daughters of the Lord God Almighty; and becomes restless, tried, and exercised upon this point, he will call upon God to make that point clear in his soul. And it will be made manifest in God’s own time and way; he will in answer to prayer give clearer or fainter testimonies to the soul’s eternal salvation in the blood and righteousness of his dear Son.
3. The reason of all our trials; the end to be answered by all the providential circumstances through which we pass; the cause of all the afflictions, temptations, and distresses that the soul has had to endure; is another of those great and mighty things which God makes known in answer to true prayer. Can I often see the reason of them? I cannot. And I must say, if you often or usually can, you are favored. There are some who, directly a trial comes, say, ‘I know why this trial befalls me;’ directly an affliction visits them, ‘O , I see the reason of this affliction, and I am sure it will be a blessing to my soul.’ If you can feel and speak in this way, you have stronger faith than the majority of God’s people.
The usual operation of affliction on the souls of God’s people is this—they know not why it has come upon them; they see not what profit it is to produce; they cannot believe any blessing is couched beneath it. As we cannot perceive the sun behind the cloud, so they cannot see the Lord’s face when he hides himself behind a cloud of afflictions and sorrows. But the Lord says to his afflicted people, “Call unto me; seek my face; lay your petition at my footstool; press earnestly forward with your request. I will show you great and mighty things which you know not. You know not what this trial is for; you know not what is the benefit of these temptations you are laboring under; you know not what this affliction is to produce; you know not what this reverse in circumstances is to bring about. You are therefore tried, perplexed, exercised. But do not go to man; do not look to the creature; seek not to unravel it yourself—call unto me—I will show you great and mighty things, which you know not. I will show you what this trial is for, what this temptation is to do—to humble you; this trouble is to wean you from the world, this affliction to break some snare, this exercise to meeken and soften your heart, and bring you to the footstool of mercy. You shall see that there is a blessing lodged beneath this trial and couched in this affliction, which you will have reason to bless God for to the latest day of your existence.”
And I believe (it is not part of my ‘theory’, but, through mercy, part of my ‘experience’,) that our greatest blessings spring out of our greatest trials; and that those clouds which seem most dark, so dark that we think we never shall see a ray of light upon them, in God’s own time and way disperse; light bursts through them—and we bless God for the very trial, however heavy it may have been at the time, however much we may have despaired of seeing it made a blessing to our souls.
4. That all things work together for good to our souls; that whatever we pass through in providence or in grace, is for our spiritual profit—is another thing that God will show us when we rightly call upon his name. He says, “Call unto me.” ‘Do not go to the creature—that is but a broken reed; do not trust to an arm of flesh—that will fail you when you need it most; come to me, to my bosom—pour out your petition in my ear; seek my face; lay your needs at my footstool. “Call unto me, I will answer you, and show you great and mighty things, which you know not.”’
To believe that all our trials, temptations, and afflictions are working together for our spiritual good—is a great, a mighty thing, which often we know not. ‘How can that be for my good, and how can this be for my good?’ Is not our mind often thus perplexed? But the Lord says, “Call unto me, I will answer you, and show you great and mighty things, which you know not;” among them, that “all things are working together for good;” and that spiritual profit will be answered by all and each.
5. The super-aboundings of God’s grace over the aboundings of our sin, is another great and mighty thing that God will show and make known to those who call upon him. What a blessed truth is this—the super-aboundings of grace over the aboundings of sin! yet how painfully learned. How the soul must grapple hard with sin and temptation! What workings up of the depth of our fallen nature before we can know anything of the super-aboundings of grace over it! But the Lord says, “Call unto me, I will answer you; and show you great and mighty things, which you know not”—and among them, the super-aboundings of my mercy and grace over the aboundings of your iniquity. Have iniquity and sin abounded in us? Have we felt and known it, and been so filled with it, as to have sunk very low at times with a sight and sense of what we have thought, said, or done? Have our backslidings, our vain thoughts, our inward adulteries and idolatries, and the workings of our fallen nature, sometimes made us sink very low, and to feel that sin has indeed abounded in us? “Call unto me, I will answer you; and show you great and mighty things, which you know not.” Among them shall be the super-aboundings of my grace over the aboundings of your sin; that though “sin has reigned unto death, grace shall reign through righteousness unto everlasting life;” that God takes occasion by the very sins of his people to manifest more of his mercy in forgiving them, his love in covering them, and his grace in superabounding over them.
Are not these rich blessings? Time will not suffice to enumerate more, such as— the pardon of sin, the sweet enjoyment of God’s favor, testimonies of his eternal love, smiles of his loving countenance, the witness of the blessed Spirit, the leadings, guidings, and teachings of that divine Comforter.
These are the “great and mighty things” that God’s people are longing from time to time to experience. And is not the Lord from time to time drawing us to his bosom? and raising up sighs and cries in the soul? When the Lord has raised up these inward desires, he answers them, and begins to show the “great and mighty things” which we know not, and to reveal the abundance of peace and truth.
If you have gathered my meaning (however feebly and faintly expressed,) from what I have endeavored to speak this morning, you will have observed, that there are two leading features in every gracious man’s experience— 1. a sense of his own sinfulness, ignorance, and helplessness; 2. a longing and languishing after those blessings which God has to bestow.
And these the Lord from time to time opens up to his soul, revealing to his heart, and discovering by the teaching and operations of his blessed Spirit those blessings, favors, and mercies, that he is longing to enjoy. And I believe, if you will look at your experience under the teachings and leadings of God in your soul, you will know something of this. You will find, that your experience may be summed up in these two features. Sometimes you have sunk very low, have been tried in your mind, harassed in your soul, deeply perplexed, everything making against you and little for you. But the Lord from time to time has raised up desires, sighs, cries, and groans in your heart, draws you to his footstool of mercy, and there enables you to tell him all that you are, and all that you need. And then, there are times and seasons when the Lord graciously and mercifully opens his hand, gives you a testimony, bestows upon you a word, a visit, a whisper, a smile, softens your heart, melts your soul, raises up some evidence, and blesses you more or less with that blessing which makes rich, and adds no sorrow with it.
Do you expect to have any other experience all your life long? Do you expect to find ‘the dream of your early youth’ ever realized—to be better and better, holier and holier, wiser and wiser, stronger and stronger; every day that you live? I never expect to find the fond dream of my early religious youth thus fulfilled. But I believe, so far as God is our teacher, this will be, more or less, our daily experience, so long as we are tenants in this fallen world—a growing sense of our sinfulness, ignorance, helplessness, nothingness, inability, and impotency. At times (for the Lord only at times makes us to feel our complete dependence upon him) we shall cry, sigh, and groan, breathe out our heart, wrestle with the Divine Majesty, and supplicate at his footstool. And then, there will sometimes come a word, a promise, a testimony, a token, a smile, a whisper, a melting, a softening, a breaking down, an encouragement; and this produces a going forward in the strength of the Lord. It is thus, and thus only, that we shall live to praise his name, and crown Jesus Lord of all.
Is not this the way which is most glorifying to God, though so humbling to man? And must not this be a right way? Shall you and I be such sacrilegious wretches, as under the cover of religion to creep into the very sanctuary, and snatch the Redeemer’s crown off his head? But to be nothing but what God makes us, know nothing but what God teaches, feel nothing but what God inspires, enjoy nothing but what God communicates—this is to bless him for everything which he freely imparts. And therefore, in order to keep a sinner at the footstool of mercy all his days; to hide pride from man, and abase him in his own eyes; to break to pieces all his wisdom, strength, and righteousness, God keeps his people ever poor and needy, ever crying, sighing and begging for what he has to bestow.
And when he gives it, it is in a gracious, in a sweetly manifestative way, that the creature shall know from whom it comes, and not be able to take to itself an atom of glory. And thus, by these gracious dealings upon the hearts of his people, contrary to flesh and blood, contrary to our fond dream of early days, contrary to all the arguments and reasonings of our reasoning mind, and to the creed of all the world, religious or profane, the Lord carries on his own work in his own way.
And thus, when a man is sufficiently humbled to be raised; sufficiently brought down to be made to stand; sufficiently stripped to be clothed; and sufficiently emptied to be richly filled—then, the Lord begins to manifest his favor, grace, and love; and thus he covers the creature with shame, while he crowns himself with glory!